ELEVEN GR

ΜΙΝΤΙΑΡΧΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ ΓΛΥΚΟΥ ΝΕΡΟΥ

2011-12-27T15:46:00.000-08:00

TOY ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΜΑΛΕΒΙΤΗ

Κανένας κλάδος της ελληνικής οικονομίας δεν έχει πληγεί περισσότερο από την κρίση, όσο εκείνος των ΜΜΕ. Από τους 8.000 περίπου δημοσιογράφους της χώρας μας, πάνω από 1.500 έχουν χάσει τη δουλειά τους την τελευταία διετία, σύμφωνα τουλάχιστον με τους ισολογισμούς των εισηγμένων επιχειρήσεων Τύπου. Άλλοι 1.500 στο «ALTER» και την «Ελευθεροτυπία» είναι ουσιαστικά άνεργοι, αφού καίτοι παραμένουν τυπικά στα μισθολόγια των επιχειρήσεών τους, δεν έχουν πληρωθεί εδώ και μήνες, ενώ είναι αμφίβολο αν θα πληρωθούν ποτέ.

Απλήρωτοι εδώ και μήνες, ή αντιμέτωποι με δραματικές καθυστερήσεις στην καταβολή των δεδουλευμένων τους, βρίσκονται και εκατοντάδες άλλοι συνάδελφοι σε μικρές πολιτικές, οικονομικές, περιφερειακές και αθλητικές εφημερίδες, site, κανάλια, ραδιοφωνικούς σταθμούς και – κυρίως – περιοδικά. Η συντριπτική πλειοψηφία όσων έχουν ακόμη δουλειά, έχουν υποστεί μειώσεις της τάξης του 20% στις αποδοχές τους και έχουν αναγκαστεί να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις (για να καταλάβετε για τι επίπεδα μισθών μιλάμε, φανταστείτε ότι σύμφωνα με την υφιστάμενη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, ένας δημοσιογράφος με 10 χρόνια προϋπηρεσία αμείβεται περίπου με 1.100 ευρώ καθαρά. Μετά τις μειώσεις, οι καθαρές αποδοχές του έχουν κατέβει στα 900 ευρώ καθαρά ύστερα από δεκαετή καριέρα!). Σε ακόμη χειρότερη μοίρα βρίσκεται το τεχνικό και διοικητικό προσωπικό των επιχειρήσεων τύπου, το οποίο έχει πραγματικά σφαγιαστεί.

Φυσικά, ο κλάδος δεν είναι άμοιρος ευθυνών για την κατάντιά του. Η φούσκα της ελληνικής αγοράς ΜΜΕ συντηρείτο επί χρόνια χάρη στον πακτωλό κρατικής διαφήμισης, την υποχρέωση των Ανωνύμων Εταιρειών να δημοσιεύουν (επί πληρωμή φυσικά) τους ισολογισμούς τους σε εφημερίδες και τις παράπλευρες εργολαβίες των μιντιαρχών με το ελληνικό δημόσιο. Γι' αυτό και είχαμε επί τόσα χρόνια περισσότερες εφημερίδες, περιοδικά, κανάλια και ραδιόφωνα από αναγνώστες, τηλεθεατές και ακροατές. Τώρα που η κρατικές επιχορηγήσεις στέρεψαν, η διαφήμιση συρρικνώθηκε λόγω της κρίσης και η υποχρέωση δημοσίευσης ισολογισμών μετράει αντίστροφα, η φούσκα θα σκάσει και η ανεργία στο δημοσιογραφικό και τους παράπλευρους κλάδους θα ξεπεράσει το 70% (σήμερα βρίσκεται γύρω στο 50%). Την επόμενη μέρα θα έχουν απομείνει μόνο όσες ειδησεογραφικές επιχειρήσεις πραγματικά αντέχει να σηκώσει το κοινό που έχει η χώρα, ενώ οι στρατοί των δημοσιογράφων που βγαίνουν κάθε χρόνο από ΑΕΙ, ΤΕΙ και ΙΕΚ δεν θα βρουν ΠΟΤΕ δουλειά (εκτός ίσως από ελάχιστους και με εργασιακές συνθήκες γαλέρας). Τα πράγματα γίνονται χειρότερα λόγω του γεγονότος ότι η δημοσιογραφία στην Ελλάδα, λόγω ακριβώς των εξαρτήσεών της από το κράτος, αποδείχθηκε παντελώς αναξιόπιστη. Έτσι, κάθε προσπάθεια περιορισμού του ελλείμματος και δημοσιονομικού νοικοκυρέματος στο παρελθόν καταγγέλλονταν ως ανάλγητη και νεοφιλελεύθερη. Δεν είναι μόνο ότι ο λαϊκισμός πούλαγε και συνεχίζει να πουλάει. Είναι και ότι τα μίντια βασίζονταν ακριβώς στο χρήμα που μοίραζαν οι υπουργοί για να επιβιώσουν.

Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση όπου το προσωπικό συμφέρον των μιντιαρχών παρουσιάζονταν υποκριτικά ως δήθεν ενδιαφέρον για τα δεινά του λαού είναι τα αντιμνημονιακά λεγόμενα ΜΜΕ. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι την ίδια ώρα που καταγγέλλουν τον άτιμο τον νεοφιλελευθερισμό, ζητάνε από τους εργαζομένους τους τις πιο σκληρές θυσίες προκειμένου να επιβιώσουν οι εργοδότες. Διότι όλοι έχουμε υποστεί περικοπές στους μισθούς μας, αλλά ελάχιστοι όσες περικοπές, ή/και απολύσεις ή/και καθυστερήσεις πληρωμών, όσο οι εργαζόμενοι στο Ριζοσπάστη, την Τυποεκδοτική, τον 902 και το «Κόκκινο», δηλαδή τα επίσημα ΜΜΕ του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ αντιστοίχως. Επίσης στην πρώτη γραμμή της αντιμνημονιακής ρητορικής, οι ιδιοκτήτες του ALTER και της Ελευθεροτυπίας αφήνουν τους εργαζομένους τους να πεινάνε (κυριολεκτικά) και τους ζητούν ουσιαστικά να συνεχίζουν να δουλεύουν χωρίς αμοιβή. Αν αυτό δεν είναι ακραία μορφή καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, τότε τι είναι; Εξίσου υποκριτές οι τηλεπερσόνες που καταγγέλλουν το Μνημόνιο και την ανάλγητη Τρόικα, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να διεκδικούν τα προηγούμενα χρόνια αμοιβές έως και 100πλάσιες των προβλεπόμενων από τη συλλογική σύμβαση, μολονότι γνώριζαν ότι αυτό αποτελεί και ακραία αδικία εις βάρος των συναδέλφων τους και θέτει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα των ΜΜΕ τους και άρα των μελλοντικών μισθών των απλών δημοσιογράφων. Με τα δανεικά λεφτά των τραπεζών, την εισφοροδιαφυγή, τη φοροδιαφυγή και την κρατική διαφήμιση πολλοί έγιναν τζάμπα μάγκες. Όσο για το ρεπορτάζ, την αιτιολογημένη γνώμη και την εμπεριστατωμένη άποψη, αυτές πέρασαν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην ανέξοδη καταγγελία και το κούνημα του δαχτύλου.

Ήλθε επιτέλους η ώρα λοιπόν να πέσουν οι μάσκες. Πριν πάρουμε στα σοβαρά τον καθένα που ακούμε να βγάζει αντιμνημονιακές κορώνες και πύρινους λόγους κατά του καπιταλισμού, να ψάχνουμε και λίγο τη συμπεριφορά του απέναντι στους συνεργάτες του, τους υφιστάμενους του, τους εργαζομένους του, αλλά και τη εν γένει στάση του στο δημόσιο βίο. Για παράδειγμα, πόσοι από τους μιντιάρχες που κράζουν για τη μείωση των συντάξεων, είναι εντάξει στις εισφορές τους απέναντι στα ασφαλιστικά ταμεία; Έλεος πια, πήξαμε στους αριστερούς τύπου Άκη σε αυτή τη χώρα.

Καλές γιορτές και καλή δύναμη σε όσους δοκιμάζονται...
ΑΠΟ ΤΟ REPORTER.GR

Γ ΚΙΜΟΥΛΗΣ: ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ

2011-12-26T07:01:00.000-08:00

- Πιστεύετε ότι ο νεοέλληνας ιστορικά κουβαλάει τα χειρότερα χαρακτηριστικά;

Δεν θα το έλεγα. Πιστεύω ότι πιέστηκε να ιδρυθεί ένα κράτος κι έπρεπε να το υπηρετήσει, να το συντηρήσει. Οποιαδήποτε κοινωνική του έκφραση είχε ως πηγή το συναίσθημα το οποίο εκφράζεται μόνον όταν του το έθιγε κάποιος άλλος. Όταν αυτό το θίξιμο δεν υπάρχει, αδιαφορεί. Αν τώρα σ’ αυτό προστεθεί και η παγκοσμιοποιημένη αδιαφορία, ο ατομικισμός, το κλείσιμο του ανθρώπου στην οικογένεια, στην προσωπική του τσέπη και η φαντασιακή σχέση με το virtual money που εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια μέσω όλου αυτού του χρηματοπιστωτικού συστήματος έρχεται και παντρεύεται και κατασκευάζει ένα τέρας. Το οποίο αυτή τη στιγμή είναι έκπληκτο.

Θεωρείται σχεδόν δημοσιογραφικό κλισέ. Στον πρόλογο των συνεντέυξεων να επιχειρείς να βάλεις σε μια σειρά επίθετα που χαρακτηρίζουν τον συνομιλητή σου. Αν δεν τα καταφέρεις ή αν το βρίσκεις δύσκολο το αποδίδεις σε άλλους. «Κάποιοι λένε…», «τον θεωρούν…», κλπ. Με τον Γιώργο Κιμούλη είναι ζόρικα τα πράγματα. Οχι μόνο γιατί στις συνεντεύξεις ξεκαθαρίζει από την αρχή πως βρίσκει κάτι «αναίτιο» αλλά γιατί είναι τόσο καθαρός ο λόγος του ακόμα κι όταν σου εξηγεί ενώ πατάς το rec για την μαγνητοφώνηση : «Η συνέντευξη έχει μια μορφή έπαρσης. Οτι ο λόγος μας έχει αξία, οφείλει να δημοσιοποιείται».

Αυτό είναι η αρχή. Ακολουθεί μια κουβέντα για πολλά θέματα. Και στο τέλος συνειδητοποιείς ότι μόνο ένα επίθετο μπορείς να αποδώσεις σχετικά εύκολα στον Γιώργο Κιμούλη: «Απλά…περίπλοκος».

- Ας ξεκινήσουμε με μια κουβέντα για το μέσο που φιλοξενούμαστε. Η σχέση σας με την τεχνολογία, τα νέα μέσα, το internet ποια είναι;

Kαλή σχέση έχω. Περισσότερο, πληροφορίες ψάχνω. Δεν σερφάρω άσκοπα. Το διαδίκτυο είναι μια μεγάλη βιβλιοθήκη. Με πολλές ανοησίες μέσα αλλά και με πολύ σημαντικά πράγματα. Ενας τόπος τόσο ανοιχτός που έχει τρομακτικό ενδιαφέρον. Αλλά είναι και επικίνδυνος.

- Επικίνδυνος σε τι;
Στο να σε σπρώξει στην παγίδα να πιστέψεις ότι η πληροφορία είναι γνώση. Μια παγίδα στην οποία έχουν πέσει αρκετοί. Κάθε ανοιχτός χώρος έχει αυτή την επικινδυνότητα. Δεν ελέγχεται. Αλλά μήπως αυτό είναι καλύτερο;
Είστε υπέρ του μη ελέγχου αυτού του ανοιχτού χώρου;

Εντελώς. Ο έλεγχος από που γίνεται; Από έναν θώκο εξουσίας. Κατ’ επέκταση αν έχει κάποιος ένα οποιοδήποτε αντιεξουσιαστικό συναίσθημα, αντιδρά σ’ αυτού του είδους τον έλεγχο. Δεν μπορεί να υπάρξει έλεγχος, εκτός από τον έλεγχο που κάνουμε εμείς στον εαυτό μας ανάλογα με την προσωπική μας νομοθεσία και τον προσωπικό μας πολιτισμό. Παραδείγματος χάρη, στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πάρα πολλά πράγματα και για μένα. Υβριστικά, ψευδή. Αλλά μήπως αντίστοιχα εγώ δεν τα έχω δει όλα αυτά και στον έντυπο Τύπο; Ο οποίος υποτίθεται ότι είναι και ελεγχόμενος, είναι και ενυπόγραφος.

- Μιλάτε για τις κριτικές;
Οι κριτικές είναι το λιγότερο. Μιλώ για ένα σωρό ρεπορταζιακού τύπου αναφορές στο όνομά μου.
- Αν οι κριτικές είναι το λιγότερο τότε γιατί απαντάτε σ’ αυτές;

Σε ποιες κριτικές απάντησα; Δύο φορές το έκανα, καί μάλιστα όχι για παράσταση που συμμετείχα εγώ. Είχε απλώς φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Ο τρόπος, που αντιμετωπίζουν ένα καλλιτεχνικό έργο, είναι αγράμματος και απαράδεκτος. Ένιωσα πως έπρεπε ν’ αντιδράσω. Και θα το κάνω ξανά, αν κρίνω πως χρειάζεται. Το διαδίκτυο το οποίο χρησιμοποίησα για να γράψω την κριτική μου στις υβριστικές κριτικές, επιτρέπει αυτή την ακτιβιστική συμπεριφορά. Δεν χρειάζεται να γράφεις κάθε μέρα, δεν πληρώνεσαι γι αυτό, δεν είσαι υποχρεωμένος.

- Τα κείμενά σας πάντως είναι…συγκρουσιακά.

Λέτε; Είναι λίγο της μόδας μια πασιφιστική συμπεριφορά στους ανθρώπους. Εγώ δεν την καταλαβαίνω. Γιατί πάνω απ’ όλα είναι ψευδής. Οι άνθρωποι διατηρούν την βιαιότητά τους με έναν πρωτοφανή τρόπο. Γίνονται όλο και πιο βίαιοι. Κατ’ αρχάς γίνονται βίαιοι συναισθηματικά. Οπότε θεωρώ πάρα πολύ περίεργο να εκπλήσσεται κάποιος εάν διαβάσει ένα κείμενο το οποίο εκφράζεται με έναν όχι και τόσο πολύ politically correct τρόπο.

- Πρώτα απ’ όλα εκπλήσσεται αυτός στον οποίο απευθύνεται το κείμενο.

Σ’ αυτόν λοιπόν στον οποίο απευθύνεται ένα κείμενο, τουλάχιστον τα δικά μου, έχει τόσες φορές βιαιοπραγήσει πάνω σε έργα ομοτέχνων μου, που κάποια στιγμή πρέπει να δεχθεί κι αυτός τη βιαιότητα. Τουλάχιστον της γραφής;

- Στη σκηνή είστε επίσης αυστηρός. Βάζετε τα όρια ανάμεσα σε σας και τον θεατή κι αν εκείνος τα ξεπεράσει αντιδράτε.

Παντού πρέπει να βάζουμε τα όρια, που πιστεύουμε, πως έχουμε σαν άνθρωποι. Άλλωστε αυτά τα όρια καθορίζουν αυτό που είμαστε. Κι εγώ στη σκηνή είμαι αυτό που είμαι. Δεν παίζω ρόλους . Με αφορμή κάποιο κείμενο εμφανίζω ένα μέρος της πολλαπλότητας που έχω ως άνθρωπος από τη στιγμή που όλοι οι άνθρωποι δεν είναι μονοσήμαντοι. Το εάν εμφανίζουμε στη ζωή μας μερικές από τις μάσκες συμπεριφορών, που έχουμε, είναι γιατί ή έτσι μας βολεύει, ή έτσι μας έχουν μάθει, ή έτσι μας έχουν επιβάλλει, ή έτσι νομίζουμε ότι είμαστε καλύτεροι ή ότι θα αρέσουμε περισσότερο. Αλλά ένας απ’ τους σκοπούς του θεάτρου είναι ακριβώς αυτός. Να πείσει τους ανθρώπους με έναν τρόπο να εμφανίζουν όλες τις μάσκες που ουσιαστικά έχουν μέσα τους.

- Στο έργο του Μπέρχαρντ, το «Απλά περίπλοκος» που ανεβάζετε στο Θέατρο Τέχνης, τι σας γοήτευσε;
Η περίπλοκη απλότητά του. Σε πρώτο επίπεδο είναι πολύ απλό. Από κει και πέρα με ενδιέφερε πάρα πολύ ο κατακερματισμένος λόγος του συγγραφέα. Ο τρόπος με τον οποίο κατασκευάζει κάτι ο Μπέρχαρντ με άφησε άναυδο όταν το πρωτοείδα και στη συνέχεια όταν πρωτοδιάβασα το κείμενο. Εχει μπει ουσιαστικά στον τρόπο λειτουργίας ενός ανθρώπινου εγκεφάλου που βρίσκεται στο μυαλό ενός γέροντα που εκ των πραγμάτων λειτουργεί κατακερματισμένα. Αρα αυτή η περίφημη ήττα του λόγου που ουσιαστικά την βιώνουμε τα τελευταία χρόνια της ανθρωπότητας, εδώ παρουσιάζεται σαν κάτι το φυσικό. Βλέπεις έναν άνθρωπο που παλεύει να αρθρώσει κάποιες σκέψεις και ο λόγος δεν του φτάνει. Γιατί ο λόγος ποτέ δεν έφτανε. Οταν μιλάμε και τελειώνουμε μια σκέψη πάντα υπάρχει ένα περίεργο συναίσθημα, αυτό που κρύβεται στην φράση »γαμώτο και πάλι δεν είπα αυτό που ήθελα να πω». Εδώ σ’ αυτόν τον γέροντα είναι εμφανές, έρχεται η ίδια η φύση να αποδείξει την αδυναμία της σκέψης. Γιατί η σκέψη είναι αδύναμη, είναι πεπερασμένη.

- Υποδύεστε έναν υπέργηρο, πρώην διάσημο ηθοποιό που βιώνει την απόλυτη μοναξιά και την ανέχεια. Τον ήρωα του έργου, όπως τον αναλύσατε, ποιο πιστεύετε ότι είναι το χειρότερο πράγμα που τον βρήκε στα 90 του χρόνια;
Κατάλαβε ότι ανοιχτότητα δεν σημαίνει να ανοίξει ο κόσμος για να σε δεξιωθεί. Αλλά σημαίνει ότι πρέπει να ανοίξεις εσύ για να δεξιωθείς τον κόσμο. Αλλά τώρα είναι αργά. Δεν έχει κόσμο. Βρίσκεται χαμηλά, σε ένα υπόγειο, και δεν έρχεται κανένας.
- Πρώτη φορά ερμηνεύετε μονόλογο…

Ναι. Το φοβόμουν πολύ και συνεχίζω να φοβάμαι. Εγώ πάντα ήμουν λάτρης της άποψης ότι το θέατρο κινείται σε ένα επίπεδο διαλόγου, κουβαλά έντονο το στοιχείο της απαντητικότητας. Γιατί υποκρίνομαι σημαίνει αποκρίνομαι. Πάντα είχα ανάγκη τον άλλον. Και πάλευα να με έχει ανάγκη κι αυτός. Γι αυτό και φοβόμουν να έχω ως συνομιλητή τον εαυτό μου. ‘Η ένα φανταστικό πρόσωπο. Περνώντας τα χρόνια όμως και χάνοντας τους ανθρώπους γύρω σου καταλαβαίνεις ότι οι συζητήσεις που κάνεις με τους ζωντανούς ανθρώπους λιγοστεύουν και αυξάνονται οι συζητήσεις που κάνεις με τους ανθρώπους που έχεις χάσει. Αυτό κάνει κι ο ήρωάς μου.

- Το Σλουθ συνεχίζεται και φέτος με μεγάλη επιτυχία. Πως αποτυπώνεται κατά τη γνώμη σας η επιτυχία ενός έργου;

Δυστυχώς πλέον μόνον από τα εισιτήρια που κάνει. Η καλλιτεχνική επιτυχία έχει άμεση σχέση μόνο με τον καλλιτέχνη. Ενα έργο τέχνης, ακόμα και σε τέχνες που θεωρούνται πληθυντικού αριθμού, όπως είναι το θέατρο, διατηρεί την ενικότητά του. Είναι το «θέλω» ενός ανθρώπου να εκφράσει ένα εσώτερο ενέργημα και να το δημοσιοποιήσει. Εκεί τελειώνει. Παύει να είναι δικό του. Το έργο αυτό αν αξίζει τον κόπο γίνεται κτήμα άλλων.

- Οταν δίνεις την ψυχή σου το κοινό το αναγνωρίζει…Καλλιτεχνικό κλισέ;

Εντελώς. Συνεντεύξεις. Στις συνεντεύξεις λέμε ότι θέλουμε. Η ψυχή μας δε χρειάζεται αναγνώριση.

- Τελευταία λόγω κρίσης η επιτυχία ενός έργου είναι δύσκολο να αποτυπωθεί στα εισιτήρια που κόβει;

Φυσικά η κρίση έχει αγγίξει όλους τους χώρους. Και το θέατρο. Πτώση κατακόρυφη.
- Είμαστε στη δίνη μιας μεγάλης κρίσης. Τι νομίζετε ότι φταίει;

Φταίει η απότομη ανάδυση στην πραγματικότητα από τον χώρο του φαντασιακού. Οπου δεν ξέρει κανείς ποια είναι αυτή η πραγματικότητα. Φαντασιακός τύπος ο νεοελληνας. Και βοήθησαν πάρα πολλά για να δημιουργηθεί αυτός ο ανθρώπινος τύπος.
- Όπως;

Το πώς ιδρύθηκε αυτό το κράτος, πως οργανώθηκε, από ποιους, ποιοι συμμετείχαν, ποιοι θεωρήθησαν πολίτες αυτού του κράτους, ποια ήταν η φαντασιακή πάλι σχέση που έβρισκαν με το παρελθόν αυτού του τόπου. Μια επηρμένη σιγουριά που τους έδωσε αυτή η σχέση με το παρελθόν γι’ αυτό και κατέστρεψαν τη γλώσσα. Μια έπαρση δεδομένη. Δικός μας είναι αυτός ο τόπος, ότι θέλουμε τον κάνουμε ενώ στην πραγματικότητα δεν είχαμε τη γνώση της σχέσης με το παρελθόν μας γι’ αυτό και δεν το σεβόμαστε. Ποιο είναι ακριβώς το παρελθόν μας; Τα μάρμαρα; Αν είναι γιατί δεν τα σεβόμαστε; Εχετε επισκεφθεί αρχαιολογικούς χώρους να δείτε πως δεν προστατεύονται; Ούτε από τους υπεύθυνους αλλά ούτε κι από τους ίδιους τους πολίτες. Εχετε δει με τι ευκολία έγινε η πολεοδομική καταστροφή αυτής της πόλης με τις αντιπαροχές και την πολιτική της αστυφιλίας; Σαν να μην υπήρχε σύνδεση με το παρελθόν. Βεβαίως υπάρχει ένας συναισθηματικός δεσμός ο οποίος όμως δεν είναι καθαρός. Ζούμε μερικές φορές σαν να είμαστε πολίτες μιας χώρας που δεν είναι δική μας. Και γι’ αυτό την εκδικούμαστε.

- Πιστεύετε ότι ο νεοέλληνας ιστορικά κουβαλάει τα χειρότερα χαρακτηριστικά;

- Λύσεις;
Δεν υπάρχουν.
- Μιλάτε σαν αριστερός;

Αριστερός; Τώρα..; Δεν ξέρω Πάντως δεξιός δεν είμαι και δεν ήμουν ποτέ. Δεν έχω όμως τα θεωρητικά εργαλεία για να υποστηρίξω την αριστερή μου οπτική. Σαν να μου σκούριασαν. Δεν μπορώ να υποστηρίξω ότι όλο αυτό που πίστευα και υποστήριζα δεν ήταν ιδεοληψία αλλά μια ιδεολογία η οποία δεν προχώρησε και δεν μπόρεσε να γίνει πράξη.

- Εχετε ευθύνη που χάλασαν τα θεωρητικά εργαλεία;

Βεβαίως και την έχω. Σίγουρα φταίω κι εγώ και ο τρόπος ερμηνείας αυτών των εργαλείων. Μπορεί να φταίει και η αδυναμία των θεωρητικών καθοδηγητών επίσης που δεν μπόρεσαν να δουν τον άνθρωπο σαν ένα σύστημα το οποίο εκ φύσεως λειτουργεί κεντρομόλα. Αρα αυτή η κεντρομόλα κίνηση που έχει το κύτταρό μας, αναλύοντας τον άνθρωπο μέσα στα κοινωνικά συστήματα, έπρεπε να είναι σεβαστή. Και ίσως να χρειαζόταν από τότε να βρεθεί ένας τρόπος όπου ο άνθρωπος να μπορεί να είναι ατομικά κοινωνικός κι αυτό να μην συνιστά αντίφαση. Δεν ξέρω…Υπάρχει μια αμηχανία στη σκέψη. Δεν υπάρχουν ελπίδες όμως.

- Στην κόρη σας τι λέτε όταν συζητάτε τέτοιες σκέψεις;
Κοιτάξτε, στα παιδιά μας εμείς το έχουμε κάνει το έγκλημα. Τους έχουμε κληροδοτήσει την ήττα μας. Και είναι ίσως από τις χειρότερες κληρονομιές. Το έγκλημα έχει γίνει. Σιωπή. Αυτή είναι η καλύτερη λύση. Μιλήσαμε πολύ.
- Ενας νέος άνθρωπος δεν μπορεί να βγάλει συμπεράσματα από τη σιωπή…

Ενας νέος άνθρωπος καλά θα κάνει να μη βγάλει κανένα συμπέρασμα από εμάς. Πιστεύω ότι αυτή η γενιά – η δική μας - είναι μια τρύπα στην ιστορία. Δεν θα μας δικαιολογήσω τόσο γρήγορα, επειδή συνέβησαν πάρα πολλές αλλαγές. Όταν το ίδιο άτομο που έχει ζήσει τον πάγο στο ψυγείο και τον παγοπώλη είναι το ίδιο άτομο που αυτή τη στιγμή κάνει update στο καινούργιο του Mac, οι αλλαγές είναι τεράστιες. Όντως τον ξεπέρασαν. Μείωσαν οποιαδήποτε αντίσταση μπορούσε να του δώσει η σκέψη, η θεωρία, οι αξίες. Δεν θα μας αθωώσω όμως γιατί αυτά τα βλέπαμε, τα αναλύαμε. Έπρεπε να το είχαμε δει. Για να μην το κάναμε σημαίνει ότι κάτι άλλο μας βόλευε.

- Οι πολιτικοί πιστεύετε ότι ασκούν ένα επάγγελμα;
Τι κάνουν ή τι θα έπρεπε με ρωτάτε;
- Και τα δύο.

Δεν ασκούν ούτε καν επάγγελμα αυτή τη στιγμή. Σχεδόν παρασιτικά λειτουργούν. Πάντα βέβαια υπάρχουν εξαιρέσεις. Ναι θα μπορούσαν να μην ασκούν απλώς ένα επάγγελμα. Ο πολιτικός πάνω απ’ όλα πρέπει να ‘ναι ποιητής. Οφείλει να πείσει τον άνθρωπο να μπορεί να είναι ατομικά κοινωνικός. Αλλά σε μια δημοκρατία που «εκπροσωπείται» και η οποία κατέληξε να ακυρώσει οποιαδήποτε έννοια συμμετοχής του πολίτη, οδήγησε αυτά τα πλάσματα να άγονται και να φέρονται από τα δικά σας αφεντικά. Βοήθησε πολύ το μιντιακό σύστημα στην απαξίωση της έννοιας της πολιτικής, απαξιώνοντας τους πολιτικούς. Δεν ήταν θύματα βέβαια. Βοηθούσαν κι αυτοί στην απαξίωσή τους.

- Είμαστε σαν έθνος επιρρεπείς στις θεωρίες συνομωσίας;

Όλοι είμαστε. Παιδάκια είμαστε, μωρά. Πως ένα μωρό τα βλέπει όλα μεγαλύτερά του; Αυτή η παγκοσμοποιημένη ματιά, αυτό το άνοιγμα στο μάτι μας προς όλο τον υπόλοιπο κόσμο μας κάνει να νιώθουμε ακόμα πιο μικροί. Φυσικό είναι λοιπόν και οι αντιδράσεις μας να είναι αντίστοιχες, παιδικές. Και να συνομωσιολογούμε για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε τα ανεξήγητα.

- Αισθάνεστε Ελληνας;
Λόγω της γλώσσας.
- Μόνο;

Δεν είναι μόνο. Είναι σημαντικό. Είναι τα πάντα.

- Ως εκ τούτου και περήφανος;

Ναι. Γι αυτό και πιο θυμωμένος. Συνομιλώντας με ανθρώπους έξω απ’ αυτή τη χώρα βλέπω ότι δεν σέβονται τη σκέψη μου πια. Κι αυτό με θυμώνει. Υπάρχει ένας εμφανής πλέον ρατσισμός. Γεννιέται. Υπάρχει μια ατμόσφαιρα αναμονής μιας καταστροφής. Μου θυμίζει πολύ αυτό που βιώνουμε την τελευταία ταινία του Τρίερ. Σαν αίσθημα. Η αναμονή μιας καταστροφής κι εμείς να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

ΑΠΟ ΤΟ AIXMI.GR

ΚΙΝΗΣΗ ΜΑΤ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΠΛΟΚ

2011-11-01T04:45:00.000-07:00

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΙΔΕΡΗ
Ηταν μια κίνηση απρόσμενη αυτή του πρωθυπουργού για το Δημοψήφισμα, που αναδιατάσσει το πολιτικό τοπίο και ορίζει νέες συντεταγμένες.

Ακυρώνει με μιας την καταγγελτική εντυπωσιοθηρία της αντιπολίτευσης και της χυδαιολογικής δημοσιογραφίας, που έπαιζε εκ του ασφαλούς με εθνικολεβέντικο ντελίριο μεγαλοστομίας, με τις ευαίσθητες χορδές του λαού, μιλώντας για νέα γερμανική κατοχή του 40. Η εποπτεία άλλωστε ήταν ο βασικός λόγος που προέτρεψε στη λύση του δημοψηφίσματος.

Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή έως τώρα βρισκόταν εν αδίκω. Μας έβαλε στο μνημόνιο κατά παραχάραξη της λαϊκής εντολής που είχε λάβει. Δεν είχε την δημοκρατική ευαισθησία να νομιμοποιήσει μέσω δημοψηφίσματος, ή έστω μέσω της ψήφισης από 180 βουλευτές, το μνημόνιο, ήτοι την τροχοδρόμηση της χώρας σε μια ιστορική καμπή. Δε είχε καν την πρόνοια να προσφύγει στην συναίνεση της Βουλής μέσω αυξημένης πλειοψηφίας, ή στην λαϊκή ετυμηγορία, με την ψυχαναγκαστική για τους βουλευτές του, ψήφιση του μεσοπρόθεσμου.

Στην παρούσα φάση, ενόψει κύρωσης της νέας συμφωνίας, σαφώς η ομαλότερη και ορθολογικότερη λύση θα ήταν οι εκλογές, προκειμένου να αναδειχθεί μια νέα κυβέρνηση, η οποία εκ των πραγμάτων θα είχε την λαϊκή συναίνεση και θα επωμιζόταν τον σταυρό της εξόδου της χώρας από την κρίση.

Ωστόσο φαντάζουν εκπληκτικά αήθεις οι υποκριτικές οιμωγές της αντιπολίτευσης για την προσφυγή στο Δημοψήφισμα. Αυτοί που διακήρυτταν με οιηματική βεβαιότητα ότι ο λαός ψήφισε εναντίον της νέας κατοχής της πατρίδας, προσμετρώντας ως λαϊκές πλειοψηφικές ψήφους τις μούτζες των μαθητών και τις βρισιές στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ξαφνικά ανένηψαν και ανακαλύπτουν έντρομοι τους μεγάλους κινδύνους που συνεπάγεται η προσφυγή στον λαό! Αυτοί που τυχοδιωκτικά ζητούσαν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να παραιτηθεί για να μην περάσει η νέα κατοχή, τώρα ζητούν, όχι επισήμως φυσικά, να παραιτηθεί ώστε να μην φτάσουμε στο δημοψήφισμα, άρα να μην αποφανθεί ο λαός για τη νέα δανειακή σύμβαση!

Η κίνηση Παπανδρέου σαφώς εμπεριέχει στοιχείο τυχοδιωκτισμού και είναι εμφανώς εκβιαστική. Το ίδιο τυχοδιωκτική ήταν και η ανελέητη συνθηματολογία της σύνολης αντιπολίτευσης, με πρωθιερέα τον κ. Τσίπρα, να καταγγέλει για εσχάτη προδοσία την εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας.

Το δημοψήφισμα, από αποθέωση της δημοκρατική διαδικασίας, έγινε ξαφνικά ο νέος Αρμαγεδδών που θα σύρει την χώρα στα τάρταρα της αναξιοπιστίας, θα επισωρεύσει τις εφτά πληγές του φαραώ, θα μας βγάλει από την ευρωζώνη, θα μας επιστρέψει στη δραχμή, σύμφωνα με τους κατ επάγγελμα και καθ εξιν καταγγέλλοντες φαρισαίους- αυτούς τους ίδιους που όλα τα αυτά είχαν ήδη συντελεστεί δια του μνημονίου.

Στα αρνητικά του δημοψηφίσματος ότι η προσφυγή γίνεται όχι από δημοκρατική ευαισθησία αλλά επειδή ο Παπανδρέου αδυνατεί πλέον να κυβερνήσει. Το αντιφατικό ότι οι ξένοι στα κοινοβούλιά τους θα αποφασίσουν για την συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου ως τέλη Δεκεμβρίου ενώ η Ελλάδα εκ των υστέρων, αφήνοντας ανάερη την συμφωνία! Επίσης η περαιτέρω οικονομική αποσταθεροποίηση επί τρίμηνο, καθώς θα παραμένει ασαφής ο ενδεχόμενος νέος προσανατολισμός της χώρας. Όλα θα παγώσουν, η χωλαίνουσα διοικητική μηχανή της χώρας θα παραλύσει εντελώς, οι καρκινοβατούσες επενδύσεις θα νεκρωθούν, η πολιτική ατζέντα θα προσανατολιστεί επί της διαδικασίας, των σκοπιμοτήτων, των σεναρίων, των νέων καταγγελιών. Αγνωστο επίσης ποιο θα είναι το τελικό ερώτημα του δημοψηφίσματος.

Στα θετικά προσμετρούμε το ότι ο λαός θα προσέλθει και θα αποφανθεί επί συγκεκριμένου αντικειμένου, της δανειακής σύμβασης, και όλων όσων, θετικών ή αρνητικών, αυτή συνεπάγεται (υπόθεση εργασίας). Τα κόμματα θα στερηθούν την δυνατότητα να εκπέμπουν εύκολες και εύπεπτες καταγγελτικές κορώνες, και θα κληθούν να επιχειρηματολογήσουν επί του συγκεκριμένου, αναλαμβάνοντας πλέον τις ευθύνες τους.

Με το δημοψήφισμα η χώρα, με ανορθόδοξο όντως τρόπο, εισέρχεται στον χώρο της δημοκρατικής Δύσης. Βρετανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Ιρλανδία, Ελβετία, Ιταλία κ.α. κατά καιρούς έχουν δώσει στους πολίτες τους τη δυνατότητα να αποφασίσουν για μείζονα θέματα κοινωνικής εσωτερικής διάρθρωσης ή εξωτερικής πολιτικής. Μετά το δημοψήφισμα, που ενδεχομένως να οδηγήσει και σε εκλογές, στην περίπτωση καταψήφισης, η όποια κυβέρνηση θα μπορέσει επιβάλει τις λύσεις που προτείνει χωρίς την συνεχή υπονόμευση από τα αντιπολιτευτικά κόμματα και τα οργανωμένα κοινωνικά σύνολα.
Αυτά ως πρώτη ματιά, ούτως η άλλως είναι νωρίς ακόμη να προσμετρηθούν οι επιπτώσεις, καθώς πρόκειται για ζαριά ιστορικής εμβέλειας. Αλλά ποτέ η προσφυγή στο λαό δεν είναι επικίνδυνη. Αλλωστε ο λαός καλείται να πληρώσει. Ας αποφασίσει ο ίδιος.

ΑΠΟ ΤΟ SKAI.GR

ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ...

2011-10-03T00:54:00.000-07:00

Του Σταυρου Λυγερου

Εχει αποδειχθεί ότι οι κρίσεις λειτουργούν σαν καταλύτης. Στην Ελλάδα, η ανώμαλη προσγείωση στο χείλος της χρεοκοπίας προκάλεσε σοκ. Λόγω της βαθιάς ψυχολογικής επίδρασης που άσκησε διευκόλυνε την αλλαγή συμπεριφορών και νοοτροπιών. Κατέστησε εφικτό αυτό που πριν ήταν σχεδόν ανέφικτο. Από την αρχή οι Ελληνες δυσφορούσαν για τα μέτρα, αλλά κατανοούσαν ότι κάτι έπρεπε να γίνει για να μην πέσει η χώρα στον γκρεμό. Η αμφιθυμία των πολιτών διευκόλυνε την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων, που πριν από την εκδήλωση της κρίσης θα προκαλούσαν κύμα κοινωνικών αντιδράσεων.

Με άλλα λόγια, ήταν μοναδική ευκαιρία να εφαρμοστεί ένα εθνικό σχέδιο για την αντικατάσταση του καταρρέοντος κλεπτοκρατικού, σπάταλου, ανορθολογικού και παρασιτικού μοντέλου από ένα υγιές και παραγωγικό. Η κυβέρνηση Παπανδρέου, όμως, δεν αξιοποίησε την πολιτική δυνατότητα. Παρέμενε εγκλωβισμένη στην πεπατημένη και ασκούσε πολιτική με τον παλιό χρεοκοπημένο τρόπο. Αντί οι παρεμβάσεις της για την αύξηση των εσόδων και τη μείωση των δαπανών να είναι στοχευμένες, ήταν οριζόντιες. Αντί να θεσπίσει νέα πολιτικά - επιχειρησιακά εργαλεία χρησιμοποίησε τα αποτυχημένα παραδοσιακά. Τα ίδια και στο επίπεδο της αξιοποίησης των ουκ ολίγων λιμναζουσών αναπτυξιακών δυνατοτήτων.
Η άποψη ότι αυτά είναι μη ρεαλιστικά υποκρύπτει ιδιοτέλεια ή ανοησία. Είναι αληθές ότι η κοινή γνώμη έχει βαρεθεί να ακούει για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, για πάταξη της διαφθοράς, για λειτουργικό εκσυγχρονισμό του κράτους κ.λπ., επειδή αυτές οι επαγγελίες έμειναν για δεκαετίες συνθήματα. Αυτό, όμως, δεν αλλάζει το γεγονός ότι το ριζικό νοικοκύρεμα και η βιώσιμη ανάπτυξη αποτελούν ζωτική ανάγκη.
Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση έχασε με δική της ευθύνη κρίσιμο χρόνο και κυρίως σπατάλησε το πολύτιμο απόθεμα κοινωνικής ανοχής. Σήμερα, η οικονομία βυθίζεται στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, η κοινωνία βράζει και η κρίση εμπιστοσύνης προς το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα παροξύνεται. Σ’ αυτό το κλίμα συμπαρασύρονται και τα σωστά μέτρα για λειτουργική εξυγίανση του κράτους και της οικονομίας.
Για να οδηγηθεί συντεταγμένα η κοινωνία σε υπέρβαση της κρίσης πρέπει να αρθεί το εμπόδιο που εγείρει η οξύτατη κρίση εμπιστοσύνης. Είναι προφανές ότι κανείς δεν θα δεχόταν να τον ξαναεγχειρίσει ένας γιατρός που σε προηγούμενη εγχείρηση τον είχε σακατέψει. Η διάχυτη εντύπωση πως η πολιτική ελίτ δεν εξυπηρετεί το συμφέρον της κοινωνίας ενισχύεται από την άδικη κατανομή των βαρών και ωθεί την κάθε κοινωνική ομάδα να οχυρώνεται πίσω από τη δική της μισή αλήθεια, γεγονός που αναπαράγει το αδιέξοδο.
Η κρίση, όμως, δεν είναι μία δυσάρεστη παρένθεση. Η Ελλάδα θα ισορροπήσει για χρόνια σε χαμηλότερα επίπεδα. Η πολιτική δημιουργίας ελλειμμάτων προκειμένου να διατηρηθεί ένα επίπεδο ευημερίας έχει οριστικά τελειώσει. Η ελληνική κοινωνία ουσιαστικά βιώνει το τέλος μιας εποχής. Ενας πολύ μεγάλος αριθμός μικρομεσαίων εμπόρων, βιοτεχνών και ελεύθερων επαγγελματιών που επιβίωναν λόγω φοροδιαφυγής θα σαρωθούν. Ακόμα και οι υγιείς μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν πρόκειται να εξασφαλίζουν στους ιδιοκτήτες τους την ευημερία που τους εξασφάλιζαν την προηγούμενη περίοδο. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για πολλές κατηγορίες ελεύθερων επαγγελματιών. Οι αγρότες, που είχαν βολευτεί με περισσότερες απ’ όσες δικαιούνταν και σχετικά υψηλές επιδοτήσεις, με κρατικές παροχές και φθηνή μαύρη εργασία παράνομων μεταναστών, θα περιθωριοποιηθούν εάν δεν αυξήσουν τον κλήρο τους και κυρίως εάν δεν προσανατολιστούν σε καλλιέργειες αυξημένης ζήτησης και κατ’ επέκταση μεγαλύτερης απόδοσης. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, που λόγω των αρμοδιοτήτων τους μπορούσαν να λαδώνονται, θα πρέπει να καταλάβουν ότι το πάρτι τελείωσε. Και όσοι δεν το καταλάβουν θα πρέπει να πάνε φυλακή.
Αυτή την περίοδο αποδομείται βιαίως ο εκτεταμένος και ανθεκτικός μικροϊδιοκτητικός τρόπος παραγωγής, που είναι η άλλη όψη της μικρομεσαίας θάλασσας. Η κοινωνική αυτή διάρθρωση έχει βαθιές ρίζες και έχει συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση των κυρίαρχων ιδεολογημάτων, νοοτροπιών και συμπεριφορών. Οι επιπτώσεις της είναι αντιφατικές. Από τη μία πλευρά, εμπόδισε την αύξηση της παραγωγικότητας και επίσης διαμόρφωσε τις τιμές σε σχετικά υψηλά επίπεδα. Από την άλλη, όμως, συγκράτησε την απασχόληση, εξασφάλισε ευελιξία και κυρίως δημιούργησε συνθήκες κοινωνικής ευστάθειας.
Χρέος του πολιτικού συστήματος ήταν από νωρίς να ωθήσει τους μικρομεσαίους σε κινήσεις εκσυγχρονισμού με σκοπό την αύξηση της ανταγωνιστικότητάς τους, την επιβίωση και τη μεγέθυνση όσων είχαν τη δυνατότητα. Αντί γι’ αυτό, το πολιτικό σύστημα τους αντιμετώπισε σαν εκλογική πελατεία, ανεχόμενο την εκτεταμένη φοροδιαφυγή τους και τα φαινόμενα νεοπλουτισμού και ξιπασιάς. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την κοινή πρακτική των υψηλών τιμών, εξασφάλισε κατά κανόνα στους μικρομεσαίους ένα εισόδημα μεγαλύτερο από όσο αντιστοιχούσε στην παραγωγική τους δραστηριότητα. Αυτός είναι ο λόγος που οι μικρομεσαίοι απειλούνται τώρα με αφανισμό.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥ

2011-10-02T06:11:00.000-07:00

Του Κωστα Σημιτη
Διάφοροι πολιτικοί και εμπειρογνώμονες μάς διαβεβαιώνουν ότι έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν είναι δυνατή, διότι δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες η αποχώρηση χώρας ή η αποπομπή της. Μας καθησυχάζουν, λοιπόν, λέγοντας: μη φοβάστε, δεν συμφέρει την Ενωση να αποχωρήσουμε, δεν θα εμμείνουν στις απαιτήσεις τους, γιατί αλλιώς θα καταστραφούν και οι ίδιοι. Αλλοι ισχυρίζονται ότι «καμιά από τις ισχυρές χώρες της Ευρώπης δεν επιθυμεί την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, κάτι που αποσαφηνίσθηκε από τις δηλώσεις Μέρκελ - Σαρκοζί». Εχουμε άρα ελευθερία κινήσεων. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που πιστεύουν ότι η Ευρωζώνη έτσι κι αλλιώς θα καταρρεύσει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να ακολουθούμε περιορισμούς. Το κλίμα ότι έχουμε πολύ μεγαλύτερα περιθώρια πρωτοβουλιών, απ’ ό,τι αρχικά πιστεύαμε, οδήγησε σε εφησυχασμό. Επιβεβλημένα μέτρα με πολιτικό κόστος αναβλήθηκαν ή τροποποιήθηκαν. Οταν δεν καταβλήθηκε η έκτη δόση του δανείου στα μέσα Σεπτεμβρίου, διαπιστώσαμε έκπληκτοι ότι οι εταίροι μας έχουν αρκετά διαφορετικές απόψεις από μας σε σχέση με το τι πρέπει να γίνει. Οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται ούτε με αβάσιμες ελπίδες ούτε με φαντασιώσεις. Η γνώση της πραγματικότητας είναι προϋπόθεση της αντιμετώπισής τους.

Στις Συνθήκες πράγματι δεν προβλέπονται ρήτρες αποπομπής μιας χώρας από την ΟΝΕ. Αλλά μόνον όσοι εθελοτυφλούν μπορούν να πιστεύουν ότι κατόπιν τούτου δεν διατρέχει κίνδυνο η Ελλάδα. Η πραγματικότητα της λειτουργίας της Ενωσης καθορίζει το πλαίσιο για την παραμονή ή την έξοδο μιας χώρας. Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να προβλέπουμε και να μην εφησυχάζουμε. Οι όποιες διαβεβαιώσεις ηγετών της Ενωσης είναι δεσμευτικές στο μέτρο, που η Ελλάδα τηρεί τις υποχρεώσεις της. Αν δεν ανταποκρίνεται στα συμφωνηθέντα -όπως ισχυρίζονται ότι συμβαίνει- δεν ισχύουν.
Η συμφωνία του Ιουλίου 2011 εξασφάλισε στην Ελλάδα πρόσθετη χρηματοδότηση και μερική αναδιάρθρωση του χρέους της, ώστε να διευκολύνει την επάνοδο της χώρας στις αγορές το 2014. Η συμφωνία αυτή υποδηλώνει το σχέδιο που επιδιώκει να εφαρμόσει ο ηγετικός πυρήνας της Ενωσης. Επιθυμεί, κατά την αρχή λειτουργίας του Νέου Μόνιμου Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) το 2013 ή και ακόμη γρηγορότερα, να δώσει την οριστική λύση του προβλήματος των υπερχρεωμένων χωρών με βάση τις καταστατικές διατάξεις του Μηχανισμού. Σύμφωνα μ’ αυτές, όποια κράτη έχουν βιώσιμο χρέος, όποια δηλαδή έχουν τη δυνατότητα να αντλήσουν κεφάλαια από τις αγορές, θα συνεχίσουν να υποστηρίζονται. Τα άλλα, των οποίων το χρέος δεν είναι βιώσιμο, θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα μόνα τους. Νέα χρηματοδότηση δεν θα δοθεί παρά μόνο για εξαιρετικά περιορισμένο χρόνο. Οσες χώρες δεν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους, θα ενταχθούν σε μια διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας. Στόχος θα είναι να περιορισθούν οι αρνητικές επιπτώσεις στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

«Οικειοθελής αναστολή»

Ελεγχόμενη χρεοκοπία σημαίνει ελεγχόμενη συμπεριφορά των δανειστών, συμφωνία μεταξύ των δανειστών και της οφειλέτριας χώρας για την αναδιάρθρωση του χρέους, δηλαδή παράταση του χρόνου εξόφλησης, περιορισμός (κούρεμα) των απαιτήσεων των τραπεζών, ρυθμίσεις που εγγυώνται την εξόφληση, όπως εκχώρηση των χρημάτων των κοινοτικών προγραμμάτων στις τράπεζες, νέοι κανόνες για το καταβλητέο επιτόκιο. Η ελεγχόμενη χρεοκοπία συνεπάγεται την οικειοθελή «αναστολή» της συμμετοχής της χώρας που χρεοκοπεί στην Ευρωζώνη. Η παραμονή της θα σήμαινε συνέχιση των κλυδωνισμών που προκαλεί η αδυναμία της στην αξία του ευρώ. Το ευρώ θα έχανε αμέσως αξία απέναντι στο δολάριο ή τη λίρα με αποτέλεσμα τη φυγή των επενδυτών προς άλλα νομίσματα. Η Ευρωζώνη θα εγκατέλειπε τη φιλοδοξία να είναι μια από τις πιο ισχυρές και ανταγωνιστικές οικονομίες. Η Γερμανία, η Γαλλία αλλά και άλλες χώρες δεν είναι διατεθειμένες να υποστούν μια τέτοια εξέλιξη. Θα αντιδράσουν σκληρά σε όσους δανείστηκαν τεράστια ποσά χωρίς να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.
Η «οικειοθελής αναστολή» είναι άλλωστε το λογικό επακόλουθο ενός συστήματος, όπου όλοι είναι υποχρεωμένοι να τηρούν ορισμένους κανόνες για να λειτουργήσει. Αν κάποιος αρνείται να τους εφαρμόσει και κάνει του κεφαλιού του, το σύστημα ή θα τον αποπέμψει ή θα αυτοαναιρεθεί. Αυτοαναίρεση της Ευρωζώνης λόγω μιας μικρής περιφερειακής χώρας δεν πρόκειται να συμβεί. Τα άλλα κράτη έχουν επενδύσει τεράστιους πόρους και προσπάθεια στην ΟΝΕ, ώστε να αποδεχθούν μοιρολατρικά την αδιαφορία ενός μέλους για τις κοινές ρυθμίσεις.
Οι διαπιστώσεις αυτές απαντούν με σαφήνεια στον ισχυρισμό ότι δεν επιτρέπεται «νομικά» η αποχώρησή μας από το ευρώ. Οι νομικοί κανόνες για την έξοδό μας έχουν ήδη ουσιαστικά καθοριστεί. Το αργότερο το 2014 λοιπόν θα κριθεί το μέλλον της Ελλάδας στην Ευρωζώνη. Ο χρόνος που μας μένει για να αποφύγουμε την έξωση είναι το πολύ τρία περίπου χρόνια και με την προϋπόθεση ότι δεν θα συμβεί στο μεταξύ κάποιο ατύχημα. Ας σημειωθεί εδώ, ότι στην Ευρωζώνη άρχισαν να κυκλοφορούν σενάρια επιτάχυνσης των διαδικασιών. Επιδιώκεται να λειτουργήσει ο Μηχανισμός αντί το δεύτερο εξάμηνο του 2013 ήδη από το πρώτο εξάμηνο του 2012. Ο διαθέσιμος χρόνος για την ανατροπή της αρνητικής μας πορείας θα είναι ελάχιστος σ’ αυτή την περίπτωση.
Η αναστολή της συμμετοχής μας στην Ευρωζώνη θα σημάνει πιθανότατα επάνοδο στη δραχμή. Η ισοτιμία της νέας δραχμής προς το ευρώ θα είναι πολύ κατώτερη εκείνης με την οποία πραγματοποιήθηκε η είσοδος στην Ευρωζώνη (1 ευρώ=340 δρχ.) Ενα ευρώ θα αντιστοιχεί σε εξακόσιες δραχμές ή και πολύ παραπάνω. Η οριστική τιμή της δραχμής θα καθορισθεί τελικά από τις αγορές ύστερα από αλλεπάλληλες υποτιμήσεις. Οι Ελληνες θα χάσουμε ένα μεγάλο ποσοστό της αξίας των χρημάτων μας, οι μισθωτοί ένα μεγάλο τμήμα της αγοραστικής τους δύναμης. Οι τιμές των εισαγόμενων ειδών θα αυξηθούν κατά το ύψος της υποτίμησης. Πολλά εγχώρια αγαθά θα ακολουθήσουν και αυτά την αλματώδη άνοδο των τιμών μια που οι περισσότερες πρώτες ύλες προέρχονται από το εξωτερικό. Η ανάκαμψη θα είναι εντελώς αβέβαιη για πολύ καιρό γιατί οι μοχλοί ανάπτυξης που είναι ήδη ασθενείς θα παραμείνουν περιορισμένοι.
Η ελεγχόμενη χρεοκοπία, έξωση, θα πραγματοποιηθεί, ίσως με υποσχέσεις για σύντομη επάνοδο στο ευρώ. Παρ’ όλα αυτά θα είναι πιθανότατα εξίσου δραματική με τη μη ελεγχόμενη. Για την κυκλοφορία του ευρώ στην Ελλάδα είχαν γίνει προετοιμασίες ενός έτους. Για την επανακυκλοφορία της δραχμής δεν θα μπορεί να γίνει ούτε μιας μέρας προπαρασκευαστική δουλειά. Μόλις μαθευτεί ότι είναι σε εξέλιξη η εγκατάλειψη του ευρώ θα κυριαρχήσει πανικός στην αγορά. Τράπεζες και καταθέτες θα προσπαθήσουν να εξασφαλίσουν αμέσως όσο το δυνατό περισσότερα ευρώ για να τα στείλουν στο εξωτερικό ή να αποθηκεύσουν.
Ο βέβαιος πανικός δεν θα είναι η μόνη δυσκολία στην αλλαγή του νομίσματος. Το τραπεζικό μας σύστημα έχει προσανατολιστεί στο ευρώ, όσον αφορά τη διαχείρισή του, λογισμικό, υπολογιστές, εκπαίδευση. Η αλλαγή του ώστε να εργασθεί με το νέο νόμισμα απαιτεί τεράστιο κόστος και αρκετό χρόνο. Κερδοσκοπία, απάτες, αβεβαιότητα θα κυριαρχήσουν. Τα χρέη μας προς το εξωτερικό, που θα πρέπει να αποπληρωθούν σε ευρώ, αυτομάτως θα αυξηθούν κατά το ποσοστό της υποτίμησης. Ελληνικές επιχειρήσεις που συναλλάσσονταν με το εξωτερικό θα βρεθούν ίσως σε μια νύχτα με διπλάσια χρέη. Το δημόσιο χρέος θα φτάσει δυσθεώρητα ύψη. Οποια και αν είναι η έκταση της αναδιάρθρωσής του, η εξόφλησή του θα παραμένει προβληματική. Το 1996, η Ελλάδα αποπλήρωνε ακόμη οφειλές που προέκυψαν πριν από το 1900. Τα εγγόνια μας θα εξοφλούν και αυτά πιθανότατα δάνεια, που θα έχουν συμφωνηθεί δεκαετίες πριν γεννηθούν. Θα πραγματοποιηθεί ανακατανομή του εισοδήματος και πλούτου χωρίς κανόνες και ηθική δικαιολόγηση. Η κοινωνική αναταραχή θα είναι έντονη, η οργή ανάλογη της χωρίς προηγούμενο φτώχειας και ανεργίας.
Θα υπάρξουν δισταγμοί, αναστολές, προσπάθειες της τελευταίας στιγμής για να αποτραπεί από την ίδια την Ευρωζώνη ο εξοστρακισμός μιας χώρας-μέλους με καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία της. Δεν θα εφαρμοστεί όμως η ίδια συνταγή διάσωσης που ίσχυσε μέχρι τώρα: νέα δάνεια, νέες υποσχέσεις της Ελλάδος, νέες εγγυήσεις, νέα παρακολούθηση εκ μέρους της τρόικας. Το τελευταίο βήμα θα είναι ο αναγκαστικός διαχειριστής, ο σύνδικος της πτώχευσης. Θα παίρνει αυτός τις αποφάσεις που μας αφορούν, θα ορίζει ποια χρήματα θα περιέρχονται στους δανειστές και ποια στη χώρα, θα καθορίζει διαδικασίες ώστε να ολοκληρωθεί η ύστατη προσπάθεια με το λιγότερο δυνατό κόστος για όλους.

Ορισμένα σενάρια

Υπάρχουν βέβαια και άλλες πιθανές εξελίξεις. Εξαρτώνται σημαντικά από την πορεία της ευρωπαϊκής και της διεθνούς οικονομίας, τους περιορισμούς που επιβάλλει ή τις ευχέρειες που παρέχει. Κριτήρια της κάθε λύσης είναι κυρίως το κόστος της για τα κράτη της Ευρωζώνης, οι ζημιές για τις τράπεζές τους, οι δυνατότητες ανακεφαλαίωσης των τραπεζών. Ορισμένη λύση μπορεί να ενδείκνυται για συγκεκριμένη στιγμή, αλλά να είναι απρόσφορη σε άλλη συγκυρία. Ας δούμε ορισμένα σενάρια.
Εστω ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και το ΔΝΤ αρνηθούν να πληρώσουν δύο ή τρεις συνεχόμενες δόσεις, διότι δεν εκτελούμε ανειλημμένες υποχρεώσεις. Τι θα συμβεί; Το Δημόσιο θα προσφύγει στις διεθνείς αγορές για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση. Δεν θα μπορέσει όμως να δανεισθεί γιατί οι ξένες τράπεζες θα ζητούν επιτόκια ανώτερα του 40%. Δεν θα έχει επομένως χρήματα ούτε για να εξοφλήσει τα ληξιπρόθεσμα δάνεια ούτε για να καλύψει τις τρέχουσες ανάγκες του. Η συνέχεια θα εξαρτηθεί από τη στάση που θα ακολουθήσει η Ευρωζώνη. Θα έχει διάφορες δυνατότητες. Αν θέλει να μην προκληθεί αναταραχή από μια χρεοκοπία χώρας-μέλους, αλλά και ταυτόχρονα να φανεί συνεπής η ίδια στην τήρηση των όρων που θέτει, θα προχωρήσει προς την τελική εκκαθάριση του θέματος δίνοντας μια τελευταία ευκαιρία στην Ελλάδα. Θα αποφασίσει την εκτεταμένη αναδιάρθρωση του χρέους δηλαδή, τον δραστικό περιορισμό του ελληνικού χρέους κατά ποσοστό πολύ μεγαλύτερο εκείνου του 21% που προέβλεπε η συμφωνία του Ιουλίου. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) θα δώσει στους κατόχους ελληνικών ομολόγων νέα ομόλογα των οποίων η τιμή θα ανταποκρίνεται στην κατά πολύ κατώτερη της ονομαστικής πραγματικής τους αξία. Την αποπληρωμή τους θα εγγυάται όμως το ίδιο. Υποχρέωση της Ελλάδος θα είναι να καταστήσει, υπό την αυστηρή εποπτεία του EFSF, το χρέος της βιώσιμο μέχρι την οριστική κρίση του 2013/2014. Η εποπτεία θα συνεχισθεί, αν κριθεί το χρέος βιώσιμο, για αρκετά χρόνια για να εξασφαλισθεί η δυνατότητα εξόφλησής του. Οι τράπεζες θα υποστούν πλήγμα από την αναδιάρθρωση γιατί θα χαθεί ένα μεγάλο τμήμα της αξίας των ομολόγων που κατέχουν. Θα έχουν όμως ήδη ανακεφαλαιωθεί ή θα χρηματοδοτηθούν από το EFSF, για να καλύψουν μέρος της ζημιάς τους. Το μεγάλο όφελος της Ευρωζώνης θα είναι ο τερματισμός της ανασφάλειας, η αποτελεσματική περιχαράκωση του κινδύνου.
Πιθανό είναι επίσης η Ευρωζώνη να αποφασίσει να πληρώνει εφεξής τις δόσεις, όχι στην Ελλάδα απευθείας αλλά στις τράπεζες που μας δάνεισαν ώστε να εξοφλούνται τα χρέη μας. Στην περίπτωση αυτή δεν θα υπάρξει άμεση και μόνιμη στάση πληρωμών αφού τα χρέη θα εξυπηρετούνται κανονικά. Με τη μέθοδο αυτή θα επιτευχθεί η απαλλαγή των τραπεζών της Ευρωπαϊκής Ενωσης από το τοξικό ελληνικό χρέος και η ανάληψή του από τα κράτη-μέλη. Ο κίνδυνος ότι η ελληνική χρεοκοπία θα προκαλέσει κλυδωνισμούς στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα θα έχει ελεγχθεί.

Aναταραχή στο εσωτερικό

Η λύση αυτή δεν θα αποφύγει την αναταραχή στο εσωτερικό της χώρας. Το ελληνικό Δημόσιο πιθανόν να μην έχει επαρκή χρήματα να πληρώσει μισθούς, συντάξεις και άλλες υποχρεώσεις του για να δουλέψει η κρατική μηχανή. Για να αντιμετωπίσει την έκτακτη αυτή κατάσταση πιθανόν να πληρώνει με πιστοποιήσεις οφειλής (ομόλογα) τους υπαλλήλους, οι δημόσιες επιχειρήσεις τους εργαζομένους, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις τους προμηθευτές τους. Πιθανόν να υπάρξει τότε επέμβαση εκ μέρους είτε του προσωρινού μηχανισμού (EFSF) είτε της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για τη χρηματοδότηση των τραπεζών και εμμέσως του ελληνικού Δημοσίου. Στόχος της θα είναι να οδηγηθεί ομαλά η Ελλάδα στην προβλεπόμενη από το Μόνιμο Μηχανισμό (ESM) διαδικασία που θα αποφασίσει οριστικά για τη μελλοντική εξέλιξη.
Εάν, τέλος, η Ευρωζώνη δεν συμφωνήσει σε παρέμβαση, όπως στις παραπάνω περιπτώσεις, και συνεχίσει να αρνείται την πληρωμή των δόσεων, η Ελλάδα θα κηρύξει στάση πληρωμών και θα διαπραγματευτεί τους όρους της χρεοκοπίας της. Θα είναι μια μη ελεγχόμενη χρεοκοπία. Οι δανειστές θα απαιτούν το σύνολο του οφειλόμενου ποσού χωρίς εκπτώσεις και αναβολές με κάθε δυνατό τρόπο. Η Ελλάδα θα αποκοπεί από τις διεθνείς συναλλαγές για πάρα πολύ χρόνο.
Την εικόνα των πιθανών εξελίξεων θα πρέπει να συμπληρώσει η διαπίστωση, ότι η Ελλάδα θα είναι συνεχώς εκτεθειμένη στον κίνδυνο ενός απρόβλεπτου ή τυχαίου γεγονότος. Μια νέα διεθνής ύφεση, μια νέα διεθνής τραπεζική κρίση, έντονες διαφορές μεταξύ των μελών της Ενωσης για την οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης θα αυξήσουν το αίσθημα της ανασφάλειας και θα επηρεάσουν αρνητικά τη συμπαράσταση στα προβλήματά μας.
Το συμπέρασμα από την εξέταση των διαφόρων σεναρίων είναι ότι η ομαλή πορεία της χώρας προϋποθέτει την ομαλή καταβολή των δόσεων από τους δανειστές και την ανταπόκρισή μας στους όρους που μας έχουν τεθεί. Κάθε παρασπονδία μάς οδηγεί σε αυστηρότερη εποπτεία. Κάθε βελτίωση που πετυχαίνουμε αυξάνει τη διαπραγματευτική μας δύναμη. Η συνάντηση της κ. Μέρκελ με τον πρωθυπουργό την περασμένη Τρίτη το επιβεβαίωσε. «Εάν θέλετε να σας στηρίξουμε πάρετε όλα τα μέτρα», ήταν η επωδός της καγκελαρίου, φιλική αλλά αποφασιστική. Αποτελούν, τέλος, δονκιχωτισμούς οι απόψεις, ότι πρέπει να απεγκλωβιστούμε από τη συμπαράσταση της Ευρωζώνης, να μιμηθούμε το παράδειγμα της Αργεντινής «που τα πάει καλά», να «πούμε όχι» στους δανειστές μας, να επαναδιαπραγματευτούμε το σύνολο του προβλήματος με την Ευρωζώνη. Η έξοδος από την ΟΝΕ πρέπει να αποφευχθεί με κάθε τρόπο. Θα είναι καταστροφική.
Το ερώτημα, αν μπορούμε να αλλάξουμε τους καταπιεστικούς όρους, ώστε να περιορίσουμε τη δυστυχία που προκαλούν, έχει απαντηθεί μέχρι σήμερα από τις εξελίξεις. Τόσο η συμφωνία του Ιουλίου όσο και η άρνηση αποδοχής των ελληνικών θέσεων τον Σεπτέμβρη έδειξαν ότι κάθε διαπραγμάτευση χρειάζεται επιδόσεις που πείθουν και μελετημένα σχέδια. Αν αυτό δεν συμβαίνει, οδηγείται σε αδιέξοδο. Θα πρέπει με την κατάλληλη προετοιμασία να επιδιώξουμε μια συμφωνία, που μπορεί να εκπληρωθεί σε όφελος όλων, αλλά και της χώρας μας. Η ανάπτυξη να αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη σημασία. Τα μέτρα να είναι δικαιότερα για τα χαμηλότερα εισοδήματα. Χρειάζεται μια διαφορετική προσέγγιση από εκείνη που ακολουθήσαμε μέχρι τώρα.

Δεν υπάρχουν γέφυρες;

Οι συνεχείς διασκέψεις πρωθυπουργών και υπουργών Οικονομικών δεν μπορούν να οδηγήσουν σε αλλαγές πολιτικής. Στα Συμβούλια δεν υπάρχει χρόνος συζήτησης. Ολα έχουν σχεδόν λεπτομερειακά προετοιμαστεί. Για οτιδήποτε καινούργιο οι συμμετέχοντες κρατούν τα χαρτιά τους κλειστά. Κοινά σχέδια προκύπτουν όταν οι υψηλού επιπέδου κύριοι συνεργάτες των πολιτικά υπευθύνων συζητούν βάσει οδηγιών ελεύθερα, μακριά από κάμερες, χωρίς δηλώσεις, αλλά με εξονυχιστική διερεύνηση όλων των δυνατοτήτων. Βέβαια συζητούν συγκεκριμένα σχέδια και όχι αόριστες επιθυμίες ή πολιτικά ευχολόγια. Για να ενταχθεί η χώρα στην ΟΝΕ υπήρχε μια συνεχής προπαρασκευαστική άτυπη επαφή και ελεύθερη συζήτηση των συνεργατών και των υπουργών επί χρόνια. Σήμερα μοιάζει να μην υπάρχουν γέφυρες.
Γέφυρες υπάρχουν, όταν αναγνωρίζεις το πρόβλημα του συνομιλητή σου. Το θέμα που απασχολεί τις χώρες του Βορρά είναι ο ορατός κίνδυνος να τις παρασύρουν οι χώρες της περιφέρειας στην κρίση τους. Πρέπει να τις πείσουμε, ότι μας ενδιαφέρει να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την κρίση. Είχαμε υποσχεθεί τον Φεβρουάριο του 2010 αποκρατικοποιήσεις. Δεν προχώρησαν ακόμη. Είχαμε προτείνει πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων ύψους 50 δισ. Δεν έχουμε καταφέρει να συμπληρώσουμε το ποσό του 1 δισ. Δεν αξιοποιήσαμε το ΕΣΠΑ. Η Ελλάδα έχει δημιουργήσει την πεποίθηση στους δανειστές της ότι δεν τηρεί τις υποσχέσεις της ελπίζοντας να βολευτούν τα πράγματα κατά τον ένα ή άλλο τρόπο χωρίς τομές. Χρειάζονται έκτακτες διαδικασίες και έκτακτη προσπάθεια. Εάν προωθούνται τα θέματα με τις συνηθισμένες γραφειοκρατικές μεθόδους το αποτέλεσμα θα παραμείνει μηδενικό. Μηδενική όμως θα είναι και η συμπαράσταση σε μας. Η προοπτική της ανάκαμψης θα παραμείνει ζωντανή αν δουλέψουμε με συνέπεια, σχέδιο και θέληση.
Είναι καιρός λοιπόν να σταματήσουν οι αυταπάτες για τις δυνατότητές μας, οι νομικισμοί, οι επικλήσεις των αρχών και αξιών της Ενωσης, για τις οποίες πρώτοι εμείς αδιαφορούμε. Δεν μας ταιριάζει το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου που κρύβει το πρόσωπό της γιατί δεν αντέχει να βλέπει την πραγματικότητα. Ας δούμε με ειλικρίνεια και αυτογνωσία την κατάσταση. Μόνο έτσι θα διαμορφώσουμε τα μέσα να την αντιμετωπίσουμε.

ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ ΤΟ ΤΣΑΝΤΗΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

2011-09-06T00:16:00.000-07:00

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ σκιών υπάρχει η παράγκα του Καραγκιόζη. Στο θέατρο παραλόγου της ελληνικής πολιτικής υπάρχει η παράγκα του Δημοσίου.

ΚΑΘΕΝΑΣ προσθέτει κι από κάτι. Η διακυβέρνηση Καραμανλή είχε τα stages. Πεντάμηνες συμβάσεις μαθητείας - με λεφτά Ευρωπαϊκής Ενωσης - που τις «ρόλαραν», δηλαδή τις ανανέωναν, για μια πενταετία. Αναμφίβολα, υπάρχει στοιχείο ανθρώπινης εκμετάλλευσης εδώ. Οι γαλάζιοι κυβερνώντες έδιναν δουλειά - αλλά ποιους κορόιδευαν; Θα μπορούσε αυτό να κρατήσει για πάντα; Μετά ήρθε το ΠΑΣΟΚ της Λούκας. Πάλι με κοινοτικά λεφτά, στήθηκαν παράγκες Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων συσχετισμένων με επιμέρους πολιτικές ή συνδεδεμένων με το Δημόσιο. Νάτες πάλι οι ολιγόμηνες προσλήψεις ημετέρων!

ΩΣΤΟΣΟ, όλα όσα φέρνει στο φως για τις δημοτικές επιχειρήσεις ο υφυπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Ντίνος Ρόβλιας, δεν ισοδυναμούν με παράγκα. Ιχνογραφούν μια ατελείωτη παραγκούπολη που έχει στηθεί όπως όπως πλάι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Κάθε δήμος και μια δημοτική επιχείρηση. Με μισθοδοσίες που προκαλούν σοκ και δέος στην Ελλάδα της Κρίσης. Τριαντάρια, σαραντάρια, πενηντάρια, εξηντάρια ακόμη και εβδομηντάρια χιλιάδες ευρώ τον χρόνο.

ΕΠΙΜΕΛΗΣ ΚΑΙ σχολαστικός ως νομικός, ο γενειοφόρος Ρόβλιας συσχετίζει ύψος αποδοχών με εκπαίδευση και προσόντα, παρέχοντας επίσης τις αναγκαίες στατιστικές. Ωστόσο, δεν χρειάζεται κανείς να μελετήσει τους αριθμούς. Μια ματιά φτάνει. Η παραγκούπολη έρχεται να επιβεβαιώσει τον διφυή χαρακτήρα της Ελλάδας. Επίσημη και μαύρη οικονομία έχουν παντού τις αντιστοιχίες τους. Πριν όμως περάσει κανείς στην πολιτική φιλοσοφία, πρέπει να λάβει κάτι άλλο υπόψη. Οτι το χρέος των δήμων είναι εξίσου δυσθεώρητο με το χρέος του Δημοσίου. Οτι επίσης πολλοί δήμοι έχουν χρέη που ξεπερνούν ως ποσοστό το 150% των εσόδων τους. Με άλλα λόγια, οι δήμοι είναι μπροστά από το Δημόσιο στην κατηφόρα της χρεοκοπίας. Πρόκειται για την ανησυχητική εικόνα μιας χώρας που αρχίζει να ολισθαίνει επικίνδυνα.

ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΩΤΟΝ: Γιατί χρειάστηκαν δύο ανασχηματισμοί για να τα μάθουμε όλα αυτά; Η πρόωρη κόπωση - ας μην πούμε: γήρανση - των προγενέστερων κυβερνητικών σχημάτων γίνεται σαφής. Κλάταραν - δεν κλάταραν νωρίς, είναι σαφές ότι υπάρχει ένα όριο στο τι μπορούν να αποκαλύψουν και στο πόσους μπορούν να βάλουν απέναντι τα κυβερνητικά στελέχη. Δεν χρειάζεται, άλλωστε, να είσαι μάντης για να ξέρεις ότι στην παραγκούπολη των δήμων έβρισκε κανείς πέρασμα κυρίως χάρη σε κομματικές προσβάσεις.

ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Τι δέον και μέλλει γενέσθαι; Είναι σαφές ότι το μισθολόγιο των δημοτικών επιχειρήσεων πρέπει να εναρμονιστεί με το μισθολόγιο του Δημοσίου όπως αυτό θα αναμορφωθεί. Δηλαδή πρέπει να μπουν κάποια πλαφόν ανά κατηγορία προσόντων. Βεβαίως, λέει πολλά το γεγονός ότι υπάρχουν δήμοι που, υψώνοντας πειρατική σημαία, δεν δίνουν τα στοιχεία για τις δημοτικές επιχειρήσεις, τα οποία ζήτησε ο Ρόβλιας. Ωστόσο, περισσότερο τρομάζει μια παρεπόμενη απορία. Τι θα γίνει με το χρέος των δήμων; Η σύντομη - αλλά όχι καθησυχαστική - απάντηση είναι: ό,τι και με το χρέος της χώρας!

AΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

H ΚΡΙΣΙΜΗ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

2011-08-31T00:55:00.000-07:00

Η περίοδος που διανύουμε είναι η πιο κρίσιμη στην σύγχρονη Ιστορία της χώρας. Το κλειδί σε όλες τις εξελίξεις είναι η πετυχημένη ανταλλαγή ομολόγων. Αν και εφόσον όλα γίνουν όπως συμφωνήθηκαν στις Βρυξέλλες, τότε ξεκαθαρίζει ο ορίζοντας και παίρνουμε όλοι βαθιές ανάσες. Αν κάτι πάει στραβά εκεί, τότε το κούρεμα είναι η μοναδική επιλογή που μένει, κάτι που θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες.

Σε λίγες εβδομάδες θα γνωρίζουμε τι πρόκειται τελικά να συμβεί. Το συμφέρον των ισχυρών της Ευρώπης είναι να ξεπεράσουμε την κρίση. Κι εμείς κι η Πορτογαλία. Ωστόσο, δεν μπορεί κάποιος να αποκλείσει την πιθανότητα ατυχήματος. Πόσο μάλλον όταν εμπλέκονται πολλοί φορείς και πολλοί άνθρωποι με διαφορετικές αντιλήψεις, ο καθένας για το ελληνικό πρόβλημα και την προοπτική της Ευρώπης.

Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι ο πρωθυπουργός του Κατάρ, ένας ιδιαίτερα ισχυρός άνθρωπος, αποφάσισε να επενδύσει 500 εκατ. ευρώ στην Ελλάδα σε αυτές τις δύσκολες μέρες. Παρ΄ όλα αυτά υπάρχουν και αντίρροπες δυνάμεις και μάλιστα κάποιες από αυτές βρίσκονται εντός των ελληνικών τειχών. Κάποιοι θα ήθελαν να δουν την Ελλάδα έξω από την ευρωζώνη και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να εξυπηρετήσουν τα μικροσυμφέροντά τους.

Ασφαλώς και δεν έχουν τη δύναμη να πείσουν τους Φινλανδούς, για παράδειγμα, να βάλουν οι τελευταίοι εμπόδια στη συμφωνία των Βρυξελλών. Όταν όμως οι Φινλανδοί αλλά και άλλοι λαμβάνουν από την Αθήνα τόσο αντιφατικά μηνύματα, τότε είναι φυσικό να σκέφτονται πρώτα απ’ όλα την δική τους εξασφάλιση και στην συνέχεια οτιδήποτε άλλο.

Σε μία τόσο κρίσιμη ώρα η εθνική ενότητα είναι το ζητούμενο. Η συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων σε απλά καθημερινά πράγματα. Το παρήγορο είναι ότι κάτι πραγματικά θετικό αρχίζει να διαφαίνεται σε αυτό το πεδίο. Χρειάζεται, όμως, να γίνει κάτι περισσότερο: Να κτυπηθούν όλα εκείνα τα συμφέροντα που αυτή την στιγμή πολεμούν με νύχια και με δόντια την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Εκείνοι που υποσκάπτουν το συμφέρον της χώρας και στρώνουν κόκκινα χαλιά στην επιστροφή της δραχμής. Πρόκειται για έγκλημα, πρόκειται για εθνική προδοσία.

Η ζημιά που έχει ήδη γίνει είναι ανυπολόγιστη. Η κινδυνολογία, οι προτάσεις δήθεν σοφών, τα παιγνίδια της κερδοσκοπίας, έκαναν περισσότερη ζημιά τα τελευταία δύο χρόνια απ’ ό,τι η κρίση αυτή καθαυτή. Μερίδιο ευθύνης δεν έχει μόνο η κυβέρνηση για το γεγονός ότι άφησε να χαθεί πολύτιμος χρόνος και δεν έκανε έγκαιρα όσα έπρεπε να κάνει. Μεγάλη ευθύνη έχουν και οι... ανεξάρτητοι θεσμοί που άφησαν όλο αυτόν τον καιρό τα τρωκτικά να κάνουν πάρτι...

Θανάσης Μαυρίδης
thanasis.mavridis@capital.gr

Πηγή:www.capital.gr

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

2011-08-30T00:16:00.000-07:00

ΤΕΛΙΚΑ, είναι η Ιστορία γραμμική ή κυκλική; Η απορία καθρεφτίζεται στη γλυκιά φυσιογνωμία του Λεωνίδα Κύρκου. Εφυγε προχθές σε ηλικία 87 ετών.

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ το 1924, ο Κύρκος έζησε τον «μικρό 20ό αιώνα». Σύμφωνα με την προσέγγιση του μαρξιστή ιστορικού Ερικ Χομπσμπάουμ, είναι η περίοδος από την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 έως την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης το 1989. Τα χρόνια αυτά προσδιορίζονται βεβαίως από τον κομμουνισμό, τον φασισμό και τον καπιταλισμό, που φάνηκε να επικρατεί στο τέλος.

Ο ΚΥΡΚΟΣ ενσαρκώνει τις ελπίδες, τους προβληματισμούς, τα διλήμματα, την ανανέωση και, τελικά, τα αδιέξοδα της Αριστεράς τα χρόνια αυτά. Δικτατορία του Μεταξά. Δεκεμβριανά. Βάρκιζα. Μακρόνησος. Εξορία. Πέτρινα μετεμφυλιακά χρόνια. Επταετία. Ηταν τα χρόνια όπου η ελληνική Αριστερά ήταν διωκόμενη και πολλές από τις εσωκομματικές συγκρούσεις της διεξάγονταν στην παρανομία. Η σημαντικότερη είναι, βεβαίως, το σχίσμα που παρήγαγε το ΚΚΕ Εσωτερικού.

Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ είναι η «τομή στη συνέχεια» - για να επικαλεστεί κανείς τη φράση του Αντόνιο Γκράμσι. Ακόμη μια συμβολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή είναι η πλήρης νομιμοποίηση της ελληνικής Αριστεράς. Συμπίπτει όμως με τη φθίνουσα πορεία των δυνάμεών της. Η δεκαετία του '80 βλέπει στην Ελλάδα - όπως στη Γαλλία και την Ισπανία - τους σοσιαλιστές να εκφράζουν την προοδευτική εκδοχή της διακυβέρνησης. Σε περιβάλλον νομιμότητας, είναι τα σοσιαλιστικά κόμματα που αποδεικνύονται ο σκληρότερος πολιτικός αντίπαλος των αριστερών δυνάμεων, δογματικών ή ανανεωτικών.

ΑΝ στη διεθνή πολιτική το '89 καταρρέει ο υπαρκτός σοσιαλισμός, στην Ελλάδα κυριαρχούν οι διαβουλεύσεις Δεξιάς - Αριστεράς για τις οικουμενικές κυβερνήσεις. Είναι ίσως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές στη διαδρομή του Λεωνίδα Κύρκου, με τον Χαρίλαο Φλωράκη και τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη στο κάδρο, αλλά και την αινιγματική φυσιογνωμία του Ανδρέα Παπανδρέου στο φόντο. Δεν είναι ωστόσο βέβαιο ότι η ελληνική Αριστερά βγήκε κερδισμένη από την ιστορία αυτή, αλλά και από τη δίκη του Ανδρέα.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ είναι πλέον αντικείμενο των ιστορικών. Πιο ενδιαφέρον είναι ότι, ζώντος του Λεωνίδα Κύρκου, η Ιστορία ξαναπήρε μπρος. Η κρίση που άρχισε το 2007, απέδειξε ότι ο θρίαμβος του καπιταλισμού ήταν μια φούσκα. Η θεοποίηση των αγορών οδήγησε τη Δύση στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Από τη Βρετανία μέχρι την Ελλάδα, οι πολιτικές που συνδυάζουν τον φιλελευθερισμό με τη λιτότητα αρχίζουν να αμφισβητούνται. Οι αριστερόστροφες δημοσιονομικές προσεγγίσεις φωτίζονται διαφορετικά.

ΜΑΘΗΤΗΣ της Ιστορίας, ο Κύρκος επέμενε στην ανάγκη σύνθεσης των προοδευτικών δυνάμεων. Δεν είναι τυχαίο ότι είχε πει στον Αλέξη Τσίπρα πως δεν πρέπει να επαναληφθεί το λάθος των εκλογών του 1946. Ηταν μια προσέγγιση σε διαφορετική γραμμή από τη νέα γενιά των αριστερών στελεχών, που αντιμετωπίζουν το ΠΑΣΟΚ όπως τη ΝΔ - αν δεν το προτιμούν ως αντίπαλο.

απο τα νεα

ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΟΥΣ

2011-08-26T03:30:00.001-07:00

Από πρώτη ματιά, η είδηση ήταν εντυπωσιακή: η κυβέρνηση της Γαλλίας αποφάσισε να μην ακολουθήσει το παράδειγμα της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Ελλάδας και, αντί να προχωρήσει σε περικοπή των κοινωνικών δαπανών όπως κάνουν εκείνες, να επιβάλει έκτακτο φόρο στους πολυεκατομμυριούχους. Στο κάτω κάτω εκείνοι το ζήτησαν, με γράμμα τους στον «Νουβέλ Ομπζερβατέρ». Η Λιλιάν Μπετανκούρ για παράδειγμα, η κληρονόμος της Λ' Ορεάλ, θεωρεί ότι θα μπορούσε να πληρώνει ένα λίγο μεγαλύτερο φόρο στα 34 εκατομμύρια ευρώ που βγάζει τον μήνα. Ανάλογη προθυμία έδειξαν οι πρόεδροι της Total, της Societe Generale, της Air France - KLM.

Με δάκρυα στα μάτια, ο γάλλος πρωθυπουργός ανακοίνωσε έτσι προχθές έναν πρόσθετο - και προσωρινό - φόρο 3% σε όσους κερδίζουν πάνω από 500.000 ευρώ τον χρόνο. «Το Παρίσι επιτίθεται στους πλούσιους», έγραψαν την άλλη ημέρα οι εφημερίδες. Αλλά η πραγματική εικόνα είναι κάπως διαφορετική. Πρώτα απ' όλα, το όφελος από το μέτρο αυτό δεν υπερβαίνει τα 200 εκατομμύρια ευρώ, ένα πολύ μικρό μέρος δηλαδή των 11 δισεκατομμυρίων που θέλει να εξοικονομήσει η κυβέρνηση το 2012. Και το ένα δέκατο του ποσού που υπολογίζεται ότι έχασε το κράτος από τη φορολογική μεταρρύθμιση που ανακοίνωσε πριν από λίγους μήνες.

«Ο φόρος αυτός είναι καλύτερος από το τίποτα, αλλά το ύψος του είναι γελοίο», λέει ο Κλοντ Περντριέλ, ο ιδρυτής του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» και ένας από τους 16 πολυεκατομμυριούχους που υπέγραψαν το κείμενο. «Τουλάχιστον έσπασε το βλακώδες ταμπού που ήθελε να μην αυξάνονται οι φόροι. Αν όμως αποφασιζόταν αύξηση κατά 5% του φόρου που πληρώνει το πιο πλούσιο 1% των Γάλλων, θα συγκεντρώνονταν 5 δισεκατομμύρια ευρώ. Και δεν θα επηρεαζόταν ούτε η ανάπτυξη ούτε η κατανάλωση».

Αλλά αυτό δεν έγινε γιατί άσκησε βέτο η προεδρία. Στην πραγματικότητα, η Γαλλία «προσέχει» τους πλούσιους πολύ περισσότερο απ' ό,τι η Γερμανία ή η Βρετανία, για να μη μιλήσουμε βέβαια για τις σκανδιναβικές χώρες. Ο ανώτατος φόρος στη Γαλλία είναι 41% (και θα αυξηθεί εκτάκτως για ένα ή δύο χρόνια σε 44%), έναντι 45% στη Γερμανία (το οποίο οι σοσιαλδημοκράτες θέλουν να αυξήσουν σε 49%), 50% στη Βρετανία και 56,6% στη Σουηδία. Ξεχάσαμε την Ελλάδα, όπου το αντίστοιχο ποσοστό είναι 45%. Αλλά και μόνο η αναφορά αυτού του αριθμού στο βασίλειο της φοροδιαφυγής προσβάλλει τη νοημοσύνη μας.

Το αίτημα των πλουσίων για μεγαλύτερη συνεισφορά τους στην κοινή προσπάθεια έμεινε έτσι ανεκπλήρωτο. Κάπως έτσι έχασε ο Μπάφετ την υπομονή του κι έριξε χθες 5 δισεκατομμύρια δολάρια στην Bank of America.

AΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ

2011-08-22T00:14:00.000-07:00

Στο μικροσκόπιο της κυβέρνησης μπαίνει η διαδικασία αξιολόγησης των υπαλλήλων στις ΔΕΚΟ προκειμένου να επιλεγούν όσοι παραμείνουν στους φορείς και όσοι θα αποτελέσουν το πλεονάζον προσωπικό και ως εκ τούτου θα ενταχθούν στους πίνακες εργασιακής εφεδρείας.

Περίπου 7.000 υπάλληλοι εντάσσονται στο πρώτο πακέτο εξυγίανσης των δέκα μεγάλων φορέων που έχουν ανακοινωθεί ήδη - εκτός από την ΕΡΤ στην οποία θα ισχύσει ειδικό καθεστώς για κατηγορίες εργαζομένων, περιλαμβάνονται οργανισμοί όπως η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, το ΙΓΜΕ, το Εθνικό Ιδρυμα Νεότητας, ο ΟΣΚ κ.λπ.

Κλειδί για την παραμονή των εργαζομένων στους φορείς του ευρύτερου δημόσιου τομέα που θα εξυγιανθούν ή θα συγχωνευθούν, αναμένεται να αποτελέσει ο τρόπος πρόσληψης, δηλαδή αν διορίστηκαν με κριτήρια ΑΣΕΠ ή μέσω άλλων διαδικασιών. Μεταξύ των σκέψεων στο κυβερνητικό επιτελείο είναι να προηγούνται όσοι έχουν καταλάβει θέσεις μέσω ΑΣΕΠ, ενώ θα έπονται όσοι προσλήφθηκαν με προκηρύξεις που δεν υπάγονταν στον έλεγχο της Ανεξάρτητης Αρχής, καθώς και εκείνοι που πήραν το εισιτήριο μονιμοποίησης έχοντας διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου.

ΣΠΟΥΔΕΣ. Ωστόσο, θα ληφθούν υπόψη και άλλα κριτήρια όπως οι τίτλοι σπουδών, ο χρόνος προϋπηρεσίας, η οικογενειακή κατάσταση κ.ά. Οπως ανέφεραν χαρακτηριστικά κύκλοι της κυβέρνησης, ενδέχεται σε κάποιους φορείς που θα συγχωνευθούν να απασχολούνται, για παράδειγμα, δέκα λογιστές. Με το οργανόγραμμα του νέου φορέα θα προβλέπονται τρεις θέσεις και συνεπώς θα γίνει επιλογή μεταξύ των δέκα εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι αυτοί θα μοριοδοτούνται με βάση τα κριτήρια που θα οριστούν και όσοι διαθέτουν τα περισσότερα μόρια θα καταλάβουν τις θέσεις στον νέο φορέα, ενώ οι υπόλοιποι θα ακολουθήσουν τη διαδικασία της εφεδρείας. Σύμφωνα με πληροφορίες, σε κάθε φορέα δεν αποκλείεται να οριστούν και ανεξάρτητοι τεχνικοί σύμβουλοι, οι οποίοι θα αναλάβουν να καταρτίσουν τα νέα οργανογράμματα και ακολούθως να προχωρήσουν στην αξιολόγηση του προσωπικού.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ. Σημειώνεται ότι αρχικώς η διαδικασία αξιολόγησης και ορισμού των πλεοναζόντων υπαλλήλων είχε ανατεθεί στις αντίστοιχες διευθύνσεις προσωπικού κάθε φορέα, οι οποίες θα έπρεπε σε διάστημα εννέα μηνών από την απόφαση συγχώνευσης ή εξυγίανσής του να αποφανθούν σχετικά. Ωστόσο, σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, θεωρήθηκε πως πρέπει να υπάρξει ενιαίο πλαίσιο βάσει του οποίου θα γίνεται η αξιολόγηση καθώς και να καθοριστούν ενιαία κριτήρια μοριοδότησης ώστε να διασφαλιστεί ότι θα τηρηθούν αντικειμενικές διαδικασίες σε όλους τους φορείς. Νέα αξιολόγηση περιμένει όσους χαρακτηριστούν πλεονάζον προσωπικό. Καθοριστικό ρόλο θα έχει και σε αυτή την περίπτωση το ΑΣΕΠ, το οποίο οι φορείς οφείλουν να ενημερώσουν για τους υπαλλήλους που πλεονάζουν. Οι πλεονάζοντες υπάλληλοι πρέπει να υποβάλουν στην Ανεξάρτητη Αρχή τα δικαιολογητικά που αποδεικνύουν τα προσόντα τους ώστε μετά τη σχετική επεξεργασία να ενταχθούν στον Πίνακα Κατάταξης Πλεονάζοντος Προσωπικού, ενώ θα υπάρχει πρόβλεψη για τη διαμόρφωση χωριστών κατατάξεων ανά κλάδο και ειδικότητα.

ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

ΠΟΣΑ ΕΦΑΓΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

2011-07-14T15:31:00.000-07:00

TOY TAKH MIXA

Ένα από τα πλέον δημοφιλή αίτια που αναφέρονται στην δημόσια συζήτηση για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι ότι «τα έφαγαν οι πολιτικοί». Αυτό το επιχείρημα επιτρέπει σε έκαστον από εμάς να αρνείται να κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια προσαρμογής στην σημερινή κατάσταση (είτε πληρώνοντας μεγαλύτερους φόρους είτε δεχόμενος μείωση μισθών/συντάξεων) με το δικαιολογητικό ότι στο βαθμό που τα «έφαγαν» άλλοι, δηλαδή οι πολιτικοί, αυτοί και μόνο αυτοί θα πρέπει να πληρώσουν το τεράστιο χρέος και τα ελλείμματα που έχουν συσσωρευθεί. Αυτή η άποψη πλέον σήμερα θεωρείται τόσο αυτονόητη ώστε, αν τολμήσει κανείς να την αμφισβητήσει, θα θεωρηθεί αυτόματα, αν όχι παράφρων, τότε τουλάχιστον «πράκτορας» της τρόικας, της Μέρκελ, των Εβραίων και γενικώς όλων όσων έχουν συσσωρεύσει τόσα δεινά για τον ελληνισμό -από τις Θερμοπύλες μέχρι σήμερα.

Φυσικά το ότι κάτι θεωρείται «αυτονόητο» δεν είναι και κατ' ανάγκη αληθές. Η άποψη ότι ένας κύριος με μακριά γενειάδα εφτιάξε τον κόσμο σε επτά ημέρες θεωρείτο κάποτε από πολλούς ανθρώπους ως αυτονόητο, αλλά αυτή η άποψη -αν εξαιρέσουμε τις ΗΠΑ και την Ελλάδα- έχει μάλλον αρχίσει να υποχωρεί.

Υπάρχουν δυο κυρίως αντεπιχειρήματα που καταδεικνύουν πως ο ισχυρισμός ότι τα «έφαγαν» οι πολιτικοί είναι αναληθής. Το πρώτο αντεπιχείρημα το οποίο αναπτύσσει ο συνάδελφος Κώστας Στούπας του capital.gr, προσεγγίζει το πρόβλημα από την πλευρά του δημοσίου χρέους.

Το δεύτερο αντεπιχείρημα το οποίο προσεγγίζει το θέμα από την πλευρά του ετήσιου δημοσιονομικού ελλείμματος, προέρχεται από τον Κωνσταντίνο Γιαννόπουλο, πτυχιούχο Διοίκησης Επιχειρήσεων και τελειοφοιτο της Νομικής Σχολής Αθηνών.

Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι τα δυο κυριότερα πεδία στα οποία μπορούνε να «φάνε» οι πολιτικοί είναι τα δημόσια έργα και (σε μικρότερο βαθμό) οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου.

Αντεπιχείρημα 1: Τα συνολικά έξοδα για μεγάλα έργα στην Ελλάδα τα τελευταία 15 έτη δεν στοίχισαν μαζί με τις υπερτιμολογήσεις τους πάνω από 10 δις ευρώ (ΜΕΤΡΟ, Αττική Οδός, γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, αεροδρόμιο, Εγνατία κλπ.). Σ' αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τα έργα της Ολυμπιάδας που στοίχισαν κατά την πιο απαισιόδοξη εκτίμηση 13 δις ευρώ. Τέλος, ας προσθέσουμε και τις εξοπλιστικές δαπάνες που στοίχισαν στην πιο ακραία περίπτωση 35 δις ευρώ. Το σύνολο λοιπόν όλων των δραστηριοτήτων που προσφέρουν ευκαιρίες πλουτισμού για τους πολιτικούς ανέρχεται σε 58 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ας υποθέσουμε τώρα ότι οι πολιτικοί είχαν την δυνατότητα να εισπράξουν ως μίζες το (εξωπραγματικό) ποσοστό του 15%. Αυτό μας δίνει σύνολο 8,7 δις ευρώ. Πρόκειται πράγματι για ένα πολύ σοβαρό ποσό, όμως είναι σταγόνα στον ωκεανό στο δημόσιο χρέος των 350 δις που χρωστάει το ελληνικό κράτος! Τα άλλα 341,3 δις ποιός τα «έφαγε»;

Αντεπιχείρημα 2: To 2011 o προϋπολογισμός των δημοσίων δαπανών ανήλθε σε 8,5 δις ευρώ. Οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου (προμήθειες) ανήλθαν σε 2,29 δις ευρώ. Το σύνολο λοιπόν αυτών των δυο δυνητικών πηγών αθέμιτου πλουτισμού ανήλθε σε 10,79 δις. Αν υποθέσουμε πάλι (εξωπραγματικές) μίζες της τάξης του 15% , τότε «φαγώθηκαν» συνολικά 1,615 δις. Όμως το ποσό αυτό ισοδυναμεί μετα βίας στο 0,7% του ΑΕΠ! Αλλά το έλλειμμα, αν δεν κάνω λάθος, ήταν 13% του ΑΕΠ. Τα άλλα 12,3% του ΑΕΠ ποιός τα “έφαγε”;

Προφανώς οι πολιτικοί έχουν τεράστια ευθύνη για την οικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε. Όχι όμως επειδή «τα έφαγαν» όπως επιμένουν να διατείνονται πολλοί συμπολίτες μας. Η ευθύνη τους βρίσκεται κυρίως στην δημιουργία και διαιώνιση του πελατειακού κράτους. Και στο πελατειακό κράτος, όπως το λέει και ο όρος, ωφελούνται επίσης και κυρίως «οι πελάτες». Οι οποίοι σε ένα δημοκρατικό και «φιλολαϊκό» σύστημα όπως το ελληνικό, δεν αποτελούν ένα καθόλου ευκαταφρόνητο μέγεθος -πιθανότατα να είναι άνω του 50% των ψηφοφόρων των δυο μεγάλων κομμάτων.

Η ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

2011-07-08T00:58:00.000-07:00

Τη βία δεν την γέννησε η οικονομική κρίση. Η βία κυκλοφορεί ανάμεσά μας δεκαετίες τώρα σε όχι απαραιτήτως λανθάνουσα μορφή. Είναι προϊόν των προτύπων που έφτιαξε η ελληνική κοινωνία, είναι προϊόν του κατακερματισμού της, είναι προϊόν της παιδείας μας.

Οταν η παιδεία δεν σε μαθαίνει να διαμορφώνεις τις απόψεις σου συνθέτοντας αντικρουόμενες αλήθειες και να τις υποστηρίζεις επιχειρηματολογώντας, η κραυγή, η βρισιά και η χειροδικία έρχονται να αναπληρώσουν την ανεπάρκειά σου.

Η παπαγαλία δεν υπονομεύει μόνον τη φαιά ουσία των θυμάτων της. Υπονομεύει και την ίδια τη δημοκρατία επιβάλλοντας μια κακοφωνία απόψεων τις οποίες υποστηρίζει ο καθένας ασκώντας τη βία του ζηλωτή. Είναι θεοκρατία που έχει χάσει τον θεό της.

Η κοινωνία μας είναι ένα μωσαϊκό διαφόρων κλάδων. Αυτό που λέμε «δημόσια ζωή» και κατ' επέκταση «δημόσιος χώρος» δεν είναι τίποτε άλλο από το σημείο όπου συναντιούνται οι «συμπαθείς» κατά την πολιτικάντικη ορολογία κλάδοι για να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους δικαιώματα και να διεκδικήσουν άλλα υποψήφια κεκτημένα. Με δυο λόγια η κοινωνία αυτή έχει προ πολλού χάσει τον κοινό της λόγο, τον ελάχιστο παρονομαστή της. Οι παρ' ημίν ζηλωτές πιστεύουν μόνον στον θεό του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Τη βία τη νομιμοποιεί η κοινή αποδοχή της ασυλίας, πάνω στην οποία στηρίχτηκαν τα πρότυπα της επιτυχίας μας. Βία ασκεί ο ιδιοκτήτης του 4Χ4 που το παρκάρει στο πεζοδρόμιο γνωρίζοντας πως έχει ουσιαστική ασυλία. Βία ασκεί και ο κουκουλοφόρος που έχει την ασυλία της ανωνυμίας του, βία και ο ματατζής που ρίχνει χημικά ενώ θα έπρεπε να τον συλλάβει. Η βουλευτική ασυλία σήμερα μας φαίνεται σκανδαλώδης. Πριν από πέντε χρόνια όμως ήταν το εργαλείο της ασυλίας όσων τώρα την προπηλακίζουν. Οι συνθήκες της ανομίας που όλοι μαζί ανεχθήκαμε είναι το ιδανικό σκηνικό για το θέατρο της βίας.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και την οικονομική απαξίωση, αν προσθέσουμε και την ηθική απαξίωση μιας και οι μισοί θεωρούν τους άλλους μισούς απατεώνες και φοροφυγάδες και οι άλλοι μισοί τους υπόλοιπους μισούς ηλίθιους και ανίκανους, ε, τότε ο εκχυδαϊσμός της βίας μοιάζει με φυσικό φαινόμενο. Πριν μας απαξιώσουν οι οίκοι αξιολόγησης έχουμε εμείς απαξιώσει εαυτούς.

Η καταδίκη της βίας, έτσι όπως διατυπώνεται, είναι υποκριτική: «καταδικάζουμε τη βία αλλά αντιλαμβανόμαστε την αγανάκτησή τους».

Κοινώς αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη του καθενός από μας να βγάλει το άχτι του εναντίον όλων των άλλων. Κάποτε η Αριστερά πρότεινε διεξόδους. Σήμερα υπάρχει για να υπενθυμίζει τα συλλογικά μας αδιέξοδα.

Εκτός κι αν αυτό που ψάχνουμε ως κοινωνία είναι να βγάλουμε το άχτι μας. Σ' αυτήν την περίπτωση και η δημιουργία της επιτροπής είναι μια «ευγενής» πρωτοβουλία απέναντι στον εκχυδαϊσμό της βίας ως επίσης και η προσφορά ανθέων εκ μέρους των βουλευτών σε όσους τους προπηλακίζουν.

απο τα νεα

ΟΙ ΨΗΦΙΔΕΣ ΜΙΑΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ

2011-07-06T14:12:00.000-07:00

Tου Πασχου Μανδραβελη

Κάποιοι δηλώνουν έκπληκτοι από την καταγγελία του κ. Αλέκου Αθανασιάδη, ο όποιος είπε σε τοπικό σταθμό ότι κάποιοι -και δη του εξωτερικού- τον απείλησαν να ψηφίσει «ναι» στο Μεσοπρόθεσμο. Κραυγάζουν «ω, σε τι κοινοβουλευτισμό ζούμε, μπαμπά, που εκβιάζεται η ψήφος των βουλευτών;».

Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο ευσταθούν οι καταγγελίες του βουλευτή ΠΑΣΟΚ Κοζάνης. Αρμοδιότεροι πρέπει να το ελέγξουν. Αυτοί, όμως, που προβληματίζονται, δεν έχουν περάσει από το Σύνταγμα; Το πανό που «προειδοποιεί» τους βουλευτές «όπου και να πάτε θα σας βρούμε» δεν το έχουν δει; Το άλλο που γράφει για «Γουδί» γιατί το προσπερνάνε; Εκτός αν οι εκβιασμοί των πανό καθαγιάζονται επειδή προέρχονται από κάποιο απροσδιόριστο «κίνημα» ή επειδή δεν γίνονται... «τηλεφωνικά από το εξωτερικό».

Από την άλλη, οι μόνοι βουλευτές που προπηλακίζονται από τον όχλο είναι μόνο όσοι ψήφισαν «ναι». Δεν είδαμε νεοκοτζαμάνηδες κατά βουλευτών της Αριστεράς, που ψήφισαν «όχι». Επομένως οι μόνοι που είναι υπό πραγματικό και διαρκή εκβιασμό είναι όσοι ψήφισαν «ναι».

Αυτές τις μέρες βλέπουμε τη μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολίτευσης να γκρεμίζεται κομμάτι-κομμάτι. Το φασιστικό σύνθημα «να καεί, να καεί», μεταμορφώθηκε σε μούντζα κατά του Κοινοβουλίου και έγινε βίαιες επιθέσεις κατά βουλευτών. Κυκλοφόρησαν αφίσες με υπογραφή «Αμεση Δημοκρατία» που καλούσαν τους πολίτες να πάνε σε μπλόκα πέριξ του κέντρου. Μπλόκα στην Αθήνα είχαμε να δούμε από την εποχή της Kατοχής και το δικαίωμα ελεύθερης μετακίνησης πολιτικών μόνο κατά τη διάρκεια της χούντας φαλκιδεύτηκε. Κι όμως! Αυτός ο φασισμός πέρασε ασχολίαστος, άσχετα αν μία βουλευτής του ΚΚΕ, η κ. Λιάνα Κανέλλη, προπηλακίστηκε και γιαουρτώθηκε. Οι οχλοκρατικές συμπεριφορές αποστειρώνονται ως «οργή λαού», με αποτέλεσμα να γίνονται όλο και πιο βίαιες.

Το χειρότερο είναι ότι δεν ανησυχεί κανείς. Την Κυριακή, 30 - 50 τραμπούκοι επιτέθηκαν κατά του βουλευτή κ. Νίκου Τσώνη. Παρόντες ήταν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στη Λαμία, οι οποίοι, κατά τον γραμματέα του κόμματος, κ. Δημήτρη Βίτσα, «δημιούργησαν αλυσίδα για να μη χτυπηθεί ο κ. Τσώνης».

Ετσι πρέπει να είναι. Στο βίντεο φαίνεται καθαρά ότι κάποιοι δημιουργούν αλυσίδα. Αλλά πώς βρέθηκαν έξω από τα γραφεία του βουλευτή τα στελέχη του Συνασπισμού; Περνούσαν και παρεμπιπτόντως έκαναν περιφρούρηση; Ή μήπως ήταν οργανωτές του χάπενινγκ, το οποίο εξετράπη σε βιαιότητες; Οπότε, ακόμη κι αν πιστέψουμε ότι «όπου ΣΥΡΙΖΑ και μάλαμα», τότε το κόμμα ή θα πρέπει να μάθει να περιφρουρεί καλύτερα τα χάπενινγκ που διοργανώνουν τα στελέχη του ή να τα κόψει. Ούτε μπορεί υποψήφια βουλευτής του Συνασπισμού να μποϊκοτάρει σε τηλεοπτικό σταθμό των Τρικάλων για να διακόψει συνέντευξη πολιτικής της αντιπάλου.

Λογικώς σκεπτόμενοι πρέπει να συμπεράνουμε ότι αυτοί οι τραμπουκισμοί δεν εκπορεύονται από μια κεντρική γραμμή της Κουμουνδούρου. Το σχέδιο μάλλον είναι ένα ιδιότυπο αντάρτικο διαμαρτυρίας, το οποίο, επειδή ακριβώς ο Συνασπισμός είναι χαλαρή οργάνωση, εκτραχύνεται -πιθανώς και από τρίτους- και καταλήγει σε φασιστικές πρακτικές. Ομως, τελικά, το αποτέλεσμα μετράει και ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται, έστω άθελά του, προαγωγός της αντιδημοκρατικής εκτροπής.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

2011-07-06T00:36:00.000-07:00

ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ, στα δυο στενά ενός τοπικού τηλεοπτικού σταθμού, στήσαν ενέδρα στη Σούλα Μερεντίτη. Μαζεύτηκαν δηλαδή καμιά τριανταριά, εισέβαλαν στο στούντιο και με φωνές και συνθήματα εμπόδισαν τη βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ να δώσει συνέντευξη στον παρουσιαστή. Γιατί; Διότι ήταν μεταξύ των 154 της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της συμπολίτευσης που ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο.

ΤΑ ΕΡΩΤHΜΑΤΑ είναι πολλά και οι απαντήσεις από σύντομες ώς αυτονόητες. Ερώτηση πρώτη: Πρόκειται για αυθόρμητη εκδήλωση; Απάντηση: Θα μπορούσε να είναι αν δεν είχαμε δει περίπου τα ίδια σε όλη την Ελλάδα. Και πάντα με την παρουσία κάποιου που, με κάμερα ή κινητό, φροντίζει να αποθανατίσει τα συμβαίνοντα ώστε να ανέβουν στο YouTube. Ερώτηση δεύτερη: Ποια ήταν η σύνθεση των εισβολέων; Απάντηση: Φαίνεται πως υπήρχαν πρόσωπα που έχουν συνδεθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ένα μέρος απογοητευμένων πασόκων. Είναι κι αυτό ένα σταθερό χαρακτηριστικό αντίστοιχων περιστατικών ανά την Ελλάδα. Ερώτηση τρίτη: Είναι αυτό πολιτική; Απάντηση: Οχι. Πρόκειται σαφώς για παραβίαση του δικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση. Δηλαδή για αντιδημοκρατική συμπεριφορά.
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ καλοκαίρι από τότε που η Ελλάδα πήγε στο ΔΝΤ αποδεικνύεται εκρηκτικό. Μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση ψηφίζει νόμους στη Βουλή, όπως πέρσι το Μνημόνιο και φέτος το Μεσοπρόθεσμο. Πρόκειται για οικονομική πολιτική λιτότητας, με την οποία διαφωνεί η αντιπολίτευση. Ωστόσο, είναι σαφές ότι κάποιοι θέλουν να μεταφέρουν την αντιπαράθεση έξω από το Κοινοβούλιο. Και ότι βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαδικασία πολιτικής τρομοκράτησης των βουλευτών που ψήφισαν, αλλά και όσων δεν είναι σε καθαρή αντιμνημονιακή γραμμή. Και ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε εύφλεκτη χώρα, όπου η πολιτική βία γίνεται στοιχείο της δημόσιας καθημερινότητας.
ΒΟΗΘΟΥΝ ΣΕ κάτι όλα αυτά; Οχι, δεν βοηθούν σε τίποτε. Δυστυχώς, η αύξηση του εκνευρισμού εκατέρωθεν αυξάνει τις πιθανότητες να έχουμε - από κακή τύχη ή υπερβάλλοντα ζήλο - ένα μοιραίο περιστατικό. Το ΠΑΣΟΚ στοχοποίησε ανοιχτά τον ΣΥΡΙΖΑ που αντεπιτέθηκε. Εχουμε - δεν έχουμε ηθική αυτουργία, είναι γεγονός ότι η Κουμουνδούρου έχει υιοθετήσει μια στρατηγική έντασης. Οταν ο Τσίπρας αποκαλεί Πινοτσέτ τον Παπανδρέου, είναι φανερό ότι οι ανακοινώσεις ή τα πεπραγμένα στο πεζοδρόμιο των τοπικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ - όπως στη Μαγνησία - είναι εντός της πολιτικής γραμμής. Σε αυτήν την ατμόσφαιρα, οι υπερβολές, ασχέτως πρόθεσης, είναι αναπόφευκτες. Και θλιβερές.
ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ της Μεταπολίτευσης η πόλωση ήταν ίδιον του δικομματισμού. Τώρα είναι ένα μέρος της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ, που επέλεξε να πολωθεί με τη διακυβέρνηση Παπανδρέου και μάλιστα με ακραίο λεκτικό τρόπο. Είναι φανερό ότι όλα αυτά αποβλέπουν στο να γίνει πολιτικό ταμείο ενόψει εκλογών που αργά ή γρήγορα θα πραγματοποιηθούν. Οπως φανερή ήταν και η προσπάθεια της Κουμουνδούρου να διεισδύσει διακριτικά μέσα στο σώμα των «Αγανακτισμένων» του Συντάγματος. Μόνο που, μιλώντας για ταμείο, εκτός από τη δημοσιονομική χρεοκοπία, υπάρχει επίσης και η πολιτική, η δημοκρατική αλλά και η ηθική χρεοκοπία.

Του Δηµήτρη Μητρόπουλου
[Αγιογραφίες] από τα ΝΕΑ

O ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΩΜΑΛΙΑ

2011-07-05T00:06:00.001-07:00

Δεν έχω κανένα στοιχείο ότι οι αποδοκιμασίες, οι προπηλακισμοί και οι βιαιοπραγίες κατά πολιτικών υποκινούνται από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο - ως εκ τούτου, δεν θα κατηγορήσω κανέναν…

Είτε υποκινούνται είτε δεν υποκινούνται όμως, αποτελούν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο φαινόμενο, αφού μεταφέρουν στη χώρα μας μεθόδους από ένα αποκρουστικό παρελθόν.

Με πρώτους διδάξαντες τους «Μελανοχίτωνες» του Μουσολίνι, αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν από τα ολοκληρωτικά κινήματα (ναζιστικά, φασιστικά και κομμουνιστικά) για να εξουθενώσουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Να σωπάσουν όσους διαφωνούσαν με τις μανίες τους. Και να μονοπωλήσουν τον δημόσιο χώρο.

Θα μου πείτε, βεβαίως, ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Καμιά φορά, όμως, η φάρσα από την τραγωδία απέχει ελάχιστα.

Κυρίως όταν η κρίση φέρνει στην επιφάνεια τα χειρότερα ανακλαστικά και τα απεχθέστερα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας.

Στο εθνικό άθλημα του λαϊκισμού, προστέθηκαν πανηγυρικά η ισοπέδωση, ο ισοτισμός, η τερατολογία, η κοινωνική μοχθηρότητα, ο αντικοινοβουλευτισμός - ένα βαθύ αντιδημοκρατικό ρεύμα που συνοδεύει υποχθόνια την ελληνική πορεία περιμένοντας ταραγμένες στιγμές για να αναδυθεί…

Αυτά, λοιπόν, για τις μεθόδους. Αυτά και για το κοινωνικό υπόστρωμα. Υπάρχει και σχέδιο; Δεν το ξέρω και δεν το πολυπιστεύω.

Υπάρχει, όμως, μια ρητορική. Μια ακραία, επιθετική και βίαιη ρητορική που εκπορεύεται συλλήβδην και κατά πάντων από μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ, από γκρουπούσκουλα της Ακρας Δεξιάς και της Ακρας Αριστεράς, από «πατριωτικές» κινήσεις τύπου «Σπίθα», από παρανοϊκούς στο Διαδίκτυο, ακόμη κι από συγκεκριμένες δημοσιογραφικές στήλες ή παρεμβάσεις.

Μια ρητορική που μιλάει για «κλέφτες», «προδότες», «ξεπουλήματα», «αρχιστράτηγους του εχθρού». Μια ρητορική που ενοχοποιεί και εξοντώνει την άλλη άποψη. Μια ρητορική που δεν καταλαγιάζει τα πάθη, αλλά υποδαυλίζει και καπηλεύεται τον θυμό και την αγανάκτηση.

Μια ρητορική που (ανεξαρτήτως προθέσεων, ενδεχομένως…) έχει νομιμοποιήσει πλέον και την τυφλή αποδοκιμασία και τον βίαιο προπηλακισμό.

Ακόμη περισσότερο που, μαζί με τη ρητορική, φαίνεται να υπάρχει και μια επιδίωξη.

Είναι η προσπάθεια ενός (έως τώρα) πολιτικού, κοινωνικού και ιδεολογικού περιθωρίου να εισβάλει στον δημόσιο χώρο. Να αμφισβητήσει όχι μια πολιτική (που είναι δικαίωμά του…) άλλα το σύστημα των συντεταγμένων δυνάμεων μιας δημοκρατικής πολιτείας. Να επιβάλει, ανεξαρτήτως κόστους ή μεθόδων, τη σημασία του σε τοπικό και εθνικό επίπεδο.

Είναι - λίγο, πολύ - η συνταγή με την οποία επέβαλαν την κυριαρχία τους στους πανεπιστημιακούς χώρους διάφορες δυναμικές και βίαιες μειονότητες - μια κυριαρχία, την οποία οι πρυτάνεις των ΑΕΙ αποκάλεσαν προχθές «εσωτερική δημοκρατία»!

Αυτή η καθημερινή εκτροπή στρώνει τον δρόμο στην πολιτική ανωμαλία. Την οποία η συντεταγμένη κοινωνία οφείλει να αντιμετωπίσει - αν θέλει να επιζήσει...

ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ Ή ΟΡΙΣΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ;

2011-07-04T00:26:00.000-07:00

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ απ' το Μεσοπρόθεσμο ή την πέμπτη δόση, η μεγάλη είδηση του Σαββατοκύριακου ήταν το γύρισμα της τύχης του Ντομινίκ Στρος-Καν.
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ είναι γνωστά σε μια κοινή γνώμη αχόρταγη όπως πάντα για ιστορίες ανθρώπινου ενδιαφέροντος.
Οι ξερακιανοί προτεστάντες λευκοί δικαστές της Εισαγγελίας της Νέας Υόρκης - οι ίδιοι που δεν είχαν καμία αναστολή να περάσουν χειροπέδες στον Ντομινίκ - ανακοίνωσαν ότι τα ευρήματα της έρευνάς τους αλλάζουν τα χαρακτηριστικά άρα και την τροπή της υπόθεσης. Το προφίλ της μοιραίας καμαριέρας - και οι κακές παρέες της - είναι τελικά διαφορετικό. Σεξ είχαμε. Βιασμό δεν είχαμε. Μάλλον προς εκβιασμό πάει το πράγμα.
ΞΑΦΝΙΚΑ, ο «Στρος» - όπως αναφέρεται για συντομία - αναδεικνύεται σε Κόμη Μοντεχρίστο της διεθνούς πολιτικοικονομικής σκηνής. Δεν μπορεί κανείς παρά να θαυμάσει το αμερικανικό δικαιοδοτικό σύστημα που λειτουργεί χωρίς παρωπίδες. Οσο για τους εραστές της θεωρίας της συνωμοσίας που έλεγαν εξαρχής ότι το περιστατικό στο «Sofitel» ήταν «στημένο», αυτοί μπορούν να έχουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Ωραία λοιπόν, η πλεκτάνη αποκαλύφθηκε. Γιατί όμως έγινε αυτό μερικά εικοσιτετράωρα αφού «κλείδωσε» η διαδοχή του Στρος-Καν από τη συμπατριώτισσά του Κριστίν Λαγκάρντ στο ΔΝΤ; Η ηλεκτρισμένη - από υπόνοιες συνωμοσίας - ατμόσφαιρα γίνεται πιο έντονη αν αναλογιστείς πως ήταν η Ουάσιγκτον που πίεσε για να κλείσει η εκκρεμότητα στο ΔΝΤ όσο γινόταν ταχύτερα.
ΕΝΤΑΞΕΙ, δεν χρειάζεται να είσαι εξπέρ για να γνωρίζεις ότι ο Στρος-Καν ήταν, ούτως ή άλλως, τελειωμένος στο ΔΝΤ. Θα έφευγε. Αυτό που παιζόταν ήταν η υποψηφιότητά του στις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας το 2012. Ηδη οι άλλοι υποψήφιοι στις προκριματικές των Σοσιαλιστών - όπως ο Φρανσουά Ολάντ και η Σεγκολέν Ρουαγιάλ - έχουν δηλώσει ότι δεν είναι αντίθετοι σε μετακύλιση χρονοδιαγραμμάτων που να καθιστά δυνατή τη συμμετοχή και του Ντομινίκ.
ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ εξελίσσονται τα πράγματα, μπαίνει κανείς στον πειρασμό να πει ότι η Γαλλία ετοιμάζεται να ζήσει μια «στιγμή Κλίντον». Η περίπτωση Ντομινίκ μοιάζει με το «ατύχημα» του Μπιλ με τη Μόνικα Λιουίνσκι. Οπως και στον Λευκό Οίκο, έτσι και στη σουίτα του «Sofitel» της Νέας Υόρκης είχαμε σεξ μεταξύ ενηλίκων σε μια κάπως ιδιότυπη μορφή. Αν ο Στρος-Καν βγει σώος από το δικαστικό κομμάτι της εξωσυζυγικής του περιπέτειας, μένει να φανεί πού βρίσκεται η γαλλική κοινωνία. Το τι έγινε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του '90 είναι γνωστό. Μαγνητισμένοι από την απογείωση της οικονομίας και χαλαροί σε θέματα ηθών, οι αμερικανοί πολίτες δεν πολυασχολήθηκαν με τις απιστίες του Μπιλ. Θα συμβεί το ίδιο με τους Γάλλους σε μια φάση που η αντισυσπείρωση κατά του προέδρου Σαρκοζί παραμένει ισχυρή; Προς το παρόν η Γαλλία είναι διχασμένη: οι μισοί θέλουν Στρος-Καν υποψήφιο πρόεδρο, οι άλλοι μισοί όχι.
ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ η πολιτική έκβαση της περίπτωσης Στρος-Καν αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Του Δηµήτρη Μητρόπουλου
[Αγιογραφίες] από τα ΝΕΑ

KINΔΥΝΕΥΕΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ;

2011-07-01T09:54:00.000-07:00

TOY ANTΩΝΗ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΥ
Εδώ και μέρες η ερώτηση που όλοι κάνουν και κανείς δεν τολμάει να απαντήσει είναι μία και μόνο: κινδυνεύει ο Ολυμπιακός; Ο ίδιος ο Ολυμπιακός προσπαθεί να συμπεριφέρεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η ομάδα κάνει μεταγραφές, ο πρόεδρος δηλώνει απηυδισμένος και τονίζει ότι όλα αυτά δεν τον αγγίζουν και γενικά γίνεται μια προσπάθεια να τηρηθεί η στρατηγική του Σωκράτη Κόκκαλη, που το 2002, όταν άρχισαν να παίζουν οι κασέτες στις εκπομπές του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, σήμανε σιγή ασυρμάτου. Ομως, η ερώτηση υπάρχει και καλά είναι να κάνουμε μια προσπάθεια να την απαντήσουμε.

Παραπομπές

Οι δύο εισαγγελείς της ΕΠΟ, ο κ. Αντωνακάκης και ο κ. Φάκος, πήραν την ογκωδέστατη δικογραφία και τη μελετούν. Οταν κι εφόσον υπάρξουν παραπομπές, θα δούμε ποιος κινδυνεύει κι από τι ακριβώς κινδυνεύει. Το πόρισμα της εισαγγελίας μικρή έως ελάχιστη σχέση έχει με το καθαρά αθλητικό κομμάτι, αυτό που η αθλητική δικαιοσύνη καλείται να εξετάσει. Αν στεκόμασταν στο πόρισμα αποκλειστικά, ο Ολυμπιακός δεν διέτρεχε τον παραμικρό κίνδυνο και το γιατί είναι απλό: αποδίδοντας στον Μπέο την κατηγορία της σύστασης συμμορίας, ο εισαγγελέας τον καθιστά κύριο κατηγορούμενο της υπόθεσης. Η κατηγορία στον Μαρινάκη για απλή συνέργεια είναι παράπτωμα μικρότερο. Αν, λοιπόν, αύριο ο Μπέος τιμωρηθεί για κάτι, ο Ολυμπιακός –αν προκύψει ότι υπήρξε συνεργός του– θα πρέπει να τιμωρηθεί για κάτι μικρότερο. Αυτή η διαβάθμιση της ποινής ουσιαστικά τον σώζει από τα χειρότερα.

Αδίκημα

Πάμε τώρα να δούμε την περίπτωση που ο Ολυμπιακός παραπεμφθεί για κάποιο αθλητικό αδίκημα. Η λογική λέει ότι από τις συνομιλίες που διαβάσαμε ο Μαρινάκης θα πρέπει να εξηγήσει γιατί κλήθηκε μετά το ντέρμπι να προστατεύσει διαιτητές και γιατί, αφού οι διαιτητές είχαν ανάγκη προστασίας, δεν ειδοποίησε την αστυνομία. Προσοχή, όμως: όλο αυτό δεν είναι παρά μια ύποπτη συζήτηση και τίποτε άλλο. Το αδίκημα της ύποπτης συζήτησης δεν υπάρχει σε κανέναν πειθαρχικό κώδικα.

Συζήτηση

Αγκάθι για τον Ολυμπιακό είναι και η συζήτηση του Μπάκου με τον Μπέο για το ματς της Τρίπολης με την Κέρκυρα. Εκεί ο Μπάκος ισχυρίζεται ότι ο Μποροβήλος έχει ζητήσει από τον Βαγγέλη να βοηθήσει να πάρει ο Αστέρας τους τρεις βαθμούς με την Κέρκυρα κι ο Μπέος του λέει ότι κάτι τέτοιο δεν γίνεται γιατί στην Κέρκυρα έχει όλους κι όλους δύο δανεικούς. Η συζήτηση μαρτυρά μια προσπάθεια πιλοταρίσματος ενός ματς, όμως προσοχή, η συνομιλία δεν είναι του Μαρινάκη! Σε όλες τις σελίδες που διαβάσαμε μέχρι τώρα το παρολί πέφτει σύννεφο. Σύμφωνα με τις συζητήσεις, η Τρίπολη πρέπει να νικήσει την Κέρκυρα: έχασε 2-0. Ο Ατρόμητος πρέπει να νικήσει την ΑΕΚ, σύμφωνα με τον Μάκη. Επίσης έχασε. Η Λάρισα θα πάρει οπωσδήποτε τον Αρη. Τελικό σκορ 2-2. Από τις συζητήσεις που ακούμε να κάνουν όλοι πριν από το ματς ανάθεμα κι αν βγαίνει ένα αποτέλεσμα! Ειρωνεία της ιστορίας είναι η περίφημη παραίνεση του Μπέου στον Μαρινάκη να δώσει μια ισοπαλία στον Πανιώνιο. Η ισοπαλία ήρθε. Ομως, ο Μαρινάκης έχει αρνηθεί να βοηθήσει τον φίλο του, λέγοντας ότι θα εξευτελιστεί. Μετά, βέβαια, του δίνει ραντεβού στα μπουζούκια.

Κασέτες

Σας το 'λεγα κι όταν ήταν στην επικαιρότητα οι κασέτες του Μπέου, όπου ακουγόταν να λέει ότι ζήτησε από τον Δαλούκα να παίξει 50%-50% και να δώσει τα κουκούτσια στον Αρη. Σας έλεγα τότε ότι για να υπάρξει ένα έγκλημα είναι απαραίτητο να βρεθεί ένα πτώμα: πτώμα τότε δεν υπήρχε, μια και ο ΠΑΟ κέρδισε και πτώμα τώρα στις συνομιλίες του Μαρινάκη επίσης δεν υπάρχει, αφού δεν έρχεται κανένα αποτέλεσμα που ο Μπέος, συζητώντας με τους άλλους, του χρεώνει. Ακόμα και η περίφημη συζήτηση με τον Κανελλόπουλο για την προστασία των διαιτητών τρακάρει στο τέλος με το τρένο που λέγεται πραγματικότητα. Ο Μπέος λέει στον Κανελλόπουλο να πει στον Βαγγέλη ότι δεν πρέπει να τιμωρηθεί ο Καλόπουλος. Ο Κανελλόπουλος το κάνει κι εξηγεί και το γιατί. Ομως, ο Καλόπουλος δεν ξανασφύριξε ματς, οπότε και σε αυτή την ιστορία η όποια παρέμβαση του Μαρινάκη ή δεν υπήρξε ή δεν έπιασε τόπο. Σίγουρα δεν αποδεικνύεται.

Κακό

Κινδυνεύει ο Ολυμπιακός; Μόνο από διαπόμπευση. Το αληθινά κακό για τον σύλλογο είναι ότι θα αγωνίζεται στο Τσάμπιονς Λιγκ και θα γράφει ο διεθνής Τύπος αυτή την ιστορία, τονίζοντας όλα τα σκαμπρόζικα σημεία της: αν το καλοσκεφτείτε, δεν είναι και μικρό κακό. Ο ίδιος ο Μαρινάκης, αν παραπεμφθεί σε δίκη με βούλευμα, δεν μπορεί να είναι πρόεδρος, όμως κι αυτό αντιμετωπίζεται: το να μην εκτίθεται στα ΜΜΕ μπορεί να του κάνει και καλό. Ομως, ο Ολυμπιακός περισσότερο δεν κινδυνεύει με βάση όσα ξέρουμε.

Αν, όμως...

Εκτός κι αν στον ανακριτή αρχίσουν διάφοροι να διηγούνται ιστορίες ή αν ο ίδιος ο Μπέος αρχίσει να λέει στους δικαστές ότι οργάνωση υπήρχε, αλλά αρχηγός δεν ήταν αυτός και ήταν άλλος. Σε αυτή την περίπτωση, μολονότι ο Μπέος είναι 100% αφερέγγυος, Βαγγέλη, ψάξου...
AΠΟ ΤΗΝ SPORTDAY

ΕΜΠΟΡΙΟ ΧΑΟΥΣ

2011-07-01T00:30:00.001-07:00

Εχω μια απορία. Υπάρχει λογικός άνθρωπος ο οποίος θα έλθει για διακοπές στη χώρα που βλέπαμε προχθές στις τηλεοράσεις; Ποιος θα θελήσει να επισκεφθεί μια πόλη η οποία πνίγεται στα δακρυγόνα, στην οποία καταστρέφονται οι πλατείες και πλιατσικολογούνται οι τράπεζες, η οποία θυμίζει Υεμένη ή Λιβύη κι όπου εκκενώνονται τα ξενοδοχεία από τους τουρίστες;

Μόνο κανένας τρελός. Και δεν ξέρω πολλούς τρελούς να ψάχνουν για θερινούς ταξιδιωτικούς προορισμούς.

Εχω και μια δεύτερη απορία. Αυτός ο διασυρμός της πόλης, η καταστροφή του τουρισμού και του εμπορίου, η λεηλασία των καταστημάτων και των τραπεζών ποιον τιμωρεί; Τον Γιούνκερ; Την τρόικα; Το ΔΝΤ; Τον καπιταλισμό; Ή μήπως την ίδια τη χώρα στην οποία συμβαίνουν αυτά τα έκτροπα και τους ανθρώπους που την κατοικούν;

Ομολογώ ότι δεν έχω δει ποτέ άλλοτε τέτοια προσπάθεια συλλογικής αυτοκτονίας.

Εντάξει η αγανάκτηση. Εντάξει η οργή. Εντάξει ο θυμός. Εντάξει η αντίθεση στο Μεσοπρόθεσμο ή στο Μνημόνιο. Αλλά ακόμη και η πιο άγρια αγανάκτηση έχει όρια. Τα όρια που θέτει η κοινή λογική και το ένστικτο επιβίωσης ενός ολόκληρου λαού.

Δεν θα μπω στην κουβέντα «ποιος φταίει σε τι». Θα σταθώ στη γενική εικόνα η οποία είναι αδιάψευστη. Μια χώρα καταστρέφεται (αυτοκαταστρέφεται, θα έπρεπε να πω) σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση.

Μα, η κοινωνία είναι στα κάγκελα, θα μου πείτε - ή έστω ένα μεγάλο μέρος της. Σωστό. Αλλά την στιγμή που συσσωρεύεται αυτή η εύφλεκτη κοινωνική ύλη, ποια θα πρέπει να είναι η στάση κάθε λογικού ανθρώπου; Να πυροδοτεί ή να κατευνάζει; Να χειροκροτεί ή να συγκρατεί; Να υποκινεί ή να αποδοκιμάζει;

Δυστυχώς, στα ερωτήματα αυτά δεν δίνουμε όλοι τις ίδιες απαντήσεις. Πολύ φοβούμαι ότι η αγανάκτηση γίνεται απελπισία. Κι ότι πάνω στην απελπισία στήνεται ένα εμπόριο και ένα άλλοθι.

Ενα εμπόριο χάους από εκείνους που θέλουν ούτως ή άλλως να αλλάξουμε κοινωνία γιατί αυτή που έχουμε δεν είναι της αρεσκείας τους. Αυτοί οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την απελπισία ως πολιτική ρητορική και το χάος ως ιστορική ευκαιρία. Ακόμη χειρότερα: πιστεύουν ότι έφτασε η στιγμή τους και δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό να την αρπάξουν - ό, τι κι αν κοστίσει στο σύνολο της κοινωνίας.

Αλλά και ένα άλλοθι καταστροφής για όσους βλέπουν τη ζωή τους να ανατρέπεται και θέλουν να εκδικηθούν την κοινωνία που την ανατρέπει. «Αποθανέτω η ψυχή μου...».

Το ερώτημα, όμως, είναι τι θα κάνουμε οι υπόλοιποι. Θα ακούσουμε τους εμπόρους και τους αυτόχειρες; Ή θα αρθρώσουμε επιτέλους μια άμυνα και μια αντίσταση;

ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

2011-06-29T03:50:00.000-07:00

Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για το ελληνικό πρόβλημα και τον τρόπο επίλυσής του. Πολλά απ' όσα γράφονται, όμως, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, ενώ αρκετά άλλα, που είναι αληθή, περνούν απαρατήρητα:

Μικρά και μεγάλα ψέματα για τα… «μνημόνια»

1. «Τα βάσανα της ελληνικής κοινωνίας οφείλονται στο μνημόνιο». Εντελώς ψευδές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η συνταγή των μνημονίων είναι και η «σωστή». Από τη στιγμή όπου η χώρα δεν μπορεί να συντηρήσει το χρέος και τα ελλείμματά της, όλο το οικοδόμημα που χτίστηκε τις τελευταίες δεκαετίες γύρω από αυτά (υπερκατανάλωση, δημόσιες σπατάλες κ.λπ.) έχει καταρρεύσει - και οι συνέπειες είναι αναπόδραστες, με οποιαδήποτε «συνταγή». Τα εισοδήματα θα μειωθούν δραματικά και για μεγάλο διάστημα.

2. «Το μεσοπρόθεσμο στηρίζεται σε λάθος μέτρα και γι' αυτό φταίει η τρόικα, δηλαδή οι ξένοι». Ψευδές σε μεγάλο βαθμό. Η τρόικα θέτει τους στόχους. Το «μίγμα» των μέτρων αλλά και τα ίδια τα μέτρα είναι προϊόν διαπραγμάτευσης μεταξύ τρόικας και κυβέρνησης. Συνήθως τέτοιου είδους προγράμματα προσαρμογής περιλαμβάνουν σε ποσοστό 67% περικοπές δαπανών και σε ποσοστό 33% αύξηση εσόδων. Στην ελληνική περίπτωση το μίγμα είναι περίπου 50-50, και γι' αυτό δεν ευθύνεται η τρόικα, αλλά το τι δηλώνει ότι μπορεί να κάνει η ελληνική κυβέρνηση και το τι βλέπει η τρόικα ότι είναι αξιόπιστο. Κοινώς, είναι θέμα ικανότητας και μηχανισμών υλοποίησης. Αν η τρόικα δεν πείθεται π.χ. ότι υπάρχουν σχέδιο και μηχανισμός για την έγκαιρη πάταξη της φοροδιαφυγής, επόμενο είναι να ζητά άλλα φορολογικά μέτρα για την κάλυψη του στόχου των εσόδων.

Για όσους κατοικούν σε αυτήν τη χώρα, πάντως, θα ήταν μεγάλη έκπληξη να αλλάξουν οι μηχανισμοί και η αποτελεσματικότητα του κράτους, σε τόσο σύντομο διάστημα. Ιδίως όταν το πελατειακό κράτος ήταν -και παραμένει- καθεστώς. Η απροθυμία μας στον περιορισμό του κράτους και η αδυναμία πάταξης της φοροδιαφυγής είναι αυτές που οδηγούν στα άδικα, σκληρά και συχνά αναποτελεσματικά μέτρα αύξησης των εσόδων, από εκεί που «είναι εύκολο».

3. «Δεν έχουμε πετύχει τίποτε». Ψευδές. Έχουμε πετύχει αρκετά, ίσως περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη ανεπτυγμένη χώρα, σε διάστημα ενός έτους. Ωστόσο, αυτό έγινε με τα «εύκολα μέτρα». Τώρα έρχονται τα δύσκολα και τα χρονοδιαγράμματα που ορίζουν τα «μνημόνια» είναι πραγματικά ασφυκτικά.

Περιμένουν οι Ευρωπαίοι ότι θα τα πετύχουμε; Μάλλον όχι. Περιμένουν όμως σίγουρα να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, δεδομένων και των εξαιρετικά δυσμενών συνθηκών γύρω μας. Κι αυτό μέχρι στιγμής δεν συμβαίνει.

Σε κάθε περίπτωση, οι κοινωνίες -και οι οικονομίες- δεν αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Σίγουρα χρειάζεται περισσότερος χρόνος από όσον διαθέτουμε με βάση τα επίσημα χρονοδιαγράμματα και του πρώτου μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος.

Αλλά για να γίνει μια επαναδιαπραγμάτευση αυτού του είδους, η Ελλάδα πρέπει να πείσει ότι μπορεί -και θέλει- να κάνει μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές.

4.. «Ο ιδιωτικός τομέας είναι μια χαρά, για όλα φταίει ο κρατικός τομέας». Ψευδές, παρότι «πλασάρεται» ανερυθρίαστα από αρκετούς εκπροσώπους του. Ανεξάρτητα από την τραγική κατάσταση του δημόσιου τομέα, ο ιδιωτικός τομέας έχει κι αυτός πολλές «αμαρτίες». Στηρίχθηκε σε ένα καταναλωτικό μοντέλο προϊόντων και υπηρεσιών, έπαψε να παράγει και να εξάγει, ήταν και παραμένει σε μεγάλο βαθμό κρατικοδίαιτος, συνήθισε σε ξεπερασμένες πρακτικές, είναι κατακερματισμένος και σε πολλούς τομείς υπάρχει υπερπροσφορά σε σχέση με την πραγματική ζήτηση. Χαρακτηριστικά παραδείγματα οι κλάδοι των μέσων ενημέρωσης, της ένδυσης, της οικοδομής αλλά και του αυτοκινήτου.

Για να το πούμε απλά, εφόσον έκλεισαν οι βρύσες του δανεισμού κι εφόσον το Δημόσιο «τραβάει χρήμα» από την αγορά, είναι αναπόδραστο ότι θα υπάρξουν βαριές απώλειες στον ιδιωτικό τομέα, αφού το μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης που είχαμε κτίσει στηριζόταν στην εσωτερική κατανάλωση.

Για να βγει η χώρα από το αδιέξοδο, χρειάζεται ριζική αναδιοργάνωση και στο μοντέλο λειτουργίας του ιδιωτικού τομέα. Κι αυτό μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να συμβαίνει. Τουναντίον, υπάρχει σχετική απραξία και σε κυβερνητικό επίπεδο.

Αλήθειες και ψέματα για τη «χρεοκοπία»

1. «Η Ελλάδα κινδυνεύει να χρεοκοπήσει πολύ σύντομα». Θεωρητικά ναι. Πρακτικά, όμως, σε αυτήν τη χρονική στιγμή, οι συνέπειες από κάτι τέτοιο θα είναι τόσο μεγάλες -για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη διεθνή οικονομία- που άπαντες στο εξωτερικό είναι πρόθυμοι να κάνουν… κωλοτούμπες για να το αποφύγουν. Σημειώστε ότι και οι απανωτές παρεμβάσεις Ομπάμα, για να βρεθεί λύση, δεν είναι τυχαίες.

Συνεπώς, ακόμη και στην περίπτωση όπου η κυβέρνηση δεν μπορέσει να περάσει το μακροπρόθεσμο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ευρώπη θα βρει τη λύση -αναγκαστικά- ώστε να δοθεί χρόνος για εκλογές, αντί να επέλθει χρεοκοπία. Γι' αυτό και, παρά τις διαψεύσεις, είναι λογικό να υπάρχει «Σχέδιο Β» για την Ελλάδα.

Αυτό όμως ΔΕΝ σημαίνει ότι μπορούμε να ενεργούμε σαν «Γαλάτες» της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, εφόσον θέλουμε να είμαστε μέρος του ευρωπαϊκού οικονομικού και πολιτικού οικοδομήματος. Και σε αυτήν τη φάση, θέλουμε - δεν θέλουμε, δεν έχουμε άλλη επιλογή. Δεν το επιτρέπει το έλλειμμα του προϋπολογισμού που ζητάει «ζεστό χρήμα», το οποίο δεν υπάρχει.

2. «Θα μπορούσαμε να κάνουμε χρεοκοπία τώρα και να τελειώνουμε με αυτά που χρωστάμε, ολικώς ή εν μέρει». Εντελώς ψευδές, διότι -πέραν των διεθνών κραδασμών που θα επέφερε- έχουμε πρωτογενές έλλειμμα (σ.σ. αφαιρουμένων δηλαδή των τοκοχρεολυσίων), που σημαίνει ότι εάν γίνει κάτι τέτοιο τα κρατικά έσοδα δεν φτάνουν να καλύψουν τις κρατικές δαπάνες που έχουμε σήμερα, μετά τις πρώτες περικοπές. Κατά συνέπεια, αν η Ελλάδα κηρύξει χρεοκοπία μονομερώς, θα έχουμε τεράστια προβλήματα στην κάλυψη βασικών κοινωνικών δαπανών αλλά και μισθοδοσίας του κρατικού τομέα.

Με αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχει περίπτωση για «οργανωμένη» αναδιάρθρωση (κούρεμα με… συναίνεση), γιατί οι πιστωτές δεν θα συμμετάσχουν αν δεν έχουμε περάσει σε πρωτογενή έστω πλεονάσματα. Είναι δε πιθανό ότι μια μονομερής χρεοκοπία θα οδηγούσε σε έξοδό μας από την ευρωζώνη. Ουδείς μπορεί να εγγυηθεί το αντίθετο.

3. «Η καλύτερη λύση είναι η χρεοκοπία και η έξοδός μας από το ευρώ για να κάνουμε υποτίμηση και να γίνουμε ανταγωνιστικοί». Ψευδές για δύο λόγους. Ο ένας είναι ότι η έξοδος από το ευρώ θα είναι εγχείρημα ιστορικά καινοφανές, για το οποίο δεν υπάρχουν ξεκάθαρες διαδικασίες και «φόρμουλες». Ουσιαστικά θα ήταν ένα πολύ επικίνδυνο πείραμα με άγνωστη κατάληξη.

Γι' αυτό, ακόμη και υπέρμαχοι τέτοιου είδους λύσεων, σε οικονομικές περιπτώσεις όπως αυτή της Ελλάδας, διστάζουν να την προτείνουν.

Όσο για την ανταγωνιστικότητα, μια υποτίμηση δεν είναι αρκετή. Η Ελλάδα πέρασε από πολλές υποτιμήσεις και ουδέποτε κατάφερε να αντιμετωπίσει με μόνιμο τρόπο την εξάλειψη του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος που αυτές δημιουργούσαν, για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Για να γίνει η Ελλάδα ανταγωνιστική σε έναν κόσμο με άφθονο φθηνό εργατικό δυναμικό, απεριόριστη διακίνηση προϊόντων, υπηρεσιών και κεφαλαίων, με χώρες που έχουν αφθονία πρώτων υλών, πρέπει επιτέλους να προσεγγίσει τα δικά της μοναδικά πλεονεκτήματα, σε επιμέρους τομείς. Άλλη λύση δεν υπάρχει!

4. «Η Ελλάδα κάποια στιγμή θα χρεοκοπήσει και θα "κουρέψει" τους πιστωτές της». Πιθανό μεν, αλλά όχι δεδομένο. Η χώρα μας έχει πολύ μεγάλη κρατική περιουσία και μπόλικο «λίπος» (κρατικές δαπάνες - παραοικονομία - φοροδιαφυγή), που μπορούν να της επιτρέψουν σε βάθος χρόνου: α) να μειώσει το χρέος της και β) να γυρίσει σε πρωτογενή πλεονάσματα.

Ωστόσο, τα σφιχτά χρονοδιαγράμματα περικοπών και η ταχεία εσωτερική υποτίμηση που προβλέπουν μέχρι τώρα τα «μνημόνια» δεν φαίνεται να βοηθούν στην αποτελεσματική επίτευξη αυτών των στόχων (π.χ. οι μαζικές αποκρατικοποιήσεις θα έχουν επίδραση στις τιμές πώλησης, δεδομένης και της συγκυρίας), ενώ -το κυριότερο-ενδυναμώνουν την κοινωνική αντίδραση.

5. «Η επιστροφή σε πλεονάσματα είναι υποχρεωτική προϋπόθεση σε οποιοδήποτε ρεαλιστικό σενάριο». Απόλυτα αληθές. Είτε πάμε για αναδιάρθρωση είτε όχι, είτε μείνουμε στο ευρώ είτε όχι, η χώρα δεν έχει μέλλον αν δεν γυρίσει σε πρωτογενή πλεονάσματα. Που σημαίνει ότι ο «πόνος» για την ελληνική κοινωνία είναι αναπόφευκτος και θα κρατήσει χρόνια.

Το θέμα είναι πόσο «οξύς» θα είναι. Και για να εξηγήσουμε τι σημαίνει αυτό: Είναι άλλο πράγμα να κλείνουν μαζικά εταιρίες και να γίνονται απολύσεις στο Δημόσιο χωρίς να υπάρχει ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας και μια οργάνωση για τον επαναπροσανατολισμό των ανέργων σε άλλους -αναπτυσσόμενους- τομείς και είναι εντελώς διαφορετικό να υπάρχει οργανωμένο σχέδιο, με τη συνδρομή της κυβέρνησης, για τη σταδιακή μετάβαση από το χρεοκοπημένο οικονομικό μοντέλο σε ένα άλλο.

Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει πόνος και μάλιστα έντονος. Στην πρώτη περίπτωση, όμως, ενδέχεται να γίνει κοινωνικά αφόρητος, προκαλώντας εκρήξεις.

Η αλήθεια για τη στάση της Ευρώπης

1. «Οι ξένοι φορολογούμενοι μας βοηθούν γενναιόδωρα». Καλώς ή κακώς, δεν είναι έτσι. Τα επιτόκια που πληρώνουμε θα μπορούσαν να είναι χαμηλότερα (για να βοηθήσουν την προσπάθεια αποπληρωμής τοκοχρεολυσίων), αλλά δεν είναι. Περιέχουν και περιθώριο «κέρδους».

Από την άλλη, ο κύριος φόβος των ξένων κρατών που βάζουν το χέρι στην τσέπη ή προσφέρουν εγγυήσεις είναι μην τυχόν και χάσουν τα λεφτά τους. Κι αυτό διότι -τουλάχιστον προς το παρόν-δεν μπορούν να διεκδικήσουν «προνομιακή» μεταχείριση σε σχέση με τους ιδιώτες πιστωτές, στην περίπτωση μιας αναδιάρθρωσης.

Σε κάθε περίπτωση, τα κίνητρα δεν είναι… αλτρουιστικά. Χορεύουμε όλοι μαζί στον χορό του «κοινού» νομίσματος. Σε μεγάλο δε βαθμό, οι διαφωνίες στους κόλπους της Ενωμένης Ευρώπης οφείλονται σε συγκρούσεις συμφερόντων ανάμεσα σε χώρες που βλέπουν με διαφορετικό τρόπο όχι μόνο τη θέση τους μέσα σε αυτήν αλλά και το ίδιο το μέλλον της.

2. «Ο χρόνος που περνά χωρίς "γνήσια" επίλυση του ελληνικού προβλήματος είναι εις βάρος της Ελλάδας και της Ευρώπης». Θεωρητικά αληθές, όχι όμως και πρακτικά, τουλάχιστον για την Ευρώπη. Η Ευρώπη, έχοντας τους πολιτικούς και θεσμικούς περιορισμούς που έχει, κερδίζει χρόνο μήπως και μειωθεί ο κίνδυνος της μετάστασης σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ ταυτόχρονα δίνει χρόνο στο τραπεζικό της σύστημα να περιορίσει την έκθεσή του ή να λάβει πρόσθετα μέτρα κάλυψής της.

Την ίδια ώρα, οι ξένοι αντιλαμβάνονται ότι μόνο «με το πιστόλι στον κρόταφο» είναι δυνατόν να προωθηθούν τα σκληρά μέτρα που περιλαμβάνουν τα μνημόνια στην Ελλάδα, οπότε τους βολεύει η μετάθεση μιας οριστικής λύσης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε εφησυχασμό.

3. «Η Ευρώπη έχει κάνει σημαντικά λάθη που δυσχεραίνουν την επίλυση του προβλήματος». Αληθές. Η Ευρώπη αμέλησε ως τώρα πλήρως τη διάσταση της «ανάπτυξης» στην επίλυση του ελληνικού προβλήματος, χρεώνει τη χώρα με υψηλά επιτόκια, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η... πολυφωνία, οι αντικρουόμενες απόψεις και η έλλειψη αποφασιστικότητας (όλα αυτά ίσως «δικαιολογημένα» για λόγους πολιτικούς, αλλά και «θεσμικούς» της Ένωσης) ενίσχυσαν την αναταραχή στις αγορές και τη μεταδοτικότητα της κρίσης, επιτείνοντας σε αρκετές περιπτώσεις την άνοδο των spreads και των CDSs όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά συνολικά στα PIGS.

Για πολλούς παράγοντες και αναλυτές, η κρίση που ξεκίνησε από την Ελλάδα δοκιμάζει τις «αντοχές» του πολιτικού και οικονομικού εγχειρήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που είτε θα προχωρήσει σε μεγαλύτερη ολοκλήρωση είτε, αργά ή γρήγορα, θα εκφυλιστεί και θα οδηγηθεί σε διάσπαση.

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗΣ ΦΟΡΟΕΠΙΔΡΟΜΗΣ

2011-06-27T00:17:00.000-07:00

Η φορολογική επιδρομή που εξαγγέλθηκε θα μπορούσε να είναι προϊόν της ανάγκης. Δεν είναι παρά ο λογαριασμός της αποτυχίας. Ή, αν προτιμάτε, της ανάγκης που προκύπτει από μια αποτυχία.

Κανείς δεν θα σκεφτόταν ποτέ μια τέτοια πρωτοφανή φορολογική επιβάρυνση και των δικαίων και των αδίκων, αν η δημοσιονομική και οικονομική πολιτική της κυβέρνησης δεν είχε οδηγηθεί σε ναυάγιο. Τώρα, λοιπόν, τρέχουμε...

Τρέχουμε να βρούμε σε ένα εξάμηνο τα 6,5 δισ. που θα έπρεπε να βρούμε μέσα σε ολόκληρο το 2011. Τρέχουμε να πουλήσουμε όσα θα έπρεπε να έχουν πουληθεί εδώ και καιρό. Τρέχουμε να διορθώσουμε όσα δεν διορθώθηκαν όταν η κυβέρνηση ήταν ακόμη ισχυρή και διέθετε σχεδόν απεριόριστο πολιτικό κεφάλαιο.

Εντάξει, θα μου πείτε, αλλά εδώ που φτάσαμε τι άλλο να γίνει;

Εύλογη ερώτηση. Η οποία, όμως, επιδέχεται δυο διαφορετικές απαντήσεις.

Η πρώτη είναι «σκάσε και κολύμπα». Θα μπορούσε να είναι μια λύση. Υπό την προϋπόθεση όμως ότι η στεριά βρίσκεται σε λογική απόσταση. Διαφορετικά, είτε φωνάζοντας είτε βγάζοντας τον σκασμό, θα πνιγείς.

Η δεύτερη είναι να το πάρουμε ανάποδα. Διότι αν η πολιτική απέτυχε, απέτυχε για κάποιους λόγους - δεν φταίει το κισμέτ! Κι αν δεν αντιμετωπίσεις τους λόγους που την έκαναν να αποτύχει, τότε θα αποτύχει ξανά - όσους φόρους κι αν κοπανήσεις...

Νομίζω ότι η αποτυχία οφείλεται σε τρεις βασικούς λόγους:

Πρώτον, στη συνταγή πολιτικής που εφαρμόστηκε και οδήγησε τη χώρα σε σπιράλ ύφεσης - να μην επαναλαμβανόμαστε, τα έχουμε πει τόσες φορές...

Δεύτερον, στην αδυναμία (ή ανικανότητα) της κυβέρνησης να διευρύνει τη φορολογική βάση μέσα από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.

Τρίτον, στην αδυναμία (ή απροθυμία) της κυβέρνησης να βάλει χέρι στον δημόσιο τομέα. Μόνο η ανοχή και η επιείκεια που επιδεικνύει απέναντι σε συνδικάτα, όπως η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, είναι απολύτως χαρακτηριστική.

Αν συμφωνήσουμε ότι αυτά είναι (συνοπτικά) τα τρία προβλήματα που οδήγησαν στο ναυάγιο, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική διεξόδου αν δεν αντιμετωπιστούν και τα τρία. Αποφασιστικά και αποτελεσματικά.

Το θετικό είναι ότι και στα τρία αυτά ζητήματα η κυβέρνηση μπορεί να βρει τη συναίνεση όχι μόνο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας.

Το αρνητικό είναι ότι θα πρέπει να συγκρουστεί με τον εαυτό της. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιεστικότερες ενστάσεις που διατυπώνουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ δεν αφορούν τη φορολογική λαίλαπα ή την εξόντωση των εισοδημάτων, αλλά το ξεβόλεμα των συνδικαλιστών της περιφέρειάς τους - σε ΔΕΗ, ΟΛΠ, ΟΛΘ ή ΕΥΔΑΘ!

Με άλλα λόγια, ο κόσμος χάνεται κι αυτοί χτενίζονται...

ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

EΡΧΟΝΤΑΙ ΥΠΟΒΙΒΑΣΜΟΙ ΟΜΑΔΩΝ;

2011-06-24T08:34:00.000-07:00

Ο ποδοσφαιρικός Εισαγγελέας μίλησε για σοβαρότατα αδικήματα και βαρύτατες ποινές

Ο ποδοσφαιρικός Εισαγγελέας Ανδρέας Φάκος μίλησε για το σκάνδαλο με τα στημένα παιχνίδια τονίζοντας ότι τα αδικήματα είναι πολύ σοβαρά και ξεκαθάρισε πως ανάμεσα στις ποινές προβλέπεται και ο υποβιβασμός ομάδων.

Αναλυτικά τα όσα δήλωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό «FM 100»

Για τις τελευταίες εξελίξεις:

«Θα πρέπει να μας έρθουν τα υπηρεσιακά αντίγραφα, τα περιμένουμε, πιστεύω να τα έχουμε μέσα στην τρέχουσα εβδομάδα. Έως τώρα η υπόθεση ήταν στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης και δεν μπορούσε να μας δώσει κάτι η Εισαγγελία»

Για τις κατηγορίες και τις ποινές:

«Και σε πρόσωπα και σε ομάδες θα ασκηθούν πειθαρχικές διώξεις, όλα θα ξεκαθαρίσουν όταν ξεδιαλύνω στοιχεία. Πρόεδροι, προπονητές, μάνατζερ όλοι αυτοί εμπλέκονται στο Πειθαρχικό Δίκαιο. Τα αδικήματα που θεωρώ πως, κυρίως, θα μας απασχολήσουν είναι η δωροδοκία, το στοίχημα και το ντόπινγκ, όλα αυτά έχουν τριετή παραγραφή.

Για την δωροδοκία και το στοίχημα εκτός της χρηματικής τιμωρίας εκείνο που προβλέπεται είναι ο υποβιβασμός της ομάδας που σχετίζεται με το αποτέλεσμα, εφόσον ο παράγοντας επιδιώκει αποτέλεσμα και αλλοίωση αποτελέσματος. Πιθανολογώ, ότι η ομάδα θα πέσει στην επόμενη πιο κάτω κατηγορία, αλλά δεν είναι της αρμοδιότητάς μου να το πω με σιγουριά.

Πρέπει να πάρω την δικογραφία, χρειάζεται επεξεργασία, χρειάζεται να διαβαστούν δυο και τρεις φορές τα στοιχεία. Το ανθρωπίνως δυνατόν συντομότερο θέλουμε να ξεκαθαρίσει η υπόθεση. Ελπίζω και οι επιτροπές να κινηθούν γρήγορα. Ο κ. Μπέος μου είχε επιτεθεί ζητώντας από τον κ. Πιλάβιο να απομακρυνθώ»

TO ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

2011-06-24T00:22:00.000-07:00

Ποιον και γιατί ονομάτιζε με το όνομα "Φιλλιπίδης" η ομάδα των παρανόμων που είχαν μεταβάλει σε προσωπική τους ιστορία το Ελληνικό πρωτάθλημα.
Σύμφωνα με τις αρχές ήταν ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Βαγγέλης Μαρινάκης οποίος συμμετείχε στις δραστηριότητες της συμμορίας.
Από την άλλη έρχεται το μπαλάκι στην πολιτεία.. Θα υποβιβάσει τον Ολυμπιακό και τις άλλες εμπλεκόμενες ομάδες; Θα αφαιρέσει πρωταθλήματα όπως έγινε στην Ιταλία; Και ο Οπαπ που γνωριζε; Γιατι αλλιώς δεν θα υπήρχε φραγή σε παιχνίδια...

AΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ"

2011-06-20T09:09:00.000-07:00

Του Τασου Τελλογλου
Το ραντεβού στην οδό Βουλής τελείωσε λίγο μετά τη 1.30 το μεσημέρι. Στο Σύνταγμα ήδη έπεφταν χημικά και οι αριστεροί συμπλέκονταν με τους δεξιούς. Κατέβηκα στον δρόμο και ξεκίνησα με σκοπό να πάω από την Πλάκα στο μετρό της Ακρόπολης. Στη δεύτερη γωνία, μια ομάδα διαδηλωτών με σταμάτησε. Ηταν όλοι υπάλληλοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ΕΡΤ, Δήμοι, Συγκοινωνίες) και χοντρικά για να περάσω θα έπρεπε να αποκηρύξω το Μνημόνιο. Δεν το έκανα. Υπήρχαν 2-3 άνθρωποι που επιχειρηματολογούσαν έντονα αλλά με μια συνέπεια και προσπαθούσαν να ακούσουν και τα όσα τους έλεγα εγώ για την επόμενη ημέρα.

Στη δουλειά μας είναι πάντα σημαντικό να είσαι σε θέση να ακούς. Αλλά εδώ οι περισσότεροι δεν είχαν τι να πουν. Οι λέξεις ήταν απλά σημάδια ενός μίσους που εξωτερικευόταν κυρίως για εκείνους που τους εξυπηρετούσαν τόσα χρόνια στην πολιτική. Το λεξιλόγιο θύμιζε τα φτηνότερα των τηλεοπτικών παραθύρων με τη διαρκή επανάληψη της λέξης «πουλημένοι». «Πουλημένος» εγώ, ο Παπαδημητρίου, η Ξαφά, πουλημένος ο σταθμός που εργάζομαι, πουλημένο το πολιτικό προσωπικό. Πουλημένοι σε ποιον, αναρωτήθηκα. Πρώτα στις τράπεζες, μετά στους ξένους, τελευταία στα συμφέροντα. Αυτή η δουλειά έχει αξία όταν ακούς, αλλά μετά ένα τέταρτο δεν είχε πια το παραμικρό νόημα κάτι τέτοιο.
Ο πάντα επιθετικός απέναντί μου στον διάλογο οδηγός ανακύκλωσης σε δήμο με πήρε από το χέρι. «Πού πας, θα σε πάω, αλλιώς δεν φτάνεις», μου είπε και γυρίσαμε προς την Καραγεώργη Σερβίας για να βγούμε Μοναστηράκι. Ανεβαίνοντας τη Βουλής, ένας μου έδωσε μια αγκωνιά κι ένας δεύτερος με έφτυσε. Δεν ήταν σαν τους άλλους με τους οποίους μιλούσαμε για το Μνημόνιο, ήταν νέοι άνθρωποι που «έκοβαν κίνηση» και ο προφανής σκοπός τους ήταν να τρομοκρατήσουν. Ο συνοδός μου κουνούσε το κεφάλι του και προχωρούσε προς την Καραγεώργη Σερβίας. Στρίψαμε αριστερά και τότε είδαμε ένα πλήθος να έρχεται από πίσω, μουντζώνοντας, φωνάζοντας, ρίχνοντας μπουκάλια. «Ρε παιδιά, εδώ δεν ήρθαμε για να σκοτωθούμε», γύρισε και τους είπε ο συνοδός μου. Επειτα με πήρε από το χέρι και πήγαμε προς την οδό Λέκκα.
Ημαστε τριάντα μέτρα μέσα στη Λέκκα όταν ένιωσα ένα δυνατό πόνο στον κρόταφο κι έχασα τις αισθήσεις μου. Επειτα ο συνοδός μου μού είπε ότι ένας από αυτούς που ακολουθούσαν το πλήθος, που φορούσε κοντό παντελόνι (βερμούδα) και μια ποδοσφαιρική φανέλα με τον αριθμό «9» και δεν φαινόταν να ανήκει σε κάποια ομάδα, διέγραψε μια μεγάλη τροχιά πίσω από την ομάδα των εργαζομένων στο Δημόσιο, με πλησίασε και «σαν να καρφώνει τρίποντο» με χτύπησε στο κεφάλι. Στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, κάποιος αυτόπτης την άλλη μέρα το πρωί είπε ότι φώναζε «ΕΛΛΑΣ - ΕΛΛΑΣ». Ο συνοδός μου μού είπε ότι οι άλλοι συγκεντρωμένοι του φώναξαν «Ασ’ τον να τον αποτελειώσουμε», αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν συνήλθα μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους ήταν από πάνω μου και βοηθούσαν να συνέλθω.
Ο Ερυθρός εφημέρευε. Με πήγε εκεί ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και κάθισε μέχρι που μου έκαναν και την αξονική τομογραφία. Μέσα στα μηχανήματα έφερναν ανθρώπους με σπασμένα κεφάλια, κομμένα αυτιά, μώλωπες. Οι περισσότεροι είχαν χτυπηθεί μεταξύ τους. Ο ακροδεξιός δίπλα μου με το μπανταρισμένο κεφάλι μού έλεγε ξανά και ξανά ότι οι δημοσιογράφοι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας επειδή μια ομάδα αριστερών τον είχε χτυπήσει με λοστούς. Ενας πυροσβέστης, που τον μετέφεραν στον δεύτερο όροφο και ήταν εκτός υπηρεσίας, παρουσίαζε αναπνευστικά προβλήματα και ήταν μόνιμα υπό αστυνομική συνοδεία. Οταν ρώτησα γιατί τον συνόδευαν αστυνομικοί, μού είπαν ότι έχει συλληφθεί. Ενας άλλος συνάδελφος έφτασε με σοβαρό πρόβλημα ακοής διότι η χειροβομβίδα κρότου λάμψης είχε πέσει δίπλα στο κεφάλι του. Αναρωτιόμουν εάν αυτό το «σφαγείο» ήταν η ειρηνική συνάντηση των «ακομμάτιστων πολιτών» στο Σύνταγμα. Οπως είπαμε, σε αυτήν τη δουλειά έχει αξία να ακούς και κάποιον άλλον εκτός από τον εαυτό σου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ: ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟΙ ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΖΟΥΝ

2011-06-20T06:14:00.000-07:00

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟΙ που ο Σαρκοζί και η Μέρκελ δεν δηλώνουν «Αγανακτισµένοι». ∆ιότι ανδήλωναν, θα φώναζαν και αυτοί «δεν χρωστάω, δεν πουλάω, δεν πληρώνω» και ως εκ τούτου η Ελλάδα δεν θα έπαιρνε φράγκο.

ΕΥΤΥΧΩΣ, δεν έχουν αγανακτήσει ακόµη και έτσι συµβαίνει το οξύµωρο:

Αυτοί που δεν χρωστάνε έχουν πληρώσει έως τώρα 110 δισ. ευρώ και ετοιµάζονται να δώσουν άλλα 125 δισ. ευρώ για να σώσουν από τη χρεοκοπία εκείνους που χρωστάνε αλλά δεν πληρώνουν.

Ενώ εκείνοι που χρωστάνε και δεν έχουν να πληρώσουν διαµαρτύρονται εναντίον εκείνων που πληρώνουν για πάρτη τους, προφανώς επειδή δεν τους αφήνουν να χρεοκοπήσουν.

∆ΕΝ ΞΕΡΩ αν ο µέσος Ελληνας µπορεί να συλλάβει το γεγονός και το ποσόν. Εφόσον ευοδωθεί η τρέχουσα διαπραγµάτευση, η χώρα µας θα επωφεληθεί ενός «σχεδίου σωτηρίας» συνολικού ύψος 335 δισ. ευρώ σε τέσσερα χρόνια (2010-2013). Και βλέπουµε… ΣΧΕ∆ΟΝ ΜΙΣΟ ΤΡΙΣ. δολάρια! Αντιστοίχως το «περίφηµο» σχέδιο Μάρσαλ ήταν (περίπου) είκοσι πέντε δισ. δολάρια για ολόκληρη την Ευρώπη – το ένα εικοστό… Και τους βρίζουµε από επάνω!

ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ: δεν µας σώζουν µε το αζηµίωτο. Σωστό. Μαςσώζουν επειδή τους συµφέρει. Σωστό και αυτό. Το γεγονός όµως παραµένει: η Ελλάδα θα επωφεληθεί του µεγαλύτερου δανειακού πακέτου στην ιστορία της ανθρωπότητας.

ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, όµως, ότι πάσης φύσεως επιτήδειοι και απατεώνες επωφελούνται της συγκινησιακήςφόρτισης ενός σκληρά δοκιµαζόµενου λαού για να του πουλήσουν το εύκολο παραµύθι: δεν χρωστάς, δεν πουλάς, δεν πληρώνεις… ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ. Σαν τον βαριά άρρωστοπου αρνείται να αποδεχθεί την κατάστασή του καιστρέφεται στις θεραπευτικές ικανότητες του Αϊ-Γιάννη του Ρώσου ή της άγριας µολόχας.

∆ΙΟΤΙ Η ∆ΥΣΚΟΛΙΑ αλαφιάζει τους ανθρώπους. Και πολλές φορές, αντί να την αντιµετωπίσουν κατάµουτρα, καταφεύγουν σε ανυπόληπτες δοξασίες που τουςυπόσχονται ότι η πραγµατικότηταδεν είναι αυτή που τους γονατίζει καθηµερινά, αλλάκάποια άλλη που δεν τους περιλαµβάνει.

ΕΤΣΙ, ΛΟΙΠΟΝ, «δεν χρωστάω, δεν πουλάω, δεν πληρώνω» κι όξω καρδιά. Και αν τους ρωτήσεις γιατί αφού δεν χρωστάς έχει πέσει πάνω σου η µισή Υφήλιος για να σε σώσει από τη χρεοκοπία, θασου απαντήσουν για συµφέροντα, τράπεζες, τοκογλύφους,κερδοσκόπους, καπιταλισµούς και κολοκύθια τούµπανα.

∆ΙΟΤΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ασφαλώς υπάρχουν. Αλλά υπάρχουνκαι τα 350 δισ. που χρωστάµε σήµερακαι τα 120 δισ. που χρειαζόµαστε για την επόµενη διετία.

ΕΥΤΥΧΩΣ, όµως, θα µας ταδώσουν (όπως φαίνεται) οι δυνάστες και στυγεροί εκµεταλλευτές µας. ∆ιότι εµείς, ακόµη και αν τα έχουµε δανειστεί, δεν τα χρωστάµε σε κανέναν.

ΙΣΩΣ ΕΠΕΙ∆Η χρωστάµε της Μιχαλούς…
AΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

Η ΗΘΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

2011-06-18T03:39:00.000-07:00

Ο πρώτος στόχος τώρα είναι να µην αυτοκτονήσουµε ως χώρα. Ο κίνδυνος είναι µεγάλος καθώς πολιτικό σύστηµα και κοινωνία έχουµε µετατρέψει µια δύσκολη αλλά διαχειρίσιµη στο πλαίσιο της ευρωζώνης δηµοσιονοµική κρίση, σε επικείµενη εθνική καταστροφή.

Μια και αρκετά στελέχη του κυβερνώντος κόµµατος ανασκάλεψαν την κρίση του ‘65, καλό θα είναι να θυµούνται το βασικό. Η Ελλάδα τότε κατέληξε στη δικτατορία γιατί το πολιτικό σύστηµα δεν µπόρεσε να διαχειριστεί µε διαύγεια την κρίση. Οι πολιτικοί και οι ισχυροί παράγοντες εκείνης της εποχής έπαιζαν µε τη φωτιά, έµπλεξαν το µείζονµε δευτερεύουσες κοµµατικές στοχεύσεις και οδηγήθηκαν τελικά σε ένα αποτέλεσµα που µόνο ένα µέρος τους, το πιο αντιδραστικό, επιδίωκε. Ετσι και σήµερα έχουµε εισέλθει στη φάση του απρόβλεπτου. Αν δεν προσέξουµε, οι ανεπάρκειες των ηγεσιών και του πολιτικού συστήµατος, µπορεί να καταλήξουν εύκολα στη χρεοκοπία της χώρας. Η επίκληση των εκλογών έχει ενισχυθεί, αλλά και να γίνονταν, δεν θα δώσουν οριστική λύση όποιο και αν είναι το αποτέλεσµα. «Ωριµα φρούτα» δεν θα υπάρξουν. Το πολιτικό κεκτηµένο της µεταπολίτευσης, η εναλλαγή σταθερών κυβερνήσεων που διαρκούσαν για µιάµιση ώς δύο θητείες, δεν φαίνεται πιθανό. Τα παρόν κοµµατικό σκηνικό και οι ηγεσίες έχουν απαξιωθεί κατά τρόπο που οι περίοδοι χάριτος κάθε νέας κυβέρνησης θα είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Ευχής έργον θα ήταν να µπορούσαµε να αντιµετωπίσουµε την κρίση υπό καθεστώς µακροπρόθεσµης πολιτικής σταθερότητας. ∆υστυχώς όµως φαίνεται ότι στα επόµενα δύο - τρίαχρόνια θα επικαλυφθούν δύο διακριτές διαδικασίες: η προσπάθεια οικονοµικής διάσωσης της χώρας και η µεταβολή του υπάρχοντας πολιτικοκοµµατικού σκηνικού ή τουλάχιστον της λειτουργίας του.

Αυτή η διπλή διαδικασία θα εξελιχθεί σε ένα ιδιαίτερα δυσµενές κλίµα, γεγονός που µόνο εν µέρει έχουµε συνειδητοποιήσει. Εννοώ, ότι σήµερα διαβρώνεται πλέον µε επιταχυνόµενο ρυθµό κάθε προηγούµενο κοινό ηθικοπολιτικό βίωµα στο οποίο η κοινωνία θα µπορούσε να καταφύγει για να ενισχύσει την ηθική και διανοητική συνοχή της. Χάνεται πλέον µια κοινή «αφήγηση» για τη µεταπολιτευτική Ελλάδα που να περιέχει ένα θετικό δηµιουργικό πυρήνα για το µέλλον, καθώς η αποτίµηση συρρικνώνεται στο «έξω οι κλέφτες». Ο,τι υπήρχε σπάει. Αν αυτό ισχύει, η εξήγηση νοµίζω πρέπει να αναζητηθεί στον διττό χαρακτήρα που προσέλαβε η κρίση στην Ελλάδα. Αυτό που ζούµε σήµερα είναι από τη µια, η εκδήλωση της παγκόσµιας χρηµατοπιστωτικής κρίσης σε ένα συγκεκριµένο εθνικό κράτος, όπως συµβαίνει και σε άλλα, και από την άλλη, µια ιδιαίτερη εθνική κρίση που οφείλεται σε ενδογενείς αιτίες, πολλαπλά αναλυµένες.

Η παγκόσµια και η εγχώρια κρίση έχουν αντίθετο ιδεολογικό πρόσηµο, µε αποτέλεσµα να εντείνεται η σύγχυση και η αποδιάρθρωση. Η παγκόσµια κρίση έφερε στην επιφάνεια τα όρια και τις καταστροφικές επιπτώσεις της «νεοφιλελεύθερης ηγεµονίας» 1973-2008. Η εγχώρια κρίση πήγασε αντιθέτως από τον «κρατισµό», µε την έννοια του αναποτελεσµατικού, πελατειακού, συντεχνιακού εκφυλισµού του µεταπολιτευτικού πολιτικού και διοικητικού συστήµατος. Είναι βέβαιο ότι οι Ελληνες, όπως και πολλοί πολίτες άλλων χωρών, είτε κινητοποιούνται είτε όχι, αντιλαµβάνονται ότι ο τρόπος που εξελίχθηκε η παγκόσµια κρίση έχει µια έκδηλη ανηθικότητα. Οι περίφηµες «διεθνείς αγορές» (δηλαδή το αποχαλινωµένο παγκόσµιο χρηµατοπιστωτικό σύστηµα) προκάλεσαν την κρίση, διασώθηκαν από τα κράτη και τώρα επιτίθενται σε αυτά, εκµεταλλευόµενα βεβαίως την έλλειψη πολιτικών πλειοψηφιών υπέρ τολµηρών µέτρων ρύθµισης. Αυτή η ανηθικότητα υπονοµεύει την έκκληση για θυσίες που οι εθνικές κυβερνήσεις απευθύνουν στους λαούς τους, ακόµα και όταν αυτές οι θυσίες είναι αναπόφευκτες για να διασωθεί η χώρα.

Από την άλλη όµως, η πολυδιάστατη κρίση του ελληνικού µεταπολιτευτικού «κρατισµού» έχει τις δικές της, ιδιαίτερες και αυτοτελείς, αρνητικές αξιακές και ηθικοπολιτικές επιπτώσεις. Και αυτή η ιδιαιτερότητα πηγάζει από τον τρόπο που η Ελλάδα δέχτηκε την επιρροή της «νεοφιλελεύθερης ηγεµονίας» τα τελευταία χρόνια. Εννοώ ότι στη χώρα µας η διάχυση της αγοραίας κουλτούρας, του ατοµισµού και του καταναλωτισµού δεν προήλθε από την επίθεση των εγχώριων υποστηρικτών του «νεοφιλελευθερισµού» ούτε από την ηγεµονική ισχύ ενός δυναµικού καπιταλιστικού κοινωνικοπολιτικού συνασπισµού, όπως π.χ. στις αγγλοσαξονικές χώρες. Εγινε µέσω της ατοµιστικής και συντεχνιακής ιδιοποίησης του ∆ηµοσίου. Με άλλα λόγια, το ∆ηµόσιο όχι µόνο δεν αποτέλεσε αντίβαρο στην ατοµιστική ιδιοτέλεια και τον καταναλωτισµό, αλλά υπήρξε ένας από τους σηµαντικότερους αγωγούς εξάπλωσής τους.

Ανάλογο φαινόµενο παρατηρήθηκε και σε άλλες νοτιοευρωπαϊκές χώρες, αλλά η Ελλάδα υπήρξε ακραία περίπτωση.

Για τους πιο πάνω λόγους, η κρίση του «µεταπολιτευτικού µοντέλου» που ζούµε από το 2008 άθροισε και συναίρεσε την ηθική απαξίωση του χρηµατιστικού καπιταλισµού µε αυτήν του πελατειακού - συντεχνιακού κρατισµού. Για να είµαστε ακριβέστεροι χωρίς όµως να επεκταθούµε εδώ σε ένα σύνθετο θέµα, η κρίση του κρατισµού και η ατοµιστική ιδιοποίηση του ∆ηµοσίου ωθούν όλο και περισσότερο στην υποβάθµιση της δηµοκρατικής κουλτούρας που µε κόπο κατακτήθηκε στη µεταπολιτευτική περίοδο µέσω της διαδικασίας εκδηµοκρατισµού. Στην πραγµατικότητα, εκδηλώνεται ένα γνωστό πρόβληµα που έχει απασχολήσει επανειληµµένα την πολιτική επιστήµη: η έκρηξη των εγγενών αντινοµιών της δηµοκρατίας και του εκδηµοκρατισµού, καθώς χάθηκε η αναγκαία εξισορρόπηση συλλογικότητας και ατοµισµού, υποχρέωσης και δικαιώµατος, ελευθερίας και ευθύνης.

Ετσι, η µεταπολιτευτική δηµοκρατία έχει «κάψει» προκαταβολικά τις δυνατότητες να βρει σωσίβια και θετικές αναφορές για µια αποτελεσµατικότερη διέξοδο από την κρίση. Γι’ αυτό σήµερα τα φαινόµενα εκδηλώνονται µε σεισµική καταστροφικότητα: τάσεις διάλυσης του δηµόσιου χώρου, αποδυνάµωση των πολιτικών ταυτοτήτων και του σταθεροποιητικού ρόλου που είχαν, µαζοχιστική επιµονή του µικροκοµµατισµού και του καιροσκοπισµού, αµυντικός κοινοτισµός, έκρηξη των συντεχνιασµών και των «έξω από την αυλή µου» στάσεων, διάχυση της µαζικής βίας και του πολιτικού χουλιγκανισµού.

Βρισκόµαστε λοιπόν στην καρδιά της πιο δραµατικής κρίσης χωρίς να έχουµε τη δυνατότητα να «ανασύρουµε» ένα υγιές κοινό ηθικοπολιτικό βίωµα για να ανατάξουµε τη χώρα. Το συλλογικό φαντασιακό δεν µπορεί να προχωρήσει πέρα από την ενδόµυχη ουτοπική διάθεση «να µην αλλάξει τίποτα». Οι κινητοποιήσεις διαµαρτυρίας, αγανακτισµένες ή όχι, όταν δεν περιορίζονται στην αντικοινοβουλευτική µούντζα, οχυρώνονται στην ψυχολογική άρνηση του «δεν χρωστάω, δεν πουλάω, δεν πληρώνω». Την ίδια στιγµή όµως, µια φαιοκόκκινη συµπόρευση υποσκάπτει το ιστορικό κεκτηµένο της µεταπολίτευσης: την απόλυτη διάκριση της χουντικής περιόδου από τη δηµοκρατική. Επί µέρες τώρα στο Σύνταγµα, χιλιάδες κόσµου κάθονται κάτω από το άθλιο πανό «η χούντα δεν τέλειωσε το 1973» αµφισβητώντας (συνειδητά; αµέριµνα;) την ιστορική σηµασία της µεταπολιτευτικής ρήξης. Το πολιτικό σύστηµα αδυνατεί να καθοδηγήσει την κοινωνία στην πιο κρίσιµη στιγµή της. Η µόνη αυθεντική ηθική και πολιτισµική διάσταση της πολιτικής πράξης επικεντρώνεται σήµερα στο απολύτως απαραίτητο: να µη φθαρεί ανεπανόρθωτα η δηµοκρατική κουλτούρα που κατακτήθηκε στη µεταπολιτευτική Ελλάδα. Ο µόνος αυθεντικός εθνικός στόχος επικεντρώνεται σήµερα στο απολύτως απαραίτητο: να µην αυτοεξοβελιστούµε από την Ευρώπη. Αυτός δεν είναι καιρός για προβλέψεις, αλλά για επιλογές.

[Πώς το έλεγε ο Μιχάλης Κατσαρός; «Πάρτε µαζί σας νερό, το µέλλον έχει πολλή ξηρασία»].

Αν δεν προσέξουµε, οι ανεπάρκειες των ηγεσιών και του πολιτικούσυστήµατος µπορεί να καταλήξουν εύκολα στη χρεοκοπία της χώρας. Η επίκληση των εκλογών έχει ενισχυθεί, αλλά και να γίνονταν, δεν θαδώσουν οριστική λύση όποιο και αν είναι το αποτέλεσµα. «Ωριµα φρούτα» δεν θα υπάρξουν

ο Γιάννης Βούλγαρης είναι καθηγητής στο Τµήµα Πολιτικής Επιστήµης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστηµίου
ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

OI ΠΡΩΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

2011-06-17T13:49:00.001-07:00

Ξεκινάμε με το Μεσοπρόθεσμο, που πρέπει να ψηφιστεί για να διασφαλίσουμε την εκταμίευση της 5ης δόσης, και παράλληλα ξεκινάμε συζήτηση για ριζική αλλαγή και απλοποίηση του φορολογικού συστήματος, δήλωσε ο νέος υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος, μιλώντας στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Mega. Πρόσθεσε ακόμη πως «το μεσοπρόθεσμο είναι διαβατήριο αξιοπιστίας όχι μόνο για την 5η δόση, αλλά και για το πρόβλημα της βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους».

Τόνισε πως το Μεσοπρόθεσμο πρέπει να ψηφιστεί ως έχει, με τις βελτιώσεις δηλαδή που έχουν ήδη γίνει στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, καθώς δεν υπάρχει περιθώριο για νέες αλλαγές -τουλάχιστον αυτή τη στιγμή, όπως διεφάνη από τις επισημάνσεις του-, αφού πρέπει και για αυτές τις αλλαγές που έγιναν να πειστούν οι εταίροι της Ελλάδας.

Αφησε πάντως να εννοηθεί ότι στoν εφαρμοστικό νόμο του Μεσοπρόθεσμου ίσως θα μπορούσαν να γίνουν και άλλες αλλαγές, αφού αν και υπογράμμισε ότι δεν υπάρχει περιθώριο για βελτιώσεις πέραν αυτών που έχουν ήδη γίνει, σημείωσε: «Το μεσοπρόσθεσμο όμως είναι δεσμεύσεις για συγκεκριμένους αριθμητικούς στόχους και για μέτρα που θα εξειδικευτούν με τον εφαρμοστικό νόμο».

Ο κ. Βενιζέλος έθεσε ως προτεραιότητες της συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης και της ΕΕ τη Κυριακή, όπου πρέπει να διασφαλιστεί η καταβολή της 5ης δόσης, τη διαμόρφωση του πλαισίου με τους εταίρους για λύση στο πρόβλημα του χρέους, το να πειστούν οι εταίροι για τις αλλαγές που έχουν ήδη γίνει στο μεσοπρόθεσμο και τέλος την ψήφιση ενός εφαρμοστικού νόμου «που θα δίνει προοπτική στην οικονομία».

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ ΜΕ Β ΦΟΥΡΝΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

2011-06-17T01:04:00.000-07:00

Kομβικό ρόλο παίζει στη νέα κυβέρνηση ο Ευάγγελος Βενιζέλος καθώς εκτός από αντιπρόεδρος και υπουργός οικονομικών κατάφερε να περάσει αρκετούς συνεργάτες του σε υπουργικές θέσεις
. Κουκουλόπουλος ( άλλοτε στρατηγός του στα εσωκομματικά) και Σπηλιόπουλος ( πληροφορίες έλεγαν πως θα ακολουθούσε τους Φλωρίδη,Νασιώκα) ενώ μέχρι και ο Π Μπεγλίτης που διατήρησε καλή σχέση μαζί του αναβαθμίστηκε.Εχασε όμως την Αποστολάκη
Μια νέα φουρνιά συνεργατών του πρωθυπουργού θα δοκιμαστεί Λαμπρινίδης, Τζωρτζάκης,Μόσιαλος.
Υποβαθμίζονται Παπακωνσταντίνου, Καστανίδης, Πεταλωτής.
Εκπληξη η απουσία του Τηλέμαχου Χυτήρη. Ο πρωθυπουργός θυσίασε Δρούτσα, Μπιρμπίλη και Πανάρετο.
Συνοπτικά οι βενιζελικοί πήραν τις θέσεις που θα κρατούσαν οι επιλογές του Αντωνη Σαμαρά..

ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΊΑΣ ΤΕΡΜΑΤΙΣΕ ΤΗΝ ΑΜΦΙΣΒΉΤΗΣΗ

2011-06-16T06:41:00.000-07:00

Tα μαζεύουν τωρα όσοι έθεταν παρασκηνιακά θέμα ηεγσίας στο ΠΑΣΟΚ. Μπροστα στην κατακραυγή και τι στίγμα της αποστασίας έκαναν πίσω και τωρα είναι έτοιμοι να στηρίξουν τον πρωθυπουργό και να προτείνουν τρόπους καλυτερης λειτουργίας.

Καταλυτική ήταν η παρέμβαση Χρυσοχοίδη με τρόπο που θύμισε σε πολλούς πως ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια το ξήλωμα της ομάδας Βενιζέλου.. ενω λάθος χαραχτηρίστηκε ο τρόπος που ζήτησε συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας ο Δημήτρης Λιντζέρης
Δεν αποκλείεται πάντως να υπάρξουν κάποιες οριακές παραιτήσεις ή αποχωρήσεις και μαζί με τους υπολοιπους να δημιουργήσουν εκσυχρονιστικό κόμμα

ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΖΗΜΙΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΟΚΕΡ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

2011-06-15T15:57:00.000-07:00

Τι αφήνει πίσω του ο εντυπωσιακός πόλεμος εντυπώσεων που έφερε η χθεσινή μέρα;
Ο Γιώργος Παπανδρέου απέδειξε με τη βοήθεια του πιστού φίλου -που όπως και τότε όταν έχανε την ηγεσία του κόμματος και του πρότεινε να τα βάλει με τον Σημίτη- ποιος πολιτικός αρχηγός έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Παρά την κριτική που δέχεται για το παιγνίδι με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας όλοι παραδέχονται τώρα ότι κατάφερε να ξεφύγει από μια πολύ δύσκολη θέση λόγω της συγκυρίας και των κινήσεων σε τρία ταμπλώ και να εκθέσει τους αντιπάλους του.
Στο Πασοκ όπου κάποιοι ετοιμάζονταν για την επόμενη ημέρα.Με την ψήφο εμπιστοσύνης τα παιγνιδάκια τελείωσαν. Υπάρχει μόνο ο δρόμος της παραίτησης όσων δεν μπορούν.
Ο Αντώνης Σαμαράς και έχασε την μεγάλη ευκαιρία να αλλάξει τα δεδομένα και να καρπωθεί πως στέρησε την πρωθυπουργία από τον Παπανδρέου σε 20 μήνες αλλά και φάνηκε ότι ενδιαφέρεται μόνο για το μικροκομματικό συμφέρον ζητώντας ανέφικτα πράγματα στην οικονομία παρά την πρωθυπουργική θυσία.
Ζημιά έπαθε και η αριστερά, το μίνι πραξικόπημα με στόχο την πτώση της κυβέρνησης διαλύθηκε σε λίγο χρόνο ενώ οι νεαροί έχασαν την ψυχραιμία τους και γύρισαν στις γνωστές πρακτικές των κουκουλοφόρων.
Αποτέλεσμα εαν η επιχείρηση ανασχηματισμός δεν σταθεί στις γνωστές ισορροπίες αλλά υπάρξουν ικανές εκπλήξεις τότε ο Παπανδρέου θα έχει πάρει σημαντική ανάσα κερδίζοντας παράλληλα την 5η δόση και το μεσοπρόθεσμο..
Βέβαια ο ίδιος έχει κάνει πλέον δύο θυσίες . Το όπλο του ανασχηματισμού αλλά και το ότι οδηγεί τους αντιπάλους στα άκρα, γεγονός που σημαίνει εκλογές μέσα στους επόμενους 6 μήνες για να ξεκαθαριστεί η κατάσταση.
Εκει θα έχει δύο συμμάχους την αλαζονεία Σαμαρά να δώσει συναίνεση ενω ο ίδιος ήταν έτοιμος να θυσιάσει την πρωθυπουργία αλλά και ότι κατάφερε έστω και θυσιάζοντας τα μεσαία στρώματα στις φορομπηκτικές ορέξεις του Παπακωνσταντίνου να μην οδηγήσει τη χώρα στην χρεοκοπία... Τι θα γίνει στις κάλπες ουδείς γνωρίζει.. Απλά οι πολίτες αυτής της παλαβής χώρας θα έχουν τη δυνατότητα να αποφασίσουν εαν θα παραμείνει στην ευρώπη ή θα μετακινηθεί στην βόρεια Αφρική κοντα στην πλατεία Ταχρίρ που τόσο αρέσει στον Αλέκο Αλαβάνο...

ΤΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

2011-06-15T00:30:00.000-07:00

ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ

Σήμερα, 15 Ιουνίου του 2011, ημέρα γενικής απεργίας και κινητοποιήσεων, δεν υπάρχει καιρός για μακροσκελείς αναλύσεις. Υπάρχει κάτι επείγον να ειπωθεί.

Στις σχεδιαζόμενες κινητοποιήσεις των «αγανακτισμένων» περιλαμβάνεται η «περικύκλωση» της Βουλής.

Το ερώτημα που απευθύνεται σε όσους σκοπεύουν να συμμετάσχουν και το οποίο οφείλουν και οι ίδιοι να απευθύνουν στον εαυτό τους είναι αν έχουν επίγνωση της σημασίας και των ενδεχόμενων συνεπειών αυτής της πράξης. Και το ερώτημα δεν αφορά, βέβαια, μια «συμβολική περικύκλωση». Αφορά στην ενδεχόμενη παρεμπόδιση των βουλευτών να εισέλθουν στο Κοινοβούλιο. Αν συμβεί, θα συνιστά πράξη βίας, με την οποία το μέχρι σήμερα ειρηνικό κίνημα θα έχει αυτοστιγμεί μεταλλαχθεί. Όσοι τυχόν παρατάξουν τα κορμιά τους αποκλείοντας τις διόδους προς τη Βουλή των Ελλήνων πρέπει να γνωρίζουν και δεν έχουν κανένα άλλοθι για να αγνοούν ότι, εκείνη τη στιγμή, παραλύοντας τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, ανοίγουν διόδους πολιτικής εκτροπής.

Ας αναλάβει ο καθένας, ο κάθε πολίτης, τις ευθύνες του. Και ας αποφασίσει τι θέλει, εν πλήρη συνειδήσει. Αρκετοί από αυτούς που επιδίδονται με τις ώρες στο ευγενές ομαδικό άθλημα του μουτζώματος της Βουλής, φαίνεται πως το έχουν πάρει απόφαση: Δεν θέλουν άλλη δημοκρατία. Θέλουν τα λεφτά τους πίσω, από οποιονδήποτε εμφανίζεται διατεθειμένος να τους τα επιστρέψει.

Όμως, αυτοί δε συνιστούν την πλειονότητα του κινήματος. Και το ζήτημα δεν αφορά μόνο αυτούς. Μας αφορά όλους. Αφορά την υπεράσπιση του υπέρτερου δημόσιου αγαθού. Αφορά τα δημοκρατικά μας αντανακλαστικά.

Όσοι εξ ημών δεν έχουμε μεθύσει από την αυτοκαταστροφική μανία, δεν έχουμε ενδώσει στην παιδαριώδη ρητορική των εθνικολαϊκιστών και επιμένουμε σε δημοκρατική διέξοδο από την κρίση οφείλουμε αυτή την ώρα καιπρωτίστως να αποδοκιμάσουμε οποιαδήποτε εκδήλωση βίας, οσοδήποτε «παθητικής», μπορεί να εκδηλωθεί ενάντια στους βουλευτές. Ακόμα κι αν τρέφουμε ελάχιστη έως μηδενική εκτίμηση στα πρόσωπα πολλών ή και των περισσοτέρων από αυτούς.

Όσοι διαφωνούν με την κυβερνητική πολιτική, ας συνεχίσουν να συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα και οπουδήποτε κρίνουν. Ας επιμείνουν ειρηνικά. Ας απαιτήσουν εκλογές. Κι αν τα υφιστάμενα κόμματα δεν τους εκφράζουν, ας οργανωθούν πολιτικά. Ας εκπροσωπηθούν και ας δοκιμασθούν διεκδικώντας την εξουσία με τα μέσα που τους δίνει η δημοκρατία για να αλλάξουν τη ρότα της Ελλάδας.

Αρκετά με τις ροχάλες και τις κρεμάλες. Αρκετά με τα εύκολα συνθήματα και τις εφήμερες φαντασιώσεις. Η οργή δεν απαλλάσσει από την ευθύνη. Η ευθύνη είναι μέρος του χρέους μας απέναντι στη συλλογική μας οντότητα. Ας πάψουμε να την αρνούμαστε. Αυτή είναι μια κρίσιμη ώρα.

ΑΠΟ ΤΟ PROTAGON .GR

ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΕΙ Ο Ι ΑΛΑΦΟΥΖΟΣ ΤΟΝ Γ ΚΟΥΡΗ

2011-06-14T07:08:00.000-07:00

Τις τελευταίες ημέρες δέχομαι μπαράζ πρωτοφανών προσωπικών επιθέσεων από την τηλεόραση του ALTER με αήθεις και συκοφαντικές αναφορές, εν γνώσει της αναλήθειας αυτών, που στόχο έχουν την προσβολή της προσωπικότητας μου και τη δημιουργία εντυπώσεων.

Για την επίθεση αυτή κατασκευάζονται υποθέσεις ή ανασύρονται άλλες, οι οποίες έχουν κριθεί οριστικά και αμετάκλητα από ελληνικά και διεθνή δικαστήρια πλέον της δεκαετίας. Επιπροσθέτως για αντίστοιχα δημοσιεύματα της εφημερίδας «Αυριανή» του Γ. Κουρή, έχουν ήδη εκδοθεί σχετικές καταδικαστικές αποφάσεις περί συκοφαντικής δυσφήμισής μου.

Προφανώς αιτία για αυτή την αήθη επίθεση εναντίον μου είναι οι αποκαλύψεις του ΣΚΑΙ για το σκάνδαλο του ALTER.

Τον λόγο εφεξής έχουν τα δικαστήρια στα οποία θα προσφύγω για την προστασία της προσωπικότητας μου και των εννόμων συμφερόντων μου.

Ιωάννης Αλαφούζος

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΟΧΛΟΥ

2011-06-14T01:19:00.000-07:00

Προσωπικά δεν έχω εμπιστοσύνη σε οποιονδήποτε δηλώνει «αγανακτισμένος». Μπορώ να τον κατανοήσω, ενδεχομένως και να τον δικαιολογήσω, αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να εμπιστευτώ τις επιλογές του. Κάθε άλλο! Με φοβίζουν οι εξαγριωμένοι άνθρωποι που έχουν αφεθεί στο κύμα του λαϊκισμού. Και πολύ περισσότερο με φοβίζουν αυτά που μπορούν να συμβούν στο όνομά τους. Λυπάμαι, αλλά δεν είμαι οπαδός της «δημοκρατίας της πλατείας». Όχι, ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω.

Τα Μέσα Ενημέρωσης χαϊδεύουν τα αυτιά των «εξεγερμένων». Ο Τύπος στην Ελλάδα έχει παράδοση στον λαϊκισμό. Εκδότες που μέχρι χτες ζούσαν από την κρατική διαφήμιση, σήμερα κατηγορούν όλους τους άλλους για την υπερχρέωση της χώρας και καλούν τον λαό σε... εξέγερση κατά των... «προσκυνημένων». Η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο...

Στις πλατείες συναθροίζονται αγνοί άνθρωποι που έχουν κουραστεί από το χρεοκοπημένο και βαθιά διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και επαγγελματίες επαναστάτες που αναζητούν το τέλος του καπιταλισμού. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό το «κίνημα» δεν έχει ορατούς και ξεκάθαρους πολιτικούς στόχους, ούτε και κάποια μορφή συγκρότησης.

Κι αυτό ακριβώς είναι το επικίνδυνο. Η οργή αυτή του κόσμου μπορεί να χρησιμοποιηθεί εύκολα από όποιον θα το επιθυμούσε για να δημιουργήσει συνθήκες ανωμαλίας. Τα Δεκεμβριανά δεν απέχουν πολύ χρονικά για να υποστηρίξει κανείς ότι «αυτά» δεν συμβαίνουν στις μέρες μας.

Ακόμη και ο όρος «αγανακτισμένος» μου προκαλεί απέχθεια. Κι έκπληξη, συνάμα, που τον υιοθετεί ακόμη και η αριστερά. Μάλλον έχουν ξεχάσει τι έχουν τραβήξει οι παλιότερες γενιές των συνοδοιπόρων τους από κάποιους άλλους «αγανακτισμένους». Το γεγονός ότι η αριστερά αντιγράφει πρακτικές των άλλοτε θυτών της είναι κάτι που φανερώνει και τα δικά της αδιέξοδα.

Όλα αυτά, όμως, είναι επικίνδυνα. Είναι σαν να βγάζει κάποιος εξαγριωμένους ταύρους σε έναν δρόμο κατάμεστο από ανυποψίαστους ανθρώπους. Μόνο η τύχη μπορεί να βοηθήσει για να μην συμβεί κάποιο «ατύχημα».

Λένε ότι η κρίση του λαού είναι πάντα σωστή. Λυπάμαι, αλλά δεν θα συμφωνήσω. Ο λαός δεν έχει πάντα δίκιο. Η μάζα έχει σχεδόν πάντα άδικο. Θα θυμάστε τι έγινε με τις περίφημες συγκεντρώσεις για την Μακεδονία, για παράδειγμα. Λοιπόν, όχι! Η δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από πλήθη που μαζεύονται στις πλατείες για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους, αλλά από πολίτες με υψηλό το αίσθημα της ευθύνης και κατέχοντες το αγαθό της Παιδείας.

Η κρίση έχει δύο φυσικές διεξόδους σε πολιτικό επίπεδο. Η πρώτη είναι να αναδειχτούν νέες και υγιείς δυνάμεις που θα αναλάβουν τις τύχες της χώρας. Η δεύτερη είναι να παραδοθεί η χώρα στην λογική του όχλου, το οποίο μόνο δεινά μπορεί να φέρει. Η πλάστιγγα, πάντως, δεν γέρνει, προς το παρόν, προς το καλό σενάριο...

Θανάσης Μαυρίδης

Πηγή:www.capital.gr

ΟΙ ΔΥΟ ΕΛΛΑΔΕΣ..

2011-06-12T14:54:00.001-07:00

Σιγά-σιγά, αρχίζουν τα πράγματα να ξεκαθαρίζουν. Υπάρχουν δύο Ελλάδες. Και οι δύο είναι, μάλιστα, «αγανακτισμένες» Ελλάδες.

Η μία θέλει να μείνουν τα πράγματα όπως ήταν μέχρι το 2009. Θέλει, δηλαδή, το ευρύτερο Δημόσιο να καταναλώνει κάθε χρόνο 24 δισεκατομμύρια περισσότερα απ’ όσα εισπράττει. Κι αυτά να πηγαίνουν σε όσους έχουν μια προνομιακή κατά το μάλλον ή ήττον σχέση με τον κρατικό μηχανισμό. Η διαπλεκόμενη επιχειρηματικότητα να παίρνει έργα και προμήθειες με ληστρικές συμβάσεις. Τα κόμματα-επιχειρήσεις να διαχειρίζονται επ’ ωφελεία τους, αδιαφανώς, το δημόσιο χρήμα. Οι εκλογικοί πελάτες των κομμάτων να διορίζονται σωρηδόν στο δημόσιο σε θέσεις μη παραγωγικές. Οι συνδικαλιστές των κομμάτων να συνδιοικούν τις δημόσιες επιχειρήσεις. Με 300 χιλιάδες εφάπαξ να βγαίνουν σε πρόωρες συντάξεις με εθελούσιες εξόδους στα 50 τους. Τα ευγενή ταμεία να χρηματοδοτούνται από τις εισφορές υπέρ τρίτων που καταβάλλει η υπόλοιπη κοινωνία. Η κοινωνική πρόνοια να μετατρέπεται σε εισοδήματα προνομιούχων ομάδων. Οι νησίδες του δημοσίου, αυτονομημένες, εκκλησία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, δημοτική αυτοδιοίκηση, να έχουν μετατραπεί σε εστίες λεηλασίας και σπατάλης. Τα κρατικοδίαιτα Μέσα Ενημέρωσης να χρηματοδοτούνται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και οι επιχορηγούμενοι διανοούμενοι να τα αμπαλάρουν όλα αυτά με το περιτύλιγμα του «δημοσίου συμφέροντος». Να περνάνε αυτοί καλά, με δανεικά, επιχορηγήσεις, κοινοτικές επιδοτήσεις. Ο λογαριασμός όμως να επιβαρύνει ολόκληρη την κοινωνία. Και αγανακτούν με τους πολιτικούς που υπόσχονταν ότι θα συνεχιστεί το πάρτι και τώρα τους ρίχνουν στη μοιρασιά.

Και υπάρχει η άλλη μισή Ελλάδα. Η επιχειρηματικότητα που προσπαθεί να δημιουργήσει προϊόντα που αξίζουν να πουληθούν. Οι εργαζόμενοι στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα που θέλουν απλώς να εργαστούν και να ζήσουν απ’ τη δουλειά τους. Οι μεροκαματιάρηδες που παλεύουν για την επιβίωση. Οι 800 χιλιάδες άνεργοι που αυξάνονται συνεχώς, καθώς ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας ασφυκτιά και δεν μπορεί να σηκώσει άλλο τα βάρη του χρεοκοπημένου κράτους. Οι νέοι που κατά εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν καν να εισέλθουν στην παραγωγή για να μετρηθούν κι αυτοί ως άνεργοι. Η ανεργία των οποίων έχει φτάσει σε βορειοαφρικάνικα επίπεδα. Οι γυναίκες που αποκλείονται από τις δύσκαμπτες μορφές εργασίας και δεν μπορούν να εισέλθουν στην παραγωγή. Το ένα εκατομμύριο φτηνό μεταναστευτικό εργατικό δυναμικό χωρίς δικαιώματα. Οι εργαζόμενοι, οι επιστήμονες, οι επαγγελματίες, που πληρώνουν φόρους χωρίς κρατική ανταπόδοση υπηρεσιών ποιότητας, που πληρώνουν υπέρογκες ασφαλιστικές εισφορές σε ταμεία χρεοκοπημένα. Η Ελλάδα που θέλει ν’ αλλάξουν όλα όσα βαραίνουν αυτή τη χώρα.
Αυτή η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη. Γιατί περιλαμβάνει και μεγάλα τμήματα της πρώην ευνοημένης Ελλάδας, τα οποία έχουν εδώ και καιρό καταλάβει ότι το σύστημα ήταν αντιπαραγωγικό, άδικο, μη διατηρήσιμο. Ότι είχε μετατραπεί σε παιχνίδι αρνητικού αθροίσματος με πολύ λίγους κερδισμένους και όλους πια χαμένους.

Ενώ αυτή η Ελλάδα είναι η πλειοψηφία των πολιτών, στον επίσημο δημόσιο λόγο δεν αντιπροσωπεύεται. Κόμματα, συνδικαλιστικοί φορείς, επαγγελματικοί σύλλογοι, ΜΜΕ, εκφράζουν το παλιό σύστημα εξουσίας, αυτό που χρεοκόπησε. Μόνο οι ελίτ των πρώην ευνοημένων στρωμάτων δίνουν λυσσασμένες μάχες οπισθοφυλακής για να μη χάσουν τα κεκτημένα. Γιατί αυτοί έχουν να χάσουν και τα περισσότερα.
Παρ’ όλο που η Ελλάδα της συντήρησης είναι πλειοψηφία στο δημόσιο λόγο, το παιχνίδι έχει κριθεί, δεν μπορεί να το κερδίσει. Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν υπάρχει πια λεία να διαμοιράσει στην εκλογική της πελατεία. Δεν μπορεί να κάνει διορισμούς στο χρεοκοπημένο δημόσιο, δεν μπορεί να δώσει άλλες επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση στους αγρότες, δεν μπορεί να μοιράσει αφειδώς πρόωρες συντάξεις και παχυλά εφάπαξ στα στρώματα του δημόσιου τομέα γιατί τα ταμεία δεν έχουν λεφτά να πληρώσουν τις συντάξεις ούτε αυτών που είναι ήδη μέσα. Δεν υπάρχουν έργα να διανείμει με το αζημίωτο στη διαπλεκόμενη επιχειρηματικότητα, δεν υπάρχουν πια λεφτά προς εξαγορά υποστήριξης σε ανύπαρκτα μέσα ενημέρωσης και κρατικά σιτιζόμενους διανοούμενους. Το πάρτι τελείωσε. Οι μάχες που δίνονται αυτή την περίοδο με τόση ένταση, αφορούν μόνο τα στενά συμφέροντα αποκλειστικά των διαφόρων ελίτ του χρεοκοπημένου συστήματος. Γι’ αυτούς είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Το σύστημα εξουσίας της χρεοκοπίας δεν διανοείται να παραδώσει το μηχανισμό παραγωγής προνομίων. Γι’ αυτό οι αντιδράσεις του είναι μεγάλης σφοδρότητας, αλλά ελάχιστης μαζικότητας. Έχουν αρχίσει να χάνουν ραγδαία τη λαϊκή τους βάση. Η εκλογική τους πελατεία βρίσκεται πια απέναντι.

Καθώς το τοπίο εξελίσσεται αργά αλλά σταθερά έτσι, τα πιο παρασιτικά τμήματα της χρεοκοπίας δεν διστάζουν να παίξουν με τη φωτιά, να χρησιμοποιήσουν τον πιο καταστροφικό λαϊκισμό, την πιο ακραία δημαγωγία, για να δημιουργήσουν καταστάσεις έντασης, έκρυθμων συνθηκών, ώστε να καθυστερήσουν τις αναπόφευκτες αλλαγές. Να εκμεταλλευτούν την αγανάκτηση και το φόβο απέναντι στις νέες συνθήκες και να τον καναλιζάρουν σε αντιευρωπαϊκές, αντιδυτικές, αντιδημοκρατικές κατευθύνσεις. Σε σχέδια «σωτηρίας της πατρίδας», όπου οι ιθαγενείς φύλαρχοι θα προτάσσουν τα στήθη τους απέναντι στην «κατοχική εισβολή των Γερμανών», των ιμπεριαλιστών, των Εβραίων, των κερδοσκόπων, της «παγκόσμιας Διακυβέρνησης».

Όσα ακούγονται δημοσίως αυτές τις μέρες από πρυτάνεις πανεπιστημίων, πολιτικούς, καλλιτέχνες, δημοσιογράφους, δεν έχουν προηγούμενο στη μεταπολιτευτική μας δημοκρατία. Προσπαθώντας να χειραγωγήσουν τον κόσμο εναντίον της ευρωπαϊκής προοπτικής, δεν διστάζουν να προωθήσουν την πιο ακραία, αντιδημοκρατική ρητορική. Αν πιστέψουμε το δημόσιο λόγο που εκφωνούν πολιτικοί γκάνγκστερ, ανεύθυνοι διανοούμενοι, τριτοκοσμικά κόμματα, επαγγελματίες επαναστάτες των τηλεοπτικών παραθύρων, ζούμε γερμανική κατοχή, εγκάθετοι παραχωρούν κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, κυβερνούν δοσίλογοι, κατηγορούμενοι για εσχάτη εθνική προδοσία, απεργάζονται σχέδια εξαφάνισης του ελληνισμού με στόχο το ξεπούλημα της πατρίδας μας στους ξένους. Το πολιτικό σύστημα είναι κλέφτες και δοσίλογοι, η κυβέρνηση είναι παράνομη και σε συνθήκες «δικτατορίας», όλα φυσικά επιτρέπονται: Δεν υπάρχουν νόμοι, κανόνες της δημοκρατίας, ακόμα και η βία είναι επιτρεπτή. Αυτό είναι το μήνυμα της ρητορικής του λαϊκισμού.

Αυτή η ακροδεξιοαριστερή, συνωμοσιολογική, αντικοινοβουλευτική, αντιευρωπαϊκή, τριτοκοσμική ρητορική δεν αποτελεί κίνδυνο μόνο για τη μεταρρύθμιση της Ελλάδας και την αποφυγή της χρεοκοπίας. Οι αδίστακτοι μαθητευόμενοι μάγοι ανοίγουν το κουτί της Πανδώρας. Κινδυνεύει η ίδια η υπόσταση της κοινωνίας μας μέσα στη δημοκρατική Δύση. Οι χώρες αυτοκτονούν και τα παραδείγματα είναι άφθονα γύρω μας.
Σ’ αυτή την περίεργη και κρίσιμη στιγμή δεν μπορεί κανένας να σιωπά. Καθένας πρέπει να διαλέξει «αγανάκτηση», να διαλέξει «Ελλάδα».

ΑΠΟ ΤΗΝ ATHENS VOICE

ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ

2011-06-12T01:41:00.000-07:00

Ολο και πιο κοντά στην ψυχολογική αποδοχή της πτώχευσης βρίσκεται η Ελληνική κοινωνία καθώς για πρώτη φορά οι σημερινές γενιές βρίσκονται απροστάτευτες μπροστά την αλήθεια ενώ παράλληλα η κυβερνώσα παράταξη γκρεμίζει καθημερινά τον παράδεισο που είχαν χτίσει από την μεταπολίτευση και μετά.
Η οργή των πολιτών κατά των πολιτικών ξεχειλίζει και οι περισσότεροι ζητούν την αποπομπή τους ενω δεν είναι λίγοι όσοι προχωρούν ακόμη περισσότερο ζητώντας πολιτειακή αλλαγή..

Δυστυχώς όλα αυτά φέρνουν την Ελλάδα πιο κοντά προς μια νέα καταστροφή όπως αυτές του παρελθόντος.
Αφιονισμένοι από τον λαικισμό οι περισσότεροι αγνοούν παντελώς τι σημαίνει πτώχευση για την κοινωνία. Ξεχνούν πως η χώρα παράγει λιγότερο από το 30% του κρέατος που καταναλώνει, λιγότερο από το 10% του γάλακτος λιγότερο από το 2% των καυσίμων...
Αντι να συζητούν για το ποιοι μπορούν να σηκώσουν την βαριά ευθύνη στις κρίσιμες στιγμές φαντασιώνονται σχήματα και πρόσωπα άλλων εποχών. Οι ακροδεξιοί τον Γιώργο Παπαδόπουλο οι δεξιοί τον Κωστάκη Καραμανλή άλλοι τον Κώστα Σημίτη και οι οπαδοί του Συριζα και του ΚΚΕ της επιστροφή σε πολιτικές πρακτικές της Κούβας του Φιντέλ Κάστρο.
Δυστυχώς κανείς δεν προσπαθεί να πει την αλήθεια. Η χρεοκοπημένη Ελλάδα δεν μπορεί να έχει νοσοκομεία παντού για μικροκομματικούς λόγους, ούτε σχολεία για 2-3 μαθητές. Δεν μπορεί να πληρώνει συντάξεις μαιμού ούτε να καλύπτει τις ανάγκες ανθρώπων που δεν έχουν εργασθεί ποτέ...
Δεν μπορεί το κράτος να πληρώνει υπαλλήλους αποσπασμένους στα κόμματα... Θα πρέπει να βρεθούν λύσεις ώστε να μην πληρώνουν φόρο και εισφορές μόνο 400.000 πολίτες αλλά το σύνολο του πληθυσμού ανάλογα με ΟΣΑ εισπράττουν και όχι όσα δηλώνουν. Διαφορετικά θα γίνουμε η πρώτη Αφρικανική δημοκρατία της Βαλκανικής...

TO ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΛΑΜΠΕΡΩΝ ΑΛΛΑ ΑΔΥΝΑΜΩΝ ΕΠΙΓΟΝΩΝ

2011-06-11T04:30:00.000-07:00

Αντώνης Καρακούσης.
Ολα τα στοιχεία και οι εξελίξεις, οι αντιδράσεις των αγανακτισμένων και μη πολιτών, η μουρμούρα των βουλευτών, η γενικευμένη αμφισβήτηση, οι πολιτικές που διαρκώς ανατρέπονται και αναθεωρούνται από επαχθέστερες, φανερώνουν τη μετάπτωση από την οικονομική κρίση στην πολιτική κρίση, η οποία προφανώς είναι χειρότερη, γιατί ακινητοποιεί σε κρίσιμες μέρες τους πάντες και τα πάντα.

Αυτή τη στιγμή η κλονισμένη, και στη συνείδηση των πολιτών σε μεγάλο βαθμό, απονομιμοποιημένη κυβέρνηση έχει καταθέσει ένα θηριώδες οικονομικό πρόγραμμα, το οποίο με δυσκολία θα ψηφίσει και με ακόμη μεγαλύτερη δυσκολία θα εφαρμόσει. Αν μάλιστα επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις εκείνων που προβλέπουν οι εταίροι μας στην Ευρώπη δεν θα μπορέσουν να έλθουν σε συμφωνία για το ελληνικό χρέος και θα χρειασθούν αρκετοί μήνες διαπραγματεύσεων για να συγκλίνουν οι αποκλίνουσες απόψεις μεταξύ Μέρκελ - Τρισέ - Σαρκοζί, τότε η διαβρωτική αβεβαιότητα θα διατηρηθεί τουλάχιστον μέχρι τον προσεχή Σεπτέμβριο και είναι πιθανόν να προκαλέσει ένα ατύχημα, που θα εκτροχιάσει οριστικά τη χώρα.

Οσοι παρακολουθούν από κοντά τις οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις επιμένουν πως το πολιτικό πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπισθεί το ταχύτερο ώστε να περιορισθεί κατά το δυνατόν ο κίνδυνος του ατυχήματος. Στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, βουλευτές και άλλοι, που έχουν καλύτερη αντίληψη των συνθηκών που επικρατούν στο κυβερνών κόμμα επιμένουν ότι η χώρα δεν κυβερνάται, ότι η κυβέρνηση έχει εδώ και καιρό παραλύσει και πως ούτε ο κ. Σαμαράς και η Νέα Δημοκρατία αποτελούν λύση αυτή την ώρα.

Και υποστηρίζουν ότι στις παρούσες συνθήκες δύο τινά μπορούν να συμβούν: Η ο κ. Παπανδρέου να προχωρήσει σε ριζικό ανασχηματισμό και να διαμορφώσει μια συμπαγή ομάδα έξη - επτά υπουργών, ικανών να εφαρμόσουν το μεσοπρόθεσμο και να κερδίσουν μέρος της χαμένης αξιοπιστίας της χώρας, με την ελπίδα ότι θα κερδηθεί χρόνος και θα αποτραπεί το ατύχημα ή Παπανδρέου και Σαμαράς να συμφωνήσουν να στηρίξουν για ένα χρόνο μια κυβέρνηση αξιόπιστων τεχνοκρατών, η οποία να αναλάβει το δύσκολο έργο που οι πολιτικοί δεν μπορούν ή δεν αντέχουν να προωθήσουν.

Και στις δυο περιπτώσεις υπάρχουν πολλές πιθανότητες να αποφευχθεί το ατύχημα και να μπουν οι βάσεις διάσωσης της οικονομίας και της χώρας.

Στην άλλη εκδοχή ενδεχόμενης κατάρρευσης της σημερινής κυβέρνησης Παπανδρέου ή της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες η χρεοκοπία της χώρας και όσα θλιβερά θα τη συνοδεύσουν θα πρέπει να θεωρούνται σχεδόν δεδομένα.
Το θέμα λοιπόν είναι κατά πόσον ο κ. Παπανδρέου είναι διατεθειμένος να εκχωρήσει εξουσία και αν ο κ. Σαμαράς αντιλαμβάνεται την ευθύνη του και μπορεί κι αυτός να βάλει, έστω προσωρινά στο περιθώριο της διεκδίκησή της.
Με τη διαφορά ότι δεν υπάρχει πολύς χρόνος στη διάθεσή τους. Αν είναι να συμφωνήσουν σε κάτι, ας το κάνουν το ταχύτερο. Σε λίγο δεν θα υπάρχει χρόνος ούτε γι' αυτό. Η επταετία των αδύναμων επιγόνων θα έχει τελειώσει με ολέθριες συνέπειες και για τα δυό κόμματα εξουσίας.

(Υ. Γ. Στα τέλη του 2004 όταν η «νέα διακυβέρνηση» Καραμανλή είχε δώσει πρώτα δείγματα γραφής και ο κ. Παπανδρέου είχε επικρατήσει στο κόμμα του, ένας οξυδερκής παρατηρητής των πολιτικών εξελίξεων είχε προφητεύσει ότι οι αδύναμοι επίγονοι των δύο ισχυρότερων πολιτικών οικογενειών θα συντομεύσουν τον χρόνο παραμονής στην εξουσία και θα κάνουν μια επταετία οι δυό τους.)

ΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑ

2011-06-11T02:28:00.000-07:00

Μια βόλτα στην Αθήνα το βράδυ αποκαλύπτει την οικονομική ένδεια, γράφει ο Economist. Καταστήματα κλειστά, ακόμα και φθηνά εστιατόρια μισοάδεια. Ομως, η πλατεία Συντάγματος μένει γεμάτη όλη τη νύχτα, όχι με άτομα που έχουν πάει να διασκεδάσουν, αλλά με διαδηλωτές που, εμπνευσμένοι από τους Ισπανούς indignados, καταγγέλλουν την κυβερνητική λιτότητα και τα δεινά του καπιταλισμού.

Η Ελλάδα παραπαίει στο χείλος του γκρεμού. Εχει πτωχεύσει. Και το χειρότερο, τα μέτρα λιτότητας και οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης Παπανδρέου δεν φαίνεται να επιφέρουν καμιά βελτίωση. Οι αγορές φοβούνται όλο και περισσότερο μια στάση πληρωμών, ενώ για δεύτερη φορά σε διάστημα ενός έτους ο Ελληνας πρωθυπουργός υποχρεώνεται να ικετεύσει την Ευρώπη να παράσχει έκτακτο δανεισμό δισεκατομμυρίων ευρώ. Ως αντάλλαγμα, υπόσχεται ακόμα περισσότερο «σφίξιμο της ζώνης», διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και ιδιωτικοποίηση κρατικών εταιρειών και γης με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Ολα αυτά εξοργίζουν τόσο τους πιστωτές στην Ευρώπη όσο και τους οπαδούς του κόμματος.

Ερωτήματα

Τι πήγε στραβά; Αναρωτιέται ο Economist. Αθέτησε η Ελλάδα τις υποσχέσεις της για υπεύθυνη δράση ή μήπως το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων στραγγαλίζει την οικονομία; Σύμφωνα με τους ειδικούς, η Ελλάδα υπήρξε θύμα στατιστικής σκληρότητας. Ομως, έστω και έτσι, αν εμμείνει στο αναθεωρημένο πρόγραμμα, λογικά θα επιστρέψει στην ανάπτυξη το 2012 και θα εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα το 2014.
Κάποιοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι ακριβώς επειδή η ελληνική οικονομία είναι τόσο σκληρωτική, έχει μεγάλη δυναμική. Οι φίλα προσκείμενοι στις μεταρρυθμίσεις Ελληνες θεωρούν την κρίση ευκαιρία διόρθωσης της χώρας. Ευχαριστούν σιωπηλά τους ξένους που «κουρδίζουν» τους πολιτικούς τους. Και σημειώνουν τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι πολλοί Ελληνες είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων, παρά τις κραυγές για ξεπούλημα της χώρας. Ωστόσο, χρειάζεται πρωτοφανής ζήλος προκειμένου να επιτευχθούν οι μεταρρυθμίσεις, να παταχθεί η διαφθορά, να επιβληθεί η κυβέρνηση στα συνδικάτα, να επιτευχθεί διαρκής διακομματική συναίνεση για τη δημοσιονομική πειθαρχία και τόσα άλλα. Μπορούν άραγε οι Ελληνες να γίνουν περισσότερο Σκανδιναβοί και λιγότερο Βαλκάνιοι;
Ισως θα μπορούσαν, χρειάζεται όμως αποφασιστική ηγεσία, καταλήγει το περιοδικό. Ωστόσο, τονίζει ότι ακόμα και υποστηρικτές του κ. Παπανδρέου θεωρούν ότι του λείπει η τόλμη, ενώ και ο κ. Σαμαράς χαρακτηρίζεται από πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες ανεύθυνος για την κριτική που ασκεί στις μεταρρυθμίσεις. Με τον χρόνο να περνάει γρήγορα και τα κεφάλαια να εγκαταλείπουν τη χώρα, ο Economist κάνει λόγο για την ανάγκη ενός εθνικού στόχου.
Αλλο άρθρο του, εξάλλου, επικρίνει την επιλογή των Ευρωπαίων να μεταθέτουν συνεχώς για αργότερα τη λύση, η οποία δεν είναι άλλη από το να αναγνωρίσουν άπαντες την πραγματικότητα και να αρχίσουν μια τακτική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους τώρα. Οπως προειδοποιεί το περιοδικό, παρά την άποψή τους ότι η εξαγορά χρόνου μειώνει τον κίνδυνο μετάδοσης της κρίσης στην υπόλοιπη Ευρωζώνη, οι διασώστες της χώρας καλά θα κάνουν να θυμούνται πως αν κλωτσάς ένα κονσερβοκούτι στον δρόμο για πολλή ώρα, τσαλακώνεται και στο τέλος σπάει.

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΞΕΦΤΙΛΑ ΣΑΜΑΡΑ

2011-06-10T03:54:00.000-07:00

«Μα γιατί λέτε ότι θα χαμηλώσετε τους φόρους στην Ελλάδα, αφού ξέρετε ότι δεν μπορείτε να το κάνετε;» ερωτήθη απο τον γάλλο πρωθυπουργό ο κ.Σαμαράς για να απαντήσει ότι το κάνει για προεκλογικούς λόγους»

Αυτό αποκάλυψε η δημοσιογράφος της Figaro Αλεξία Κεφαλά
Σε παρέμβαση του ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ Γιάννης Μιχελάκης υποστήριξε ότι αυτό είναι ψευδές , ανυπόστατο και δεν έχει ειπωθεί .
Η κ.Κεφαλά απάντησε ότι η Γαλλία ΔΕΝ είναι Ελλάδα δεν υπάρχουν παραπολιτικά και διαρροές ΚΑΙ ήταν επίσημη ενημερώση

EKTAKTH EIΣΦΟΡΑ ΣΕ ΑΝΕΡΓΟΥΣ !!!

2011-06-09T05:42:00.000-07:00

Η έκτακτη εισφορά σε όλα τα εισοδήματα είναι ασφαλώς άδικη. Καλούνται όλοι να πληρώσουν τα σπασμένα του Δημοσίου.

Όμως υπάρχει και μια τεράστια αδικία μέσα στην αδικία: Οι σημερινοί άνεργοι, που είχαν δουλειά το 2010 θα πληρώσουν και αυτοί εισφορά. Το υπουργείο δεν εξαιρεί όσους σήμερα είναι άνεργοι ενώ πέρυσι είχαν δουλειά. και ασφαλώς οι σημερινοί άνεργοι, δεν έχουν λεφτά ούτε για να ζήσουν, όχι για να πληρώσουν έκτακτη εισφορά. Ο υπουργός πρέπει άμεσα να εξετάσιε το θέμα και να τους εξαιρέσει. Και αυτό και για πολιτικούς λόγους, αφού οι 250.000 άνεργοι του 2010 ούτε έχουν για να πληρώσουν, οπότε δεν θα πληρώσουν και έυκολα θα πε΄ρασουν απο τις μούτζες έξω απο τη Βουλή, σε μολότωφ μέσα στη Βουλή. Η προχειρότητα των μέτρων δεν έχει πλέον όριο. Και ο παραλογισμός ο οποίος επικρατεί σε ολόκληρη τη χώρα πλέον, τελικά ξεκινά απο τα κυβερνητικά γραφεία.

ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ

2011-06-06T00:11:00.000-07:00

στη σύντομη και εξαιρετικά περιεκτική ανακοίνωσή της περιέγραψε με ακρίβεια τις υποχρεώσεις μας. Δυσβάστακτες, σχεδόν εξοντωτικές, αλλά αυτές είναι. Αν περάσουν από τη Βουλή ως μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα για την οικονομία τώρα και νέο μνημόνιο αμέσως μετά, έχει καλώς, αλλιώς…Αυτό είναι. Τελεία και παύλα, είτε αγανακτούμε, είτε όχι.

Επομένως τι να πούμε τώρα και τι να σχολιάσουμε; Από την αρχή ήταν σαφές ότι με το προηγούμενο μοντέλο τελειώσαμε, όπως και ότι θα ματώσουμε πάρα πολύ για να βγούμε, οπωσδήποτε φτωχότεροι, από αυτή την κατάσταση. Αν πάλι τα κόμματα και οι βουλευτές σε σύμπνοια με το πλήθος, τα μήντια και του διάφορους Θεοδωράκηδες, δεν αντέχουν να δουν κατάματα την πραγματικότητα, θα καταρρεύσουμε και επίσημα και πλέον το χάος θα επικρατήσει. Άλλωστε χαοτική χώρα δεν είμαστε, λίγο περισσότερο ίσως και να μην έχει πια σημασία. Το μόνο που θα εκλείψει τελείως είναι η ελπίδα…

Κανονικά θα έπρεπε να τελειώσει εδώ το σημερινό σχόλιο, αλλά επειδή διάφοροι λένε και γράφουν το μακρύ τους και το κοντό τους (τι τους κοστίζει άλλωστε) με τη μορφή παρατηρήσεων, να θυμήσουμε πολύ σύντομα κάποια πράγματα σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν της χώρας:

Η Ελλάδα λοιπόν, ευτυχώς δεν έγινε λαϊκή δημοκρατία στον εμφύλιο, αλλά ήταν αστυνομικό κράτος μέχρι το 1963. Η ανάπτυξή της πάντως βασίστηκε κυρίως στις δημόσιες δαπάνες (να μην ξεχνάμε πόσο συνέβαλε η δημιουργία της ΔΕΗ κλπ. και του οδικού δικτύου), στα δάνεια, τη βοήθεια από ΗΠΑ και Δυτική Γερμανία και σε μικρότερο βαθμό βέβαια στις λεγόμενες «παγωμένες πιστώσεις» που δόθηκαν σε μεγαλοϊδιώτες. Και πάλι όμως, η ανεργία δεν θα μπορούσε να περιοριστεί αν δεν υπήρχαν η μαζική μετανάστευση (στην Αυστραλία, τον Καναδά και τις ΗΠΑ αμέσως μετά τον πόλεμο, στη Γερμανία και την υπόλοιπη Ευρώπη αργότερα) και η ναυτιλία.

Μετά το 1963, φάνηκε να έρχεται μία πολιτική και πολιτιστική Άνοιξη, που διακόπηκε λόγω της ίντριγκας του Παλατιού από τη στρατιωτική χούντα. Η δικτατορία δεν ήταν απλά η ανάληψη των ηνίων της χώρας από τους στρατιωτικούς. Το χειρότερο ήταν ότι τα ανέλαβαν χωριατο-μικροαστοί (σχετικής δηλαδή νοοτροπίας), που διέλυσαν κάθε θεσμική διαδικασία και κάθε έννοια αισθητικής. Εκεί μπήκαν τα θεμέλια της παρακμιακής πορείας της μεταπολίτευσης και τότε ξεκίνησε η οικονομική ασυδοσία μικρομεσαίων και μεγαλομεσαίων. Και επειδή κάποιοι στις μέρες μας αναφέρονται με νοσταλγία στη χούντα, να τους θυμήσουμε ότι εκείνοι οι λεβέντες απέτυχαν οικτρά στην ειδικότητά τους. Ποιος ξεχνάει το απερίγραπτο και ντροπιαστικό χάος της επιστράτευσης το 1974;

Επεσε η χούντα και ήρθε ο Καραμανλής και η δημοκρατία, αλλά όποιος νομίζει ότι επικράτησε η αξιοκρατία, ή ότι δεν έγιναν με το φτυάρι διορισμοί στο δημόσιο, ή κοροϊδεύει, ή δεν ξέρει τι του γίνεται. Επί Παπακωνσταντίνου Προέδρου της Βουλής, γέμισε η Βουλή κορίνθιους και μετά επί Παπασπύρου, ξαναγέμισε βοιωτούς και ακολούθησαν μετά και οι άλλοι μαζί με τα προνόμια. Η μήπως δεν χρυσές σε σελίδες διορισμών και βολέματος δημοσιογράφων επί Λαμπρία; Στον οικονομικό τομέα είχαμε την περίοδο της σοσιαλμανίας με την κρατικοποίηση της Εμπορικής Τράπεζας του Ανδρεάδη, της Ολυμπιακής και άλλων. Αλλά όλα συγχωρούνται (εκτός της αντιπαροχής) στον μακαρίτη γιατί έβαλε τη χώρα στην τότε ΕΟΚ και σήμερα Ευρωπαϊκή Ένωση. Μεγάλη, ευρωπαϊκής κλάσης, κίνηση από κάθε άποψη, που συμπλήρωσε το πολύ σωστό δόγμα «Ανήκομεν εις την Δύσιν»!

Το 1981, η χώρα μπήκε στον αστερισμό του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου και δεν ξαναβγήκε. Εντάξει, συμπλήρωσε την αποκαθήλωση του αστυνομικού κράτους που διαχώριζε φανερά ή κρυφά και πάντα ουσιαστικά τους έλληνες, εντάξει, προώθησε νόμους κοινωνικού εκσυγχρονισμού, αλλά πρώτον, ο χωριατο-μικροαστισμός εδραιώθηκε στην εξουσία, δεύτερον μπήκαν τα θεμέλια για την πλήρη διάλυση της δημόσια διοίκησης και της παιδείας και τρίτον, μπήκε στο παιχνίδι δυναμικά ως πολιτικός και οικονομικός παράγων ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός.

Τον Α. Παπανδρέου τον κατηγορούν και για άλλα που δεν είναι σωστά. Τον κατηγορούν ας πούμε, γιατί το κράτος ανέλαβε το βάρος των προβληματικών. Λάθος του πιθανώς σαν κίνηση από οικονομικής πλευράς, ωστόσο τις επιχειρήσεις τις έφεραν στο χείλος της χρεοκοπίας οι αχαϊρευτοι και ανίκανοι ιδιοκτήτες τους, το κράτος μπήκε στη μέση για να τις εξυγιάνει, να σώσει κόσμο από την ανεργία και να τις μεταπουλήσει. Αλλού τα κατάφερε, αλλού όχι. Εκείνο όμως επίσης που θα στιγματίσει τον Α. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ είναι ότι μοιράστηκαν χωρίς να επιχειρηθεί η οποιαδήποτε διαρθρωτική αλλαγή και ο οποιοσδήποτε εκσυγχρονισμός, τα λεφτά από τα ταμεία της τότε ΕΟΚ. Πολλά τα λεφτά και ήταν επίσης πολλοί (από αγρότες, μέχρι υπαλλήλους του δημοσίου, μέχρι μικροεπιχειρηματίες και μεγαλοεπιχειρηματίες, ακόμη και κόμματα κατά αναλογία) αυτοί που τα έφαγαν…

Στην πασοκική περίοδο η οικονομία δεν κρατικοποιήθηκε περισσότερο από όσο ήταν. Κομματικοποιήθηκε όμως εντελώς και επίσημα η δημόσια διοίκηση (το μοντέλο το ενστερνίστηκε βέβαια και η Ν.Δ. , όπως και τα κόμματα της Αριστεράς) και πήραν τα πάνω τους οι συντεχνίες, μέσα και έξω από το δημόσιο, εξαφανίστηκε κάθε έννοια αξιοκρατίας, πειθαρχίας και επαγγελματισμού. Όχι ότι υπήρχαν πριν αλλά τελείωσαν εντελώς επί ΠΑΣΟΚ. Η περίοδος Μητσοτάκη δεν ήταν καλύτερη από πλευράς κομματικοποίησης, τότε όμως έγινε μία προσπάθεια αποκρατικοποίησης, αλλά με εντελώς άγαρμπο και σε μεγάλο βαθμό φαυλοκρατικό τρόπο. Ηταν και οι εποχές διαφορετικές, αντέδρασαν άγρια οι συνδικαλιστές και τα μήντια και απέτυχε.

Επί Σημίτη επιχειρήθηκε ένας εκσυγχρονισμός, αλλά κυρίως έπεσαν οι κομματικές γραμμές στο πλαίσιο του δημοσίου. Από τη μία πλευρά έγιναν έργα, που είναι εμφανή και μετρήσιμα και η χώρα «αναγνωρίστηκε» στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού χώρου, με αποτέλεσμα αρκετοί έλληνες να πάρουν θέσεις-κλειδιά σε διάφορα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Από την άλλη πλευρά κινήθηκε πολύ, πάρα πολύ χρήμα, με αποτέλεσμα να ενταθεί η διαφθορά, που αποτρέλανε τους ήδη αποτρελαμένους από την ευημερία και τον πολιτισμό της Μυκόνου, έλληνες. Το χρηματιστήριο ήταν η χαριστική βολή στην πλήρη αλλοτρίωση χωριατο-μικρομεσαίου έλληνα, που άλλωστε δεν ήθελε και πολλά-πολλά για να απογειωθεί. Παμμέγιστη η επιτυχία του Σημίτη να βάλει την Ελλάδα στην Ευρωζώνη και την Κύπρο στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση. Το τέλος του ήταν φανερό όταν οι πολίτες όλων των κατηγοριών και των χρωμάτων απέρριψαν μετά βδελυγμίας την προσπάθεια εκλογίκευσης του ασφαλιστικού τομέα.

Η θητεία του Κώστα Καραμανλή αποδείχθηκε πέρα από κάθε αμφισβήτηση η βλακωδέστερη στη νεότερη ελληνική ιστορία, οι δε κυβερνήσεις του θα καταγραφούν ως οι πιο άχρηστες. Δεν κατάλαβε τι σήμαινε πλέον η ένταξη στο ευρώ, καθώς η χώρα δεν μπορούσε να κόψει πια νόμισμα, έκανε την περιβόητη απογραφή που ήταν καταστροφική, κάτι που αναγνωρίζει τώρα και η Ν.Δ., αδιαφόρησε για την πορεία της χώρας, δεν αντελήφθη τι γινόταν σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο, απέφευγε τις επαφές με τους ευρωπαίους, φόρτωσε το δημόσιο με πολλές, πάρα πολλές χιλιάδες υπαλλήλους, ξόδευε λεφτά με το τσουβάλι για να ικανοποιήσει τους πάντες και τα πάντα, αλά Α. Παπανδρέου, διόρισε σε συμβούλια, διαβούλια και διοικήσεις πολλούς άχρηστους φίλους και κομματικούς, δεν άσκησε διοίκηση, διέλυσε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε. Τα έκανε κυριολεκτικά θάλασσα. Άφησε πίσω του ερείπια και βέβαια μία Ελλάδα που είχε μπει στο δρόμο της κατάρρευσης.

Ο Γ. Παπανδρέου που παρέλαβε, δεν είχε ή δεν ήθελε να καταλάβει και αυτός που βρισκόταν η χώρα, παγιδεύτηκε στο «λεφτά υπάρχουν», δεν έκανε αποφασιστικές κινήσεις, έχασε χρόνο, δεν έδειξε ότι τόχει ως πρωθυπουργός, δεν έχει ιδέα από συντονισμό ανθρώπων και ιδιαίτερα υπουργών, κάνει άτσαλες πολιτικές κινήσεις και έπεσε έξω στις επιλογές προσώπων. Θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι μέσα σε δύο χρόνια κατάφερε να εξασφαλίσει για τη χώρα περί τα 185-190 δις, έστω και δανεικά, αλλά δεν κατάφερε να δώσει την ώθηση που απαιτούν οι καιροί. Γι αυτό και τα πράγματα έχουν γίνει ασφυκτικά, τα περιθώρια στενεύουν.

Όσο για τον λαό, ας βάλει η συντριπτική πλειοψηφία (και των αγανακτισμένων) το χέρι στην καρδιά και ας σκεφτεί πόσοι από αυτούς μπήκαν προ ΑΣΕΠ στο δημόσιο χωρίς μέσο. Ας σκεφτεί πόσοι μονιμοποιήθηκαν κάτω από την αφόρητη πίεση των συνδικαλιστών και των ιδίων. Ας σκεφτεί πόσοι αξίζουν τα λεφτά που παίρνουν, αν τα δουλεύουν πραγματικά, αν παίρνουν πλαστές υπερωρίες και φοβερά επιδόματα, αν έφτασαν πέρα από τη μονιμότητα να έχουν μεγαλύτερες αποδοχές από τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα. Ακόμη περισσότερο, ας σκεφτεί πόσο συχνά παρανόμησαν και παρανομούν, φοροδιαφεύγοντας, κτίζοντας αυθαίρετα και με χίλιους δυο άλλους τρόπους. Τέλος, ας σκεφτεί τι είδους ρουσφέτια έχουν ζητήσει κατά καιρούς από πολιτικούς, συνδικαλιστές και διαφόρων κατηγοριών προϊσταμένους.

Στην πραγματικότητα μία οικτρή μειοψηφία νεοελλήνων δικαιούται να είναι αγανακτισμένη. Κατά τα άλλα, ας κάνουν ότι θέλουν, ακόμη και να προτιμήσουν την χρεοκοπία της χώρας. Έτσι, χωρίς φόβο και με περίσσεια πάθους…Και να μας πουν επίσης πως και γιατί οι πολιτικοί θα ήταν διαφορετικοί από τον λαό και με ποιο τρόπο (γιατί χρειάζεται και μία διαδικασία) θα επιλεγούν καλύτεροι από αυτούς που έχουμε και οι οποίοι είναι όντως μετριότατοι.

Υ.Γ. Θαυμάζω απεριόριστα όσους είχαν την υπομονή να διαβάσουν αυτό το κομμάτι.

Άγγελος Στάγκος ΑΠΟ ΤΟ REPORTER.GR

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ...

2011-06-05T15:26:00.000-07:00

TOY ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ
Oι ταγοί αυτής της χώρας λατρεύουν τις κινητοποιήσεις· εκτός, ίσως, των παραγωγικών δυνάμεων. Θέλουν τα πάντα να αλλάξουν· με πιθανή εξαίρεση το Δημόσιο, το κοινωνικό κράτος, την υγεία, τα κλειστά επαγγέλματα, ό, τι τέλος πάντων συνθέτει τη σημερινή μίζερη πραγματικότητα. Γι' αυτό ο κανόνας είναι να δοξιολογούνται οι «κινητοποιημένοι». Στα δοξαστικά υπάρχει μέγας ανταγωνισμός.
Οχι μόνο μεταξύ των κομμάτων, αλλά και των Μέσων. Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε, διότι δεν έχει μετρηθεί ο αριθμός των επιθέτων που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, αλλά σίγουρα οι δεύτεροι πλεονεκτούν λόγω θέσεως. Εχουν σελίδες να γεμίσουν και πολύ τηλεοπτικό χρόνο να καλύψουν· τι να πρωτοκάνει ο πολιτικός με δυο πενιχρές ανακοινωσούλες;

Η λατρεία των κινητοποιήσεων πρέπει να έχει ψυχολογικά κίνητρα. Η γενιά της μεταπολίτευσης, που είναι τώρα στα πράγματα, δεν μπορεί να κοιμηθεί από το τρόπαιο του Πολυτεχνείου. Δεν είναι λίγο το ψυχολογικό βάρος, να έχεις χάσει στο και πέντε τη μεγάλη δόξα. Γι' αυτό και λιβανίζει κάθε κινητοποίηση. Τη νοηματοδοτεί υπό το άγχος που έχει για το δικό της «Πολυτεχνείο». Κι έτσι την κάνει καρικατούρα. Το Πολυτεχνείο ξεκίνησε με πολύ συγκεκριμένο αίτημα (φοιτητική συνδικαλιστική ελευθερία) και φούντωσε με ένα ευρύτερο αλλά επίσης συγκεκριμένο αίτημα. Τη δημοκρατία. Τελεία και χωρίς τα επίθετα «ουσιαστική», «πραγματική» κ. λπ. Τώρα ακόμη και οι κινητοποιήσεις της Κερατέας, που χλευάζουν τον βασικό δημοκρατικό κανόνα, θεωρήθηκαν προάγγελος της «άλλης δημοκρατίας», η οποία μάλιστα δεν προσδιορίζεται ως προς τα χαρακτηριστικά της.

Αυτές τις μέρες στις πλατείες της χώρας συμβαίνει κάτι μεγάλο. Δεν ξέρουμε πόσο σημαντικό είναι, διότι δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε. Είναι μαζικό: Συγκεντρώσεις 30, 40, 60 χιλιάδων ανθρώπων τις ζηλεύουν πλέον και όλα τα κόμματα και όλα τα συνδικάτα. Γι' αυτό πέρα από τις δοξολογίες υπάρχει και η κατανοητή αμηχανία. Εκτός της κοινής «αγανάκτησης» δεν υπάρχει άλλο προσδιοριστικό του κινήματος. Από συνεντεύξεις τυχαίων «αγανακτισμένων» στο YouTube διαπιστώνουμε ότι κάποιοι εκφέρουν ακροδεξιές απόψεις, άλλοι ακροαριστερές, πολλοί και τα δύο μαζί και όλες είναι συγκεχυμένες. Δεν είναι τυχαίο ότι τόσες μέρες αγανάκτησης δεν παρήγαγαν ένα συγκεκριμένο αίτημα, ούτε καν ένα πρωτότυπο σύνθημα. Τα συνθήματα που ακούγονται είναι παράφραση παλιότερων ή γηπεδικών συνθημάτων «ε-εεϊ, ο, ε-εϊ-ο...». Είναι αξιοσημείωτο πως ούτε ο Εθνικός Υμνος δεν έγινε μια φωνή στις πλατείες. Μόνο τα «ου» και τα χειροκροτήματα κάνουν αυτές τις μαζώξεις συλλογικότητα. Κι αυτά είναι άναρθρη αντίδραση· αγανάκτηση χωρίς λέξεις, χωρίς λόγο.

Να μην παρεξηγηθούμε: το γεγονός ότι η αγανάκτηση δεν είναι επαρκώς αιτιολογημένη δεν σημαίνει ταυτοχρόνως ότι είναι και αδικαιολόγητη. Υπήρχαν πολλοί λόγοι για να αγανακτεί κανείς και τώρα προστέθηκε η οικονομική κρίση. Υπάρχει φόβος, οικονομική ανασφάλεια, περιβάλλον επιβαρυμένο, ένα κράτος που αδυνατούσε και αδυνατεί να δώσει τις στοιχειώδεις υπηρεσίες στους πολίτες κ. λπ. Το πρόβλημα είναι ότι η αγανάκτηση για τα φαινόμενα διαστρέφεται όταν νοηματοδοτούνται οι πηγές αυτών των προβλημάτων. Κάποιοι κουρσεύουν τη διαμαρτυρία, στη διαδικασία εξήγησής της: τη στρίβουν, τη στριφογυρίζουν, και τελικώς την αντιστρέφουν αντί να την εξηγήσουν. Δηλαδή η οικονομική ανασφάλεια, που δικαιολογημένα νιώθουν πολλοί και πάνε στις πλατείες, δεν οφείλεται στο λίγο κράτος· είναι αποτέλεσμα της υπερδιόγκωσής του.

Εδώ όμως γεννάται ένα πρόβλημα. Πώς νοηματοδοτείται χωρίς να κουρσευτεί η αγανάκτηση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων ολόκληρου του πολιτικού φάσματος; Με το σύνθημα «άλλοι μας πίνουν το αίμα και όχι τα κουνούπια» συμφωνούν πιθανότατα όλοι. Αλλά πώς συγκεράζεται το «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» που διατύπωσε ο «Αντώνης της Πλατείας», σύμφωνα με ένα βίντεο που κυκλοφορεί σε ακροδεξιούς δικτυακούς τόπους με το «α και ου γ... το ΔΝΤ»; Υπάρχει περίπτωση να δούμε κοινή διακήρυξη Αλαβάνου - Ανθιμου Θεσσαλονίκης, ο οποίος επίσης τάχθηκε υπέρ των αγανακτισμένων; Πώς θα ενοποιηθούν οι εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις;

Ενας τρόπος είναι διά των συνελεύσεων που ξεκίνησαν να γίνονται, αν φυσικά δεν καπελωθούν. Εκεί θα συζητηθούν όλα, θα ακουστούν οι διαφορετικές απόψεις, θα γίνει η σύνθεσή τους και στο τέλος θα υπάρξει ένα ενιαίο κείμενο θέσεων. Αυτό όμως προϋποθέτει διαδικασίες και ανοχή στη διαφορετική άποψη, ακόμη και αν είναι ακριβώς αντίθετη. Το τελικό κείμενο, ως απόρροια συμβιβασμών, τελικώς δεν θα εκφράζει κανέναν συγκεκριμένα. Επιπλέον η διαδικασία αυτή, όπως και να την ονομάσουμε, είναι πολιτική. Μια μάζωξη ανθρώπων που συζητάνε διαφορετικές απόψεις, και αντί να σφάζονται, συμβιβάζονται. Είναι η πολιτική που απεχθάνονται οι συγκεντρωμένοι. Προϋποθέτει εκτός από «α» και «ου» παιδεία, και δη πολιτική. Πρέπει οι συμμετέχοντες να κατανοούν και να σέβονται τους κανόνες του παιχνιδιού. Ασχετα αν έχουμε επαναστατικά υποκείμενα στις πλατείες, η διαδικασία είναι της κατασυκοφαντημένης αστικής δημοκρατίας· είναι μια μορφή κοινοβουλίου, αυτού που μουτζώνουν οι διαμαρτυρόμενοι. Πιθανώς οι λαϊκές συνελεύσεις να έχουν πιο ρηξικέλευθα πολιτικά αποτελέσματα από εκείνα που παράγει η πολιτική γραφειοκρατία στο κοινοβούλιο, αλλά πάλι προϋποτίθενται οι συμβιβασμοί και ο σεβασμός της πλειοψηφίας. Αλλιώς το κίνημα των «αγανακτισμένων» θα διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη και διάφοροι θα το εκμεταλλεύονται για να κάνουν το κομμάτι τους στο κοινοβούλιο. Ηδη ο κ. Τσίπρας βλέπει στις πλατείες τη δικαίωση των απόψεών του. Λογικώς όλοι θα βλέπουν κάτι δικό τους στις πλατείες, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει -προς το παρόν τουλάχιστον- κάτι συγκεκριμένο στις πλατείες.

Το πρόβλημα του κ. Πάγκαλου είναι ότι χρησιμοποιεί λαμπερά επίθετα που πολλές φορές κρύβουν τα ουσιαστικά. Στη συνέντευξή του, όπου υπήρχε ο φανταχτερός όρος περί «μόδας νέων τεχνολογιών», υπήρχε μια σοβαρή επισήμανση: «Τα εύκολα «όχι» πολλές φορές ενώνουν πιο άνετα απ' ό, τι τα πολύ πιο δύσκολα «ναι»... Πολιτικό κίνημα θα σχηματιστεί όταν στα πανό δεν βλέπουμε μια διαρκή άρνηση, όπου τεράστια «όχι» δεσπόζουν και καταπίνουν τα πάντα, αλλά όταν δούμε μια ιδέα για την οποία αξίζει κάποιος να κάνει θυσίες». («Το Εθνος της Κυριακής», 29.05.2011) Εχει δίκιο. Δεν αρκεί να μαζεύονται χιλιάδες άνθρωποι στις πλατείες και να εκτονώνονται με «α» και «ου». Χρειάζεται διαρκής συμμετοχή, η οποία προϋποθέτει διάβασμα, ανταλλαγή απόψεων, θυσία χρόνου. Θα τη δούμε;

Συνέχεια του «Δεκέμβρη» με άλλα μέσα

Από μια άποψη οι συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων είναι η συνέχεια του «Δεκέμβρη» με άλλα μέσα. Αν ξεχάσουμε τη φόρμα της διαμαρτυρίας -τον Δεκέμβριο του 2008 είχαμε βία και καταστροφές- θα βρούμε ένα κοινό χαρακτηριστικό. Μια συναισθηματική έκρηξη (οργή τότε, αγανάκτηση τώρα) χωρίς συγκεκριμένο πρόταγμα. Και στις δύο περιστάσεις υπάρχει μόνο η άρνηση του υπάρχοντος, η αίσθηση ότι πρέπει να αλλάξουν όλα, χωρίς όμως να ιεραρχούνται οι αλλαγές, έστω χρονικά. Ποια αλλαγή προηγείται και ποια έπεται;

Αυτού του τύπου οι διαμαρτυρίες είναι η χαρά της μετανεωτερικότητας. Οι ιεραρχήσεις, οι διαδικασίες νομιμοποίησής τους κ. λπ. ανήκουν στη σφαίρα της νεωτερικότητας.

Οι μάζες νομιμοποιούν διά κάποιας διαδικασίας κάποιους να τους αντιπροσωπεύουν ώστε να επιτευχθούν κάποια αποτελέσματα. Στον μεταμοντέρνο κόσμο όλα είναι χύμα και όλα είναι ίδια. Ακόμη και το ψέμα έχει ίδιο βάθος με την αλήθεια, αφού είναι «συμβάν», παράγει κάποιο απροσδιόριστο εκ των προτέρων αποτέλεσμα. Δεν αναφερόμαστε μόνο στον αστικό μύθο περί του ισπανικού συνθήματος «Σσσς, κάντε ησυχία, κοιμούνται οι Ελληνες». Σε κάθε διαδήλωση κυκλοφορεί ένα πανό συμπαράστασης από τους Ισπανούς Αγανακτισμένους. Είναι πραγματικά των Ισπανών; Εχουν αντιπροσώπους εδώ; Είναι διεθνιστικό το κίνημα; Κανένας δεν νοιάζεται για την αλήθεια, αρκεί που υπάρχουν «συμβάντα».

Ο υπαρκτός μεταμοντερνισμός, παράγει νέα πανό, αυτή τη φορά στα γαλλικά και στα ιταλικά. «Σσσς, κάντε ησυχία, κοιμούνται οι Γάλλοι/Ιταλοί». Δεν ασχολείται με το αρχικό ψεύδος. Το αναπαράγει σαν να ήταν αλήθεια.

Το πρόβλημα με τη μετανεωτερικότητα είναι ότι παράγει «συμβάντα», αλλά όχι αποτελέσματα. Τα τελευταία χρειάζονται τις συμβάσεις της νεωτερικότητας: ιεράρχηση στόχων, νομιμοποίηση μέσων, διαδικασίες λήψης αποφάσεων, σεβασμό αυτών των αποφάσεων. Είναι η παλιά καλή πολιτική, που όμως αρνούνται οι Αγανακτισμένοι.

Επομένως αν η διαμαρτυρία δεν καπελωθεί από τη γνωστή αριστερά, που τρέχει ασθμαίνουσα να υιοθετήσει κάθε διαμαρτυρία, το καλύτερο που πρέπει να περιμένουμε είναι η ανανέωση της πολιτικής διαδικασίας με νέες φωνές, να εμπλουτιστεί η πολιτική από νέα αιτήματα.

Αυτό όμως προϋποθέτει πιο ενεργή συμμετοχή. Ισως όχι στους υπάρχοντες κομματικούς χώρους, αλλά σε νέους. Αλλά γι' αυτό έχουμε πολύ δρόμο ακόμη.

Φοβάμαι

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα

τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Νοέμβρης 1983

ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΘΈΛΟΥΜΕ;

2011-06-02T23:34:00.000-07:00

Ο Eλληνοκύπριος νομπελίστας κ. Χ. Πισσαρίδης δήλωσε χθες πως η Ελλάδα αν κάνει όσα πρέπει σε πέντε χρόνια μπορεί να αντιστρέψει πορεία και σε δέκα μπορεί να πλησιάζει τα μεγέθη μιας Δανίας...

Ο κ. Γ. Στουρνάρας έχει δηλώσει επανειλημμένα πως η Ελλάδα έχει πολύ λίπος καθώς η οικονομία και οι πόροι της παραμένουν ανεκμετάλλευτοι λόγω της γραφειοκρατικής δομής του σοβιετικού τύπου καθεστώτος. Κατά συνέπεια οι μεταρρυθμίσεις γρήγορα θα την φέρουν σε τροχιά ανάκαμψης...

Δεκάδες μέλη της πνευματικής ελίτ του τόπου υπέγραψαν διακήρυξη προς τους πολιτικούς της χώρας με την προτροπή: «Τολμήστε»...

Η τυφλή αγανάκτηση σπάνια οδηγεί σε πρακτικές και κοινά αποδεκτές λύσεις. Σε λύσεις οδηγεί η κοινή λογική, ο κοινός τόπος και η συμφωνία σε κάποιο κοινά αποδεκτό με δημοκρατικούς όρους κοινωνικό συμβόλαιο.

Κοινή λογική σημαίνει, διάγνωση των βασικών αιτίων που μας έφεραν εδώ, διόρθωση και ορισμός κατεύθυνσης με βάση το που θέλουμε να πάμε αύριο σαν χώρα. Π.χ. Θέλουμε να πάμε κάπου στην Ευρώπη, την ευρωζώνη ή κάπου μεταξύ Βαλκανίων και βόρειας Αφρικής;...

Κοινωνικό συμβόλαιο σημαίνει από κοινού συμφωνία με δημοκρατικούς κανόνες για την εξεύρεση του κοινού τόπου των 10 εκατ. ατομικών συμφερόντων και απόψεων... Σίγουρα όλοι πρέπει να κάνουμε εκπτώσεις, αλλά η εναλλακτική επιλογή είναι το χάος...

Με βάση την κοινή λογική θα πρέπει να αποφασίσουμε αν είναι εφικτό να ζούμε εσαεί με δανεικά ή με την τακτική του μπαταχτσή που δανείζεται πρώτα και μετά αρνείται να πληρώσει, επικαλούμενος φληναφήματα για τοκογλύφους και ιστορίες με συνωμοσίες και άγριες...

Με βάση την κοινή λογική το χρέος που απερίσκεπτα επιτρέψαμε να συσσωρευτεί στις πλάτες μας θα πρέπει να αποφασίσουμε να το αντιμετωπίσουμε, είτε με μονομερή αναδιάρθρωση ή με στάση πληρωμών εδώ και τώρα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες εντός και εκτός της χώρας, είτε με μια από κοινού με τους εταίρους προσπάθεια ελέγχου των συνεπειών...

Αυτοί που φωνασκούν για μονομερή αναδιάρθρωση εδώ και τώρα, είναι έτοιμοι για τις πιθανές συνέπειες; Ήτοι, επιστροφή στη δραχμή με απανωτές υποτιμήσεις, εισαγωγές τροφίμων και καυσίμων μόνο τοις μετρητοίς; Συνέπειες απροσδιόριστες οι οποίες θα γύριζαν τη χώρα δεκαετίες πίσω...

Με βάση την κοινή λογική η δημόσια περιουσία ενός λαού πρέπει να χρησιμοποιείται προς όφελος ολόκληρου του λαού και όχι των καταπατητών, είτε μεγάλο κεφάλαιο είναι αυτό είτε συνδικαλιστικές πελατειακές συντεχνίες.

Τα χιλιάδες ακίνητα του ελληνικού δημοσίου είναι δικαιότερο χρησιμότερο και αποδοτικότερο για το σύνολο του πληθυσμού, να πουληθούν ή να δοθούν για αξιοποίηση σε ιδιώτες με αντάλλαγμα έσοδα στον κρατικό προϋπολογισμό και θέσεις εργασίας ή να συνεχίσουν να ρημάζουν ή να καταπατούνται;

Τι έχει μεγαλύτερη αξία για μας, να πληρώνουν λίγοι τόσο πολλούς φόρους που να αναγκάζονται να κατεβάσουν «ρολά» ή να πληρώνουν όλοι από λιγότερους φόρους;

Η κοινή λογική επιτάσσει σε μια δύσκολη στιγμή, όσοι έχουν δουλειά και εισόδημα να πληρώνουν φόρο αλληλεγγύης γι’ αυτούς που δεν έχουν τίποτα από τα δύο.

Η κοινή λογική όμως δεν επιτάσσει να πληρώνουμε φόρους για να συντηρεί η κομματική πελατοκρατία εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις αργομισθίας στο δημόσιο. Γι’ αυτό το δημόσιο θα πρέπει να μειωθεί δραστικά. Αποτελεί μια από τις βασικές αιτίες της ελληνικής χρεοκοπίας...

Το κράτος οφείλει να παρέχει ασφάλεια, παιδεία και υγεία στους πολίτες ισότιμα, όχι με πρόφαση τις παροχές αυτές να δανείζεται να διορίζει και να σπαταλά ασύστολα...

Έχει αξία να έχουμε κρατικό ρεύμα, κρατικό νερό, κρατικό τραίνο και τηλέφωνο όπως η Λιβύη, η Συρία και το Ιράν κλπ ή να ακολουθούμε το μοντέλο των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών, που με βάση κανόνες έχουν εκχωρήσει τα περισσότερα σε ιδιώτες;...

Σε ποιο μοντέλο κοινωνίας και οικονομίας θέλουμε να μοιάσουμε; Της Ευρώπης, της Αφρικής ή της Ασίας;… Ποιο κοινωνικό μοντέλο έχει τις καλύτερες επιδόσεις τις τελευταίες δεκαετίες και τους τελευταίους αιώνες

Πηγή:www.capital.gr

ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

2011-06-02T14:19:00.000-07:00

ΟΙ ΣΚΗΝΕΣ των διαδηλωτών που µούντζωναν και έφτυναν τα αυτοκίνητα των βουλευτών έξω από το Κοινοβούλιο προκαλούν αποτροπιασµό σε κάθε σκεπτόµενο άνθρωπο. Φάτσες παραµορφωµένες από µίσος ασχηµονούσαν µε χυδαίο τρόπο.

ΜΟΥ ΛΕΝΕ ότι οι άνθρωποιαυτοί δεν προήλθαν απότη συγκέντρωση των «Αγανακτισµένων» στο Σύνταγµα αλλά από τη συγκέντρωση της «Σπίθας» στα Προπύλαια – εκεί όπου µεταξύ Ελύτη και εθνικών σαλπισµάτων, οι παρόντες φώναζαν«αέρα, αέρα, να φύγει η χολέρα»… ∆ΕΝ ΞΕΡΩ. Αλλά ακόµη κι αν είναι έτσι, η ουσία του προβλήµατος µένει ίδια. ∆ιότι θα ήταν λάθος να περιοριστούµε στον αποτροπιασµό και την αυτονόητη καταδίκη τέτοιων ενεργειών.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ θα πρέπει να αντιµετωπίσουµε κατάµατα την πραγµατικότητα: στη χώρα µας συγκροτείται και διογκώνεται ένα αντικοινοβουλευτικό, αντιδηµοκρατικό και κυρίως αντισυστηµικό ρεύµα. ΤΟ ΡΕΥΜΑ αυτό δεν έχει σαφή πολιτικό προσανατολισµό. Τροφοδοτείται από κάθε µορφής λαϊκισµό, δεξιό κι αριστερό. Ενισχύεται από όλα τα απλοϊκά στερεότυπα που διακινούν τα τηλεοπτικά πρωινάδικα. «Φέρτε πίσω τα κλεµµένα». Είναι µε την ίδια ευκολία απολίτικο και υπερπολιτικοποιηµένο.

ΤΟ ΡΕΥΜΑ αυτό αγκαλιάζει όλες τις ηλικίες και πολλά κοινωνικά στρώµατα. Μετακινείται από τη ∆εξιά στην Αριστερά (και πίσω) µε την ίδια άνεση που πάει το Μετρό Οµόνοια - Αµπελοκήπους.

ΦΩΝΑΖΕΙ αδιακρίτως «κλέφτες» και «προδότες»,µουντζώνει τη Βουλή και αποδοκιµάζει κάθε επώνυµο λόγο που δεν αναπαράγει τη ρητορική του. Απλουστευτικό, ισοπεδωτικό, εξισωτικό, επικίνδυνο… ΤΟ ΡΕΥΜΑ αυτό δεν έχει σχέσηµε τους «Αγανακτισµένους» των πλατειών – άσχετα αν δηλώνουν και αυτοί «αγανακτισµένοι». Αποτελεί, όµως, µια εύφλεκτη ύλη ικανή να τινάξει στον αέρα τη δηµοκρατία µας.

ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ, θα έπρεπε να το περιµένουµε. Η χώρα διέθετε πάντοτε ένα υπόστρωµα υστέρησης και καθυστέρησης, το οποίο στις στενόχωρες στιγµές βγαίνει στην επιφάνεια.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ, οι στιγµές είναιπραγµατικά στενόχωρες. Ακόµηπερισσότερο που η οικονοµική κρίση ερµηνεύτηκεόχι ως µια συλλογική εθνική αποτυχία αλλά ως χρεοκοπία ενός «συστήµατος», το οποίο προσωποποιούσε όλα όσα οι άνθρωποι αυτοί απεχθάνονται. ΘΕΩΡΟΥΝ, µε άλλα λόγια, ότι ήλθε η ώρα όχι της διόρθωσης και της ανόρθωσης αλλά της εκδίκησης. Αισθάνονται την ταπείνωση προσωπικά. Και ζητούν την τιµωρία όχι των ενόχωνή των υπαιτίων αλλά των άλλων.

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΜΙΑ δηµοκρατική πολιτεία δεν µπορεί να ανταποκριθεί σε τέτοιες απαιτήσεις. Και ούτε καµία δηµοκρατική κυβέρνηση µπορεί «να κηρύξει τη χώρα µας ως εφεξής ελεύθερη από κάθε χρέος προς τους δανειστές µας» – όπως ζητούν…ΑΛΛΑ ΑΥΤΗ η διάσταση ανάµεσα στην έλλογη πρακτική µιας δηµοκρατικής πολιτείας και το αλόγιστο θυµικό κάποιων πολιτών της στοιχειοθετεί αντικειµενικά σε περίοδο κρίσης έναν κίνδυνο εκτροπής.
ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ

ΠΟΥ ΠΗΓΑΝ ΤΑ ΛΕΦΤΑ..

2011-06-01T23:38:00.000-07:00

Του Πάσχου Mανδραβέλη
Το πρωί της 2ας Ιουνίου 2031 όσοι ανοίξουν τη σελίδα του Capital.gr σίγουρα θα βρεθούν σε ένα διαφορετικό γραφιστικό και τεχνολογικό περιβάλλον. Δεν γνωρίζω πως θα ´ναι· το μόνο σίγουρο με την τεχνολογία είναι ότι εκπλήσσει διαρκώς. Το δεύτερο σίγουρο είναι ότι οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να κουβεντιάζουν. Το ερώτημα είναι τι θα λένε τότε για τη σημερινή κρίση και κυρίως για την αντιμετώπισή της.

Το 2031, λοιπόν, θα έχουμε δυο εναλλακτικά σενάρια να συζητήσουμε. Μπορούμε να κουβεντιάζουμε και να αναρωτιόμαστε γιατί το 2011 δεν κάναμε όσα πρέπει και φτάσαμε στην καταστροφή ή μπορεί να συζητάμε την ελληνική εμπειρία (the Greek experience): πως αλλάζει και σώζεται μια χώρα την οποία πολλοί θεωρούσαν ότι δεν μπορεί να σωθεί (και κάποιοι νόμιζαν ότι δεν αξίζει να σωθεί).

Στη συζήτηση θα συμμετέχουν και κάποιοι που γεννήθηκαν το 2000. Θα ρωτούν -όπως θα έχουν κάθε δικαίωμα- καθένα από τους παλιότερους τι έκαναν αυτοί για να σώσουν τη χώρα. Θα ζητούν -όπως επίσης έχουν κάθε δικαίωμα- ευθύνες ή θα απονείμουν εύσημα. Δεν θα είναι οι ξένοι, που θα ζητούν ευθύνες. Δεν θα είναι οι Γερμανοί. Θα είναι τα παιδιά μας. Οι μόνοι αθώοι.

Και σήμερα μόνο τα παιδιά έχουν δικαίωμα να ρωτούν «που πήγαν τα λεφτά;». Εμείς, προς το παρόν, τα κοροϊδεύουμε. Λέμε σ´ αυτούς που θα πληρώσουν τα χρέη μας ότι έφαγαν οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες, οι αγορές, ο καπιταλισμός, ο κακός ο λύκος. Χωρίς να αποκλείω κανένα -ούτε καν τον κακό λύκο- από το προηγούμενο φαγοπότι, ξέρω ότι εγώ -ο σχεδόν πενηντάρης- δεν έχω το δικαίωμα να ρωτώ που πήγαν τα λεφτά. Όχι γιατί τα έφαγα, αλλά διότι ως πολίτης πρέπει να ξέρω κάθε μέρα που πάνε τα λεφτά. Εκτός αν δηλώσω ιδιώτης με την αγγλική σημασία του όρου· δηλαδή ηλίθιος.

Κανείς λοιπόν γεννημένος πριν το 1985 δεν έχει το δικαίωμα να ρωτά «που πήγαν τα λεφτά;» Ξέρει ή τουλάχιστον όφειλε να ξέρει, διότι σε μια δημοκρατία το υψηλότερο αξίωμα είναι του πολίτη. Αυτός πρέπει να ελέγχει κάθε δεκάρα που ξοδεύει το κράτος. Πρέπει, ως πολίτης, να ξέρει ότι αν δεν προσέχει τα λεφτά του, δεν πρόκειται να τα προσέξει ο υπάλληλος του, ο πολιτικός. Πρέπει να γνωρίζει επίσης ότι όλοι οι πολιτικοί, όλου του κόσμου, ρέπουν -τι πιο φυσιολογικό;- προς τη σπατάλη. Απλώς σε άλλες χώρες υπάρχει η Κοινωνία Πολιτών που τους φρενάρει. Στην Ελλάδα δεν έλειψαν οι νοικοκύρηδες πολιτικοί. Απλώς εξελέγησαν οι άλλοι. Και όχι μόνο εξελέγησαν, τούς δώσαμε το ελεύθερο να ξοδεύουν κατά το δοκούν. Και όχι μόνο τούς δώσαμε το ελεύθερο, τους πιέζαμε να ξοδέψουν περισσότερα· κάθε φορά που αναρωτιόμασταν «μα, που είναι το κράτος;».

Κατά τον ίδιο τρόπο, λοιπόν, το 2031 ουδείς γεννημένος πριν το 1995 θα έχει το δικαίωμα να μπει στο Capital.gr, και να αναρωτηθεί «γιατί τότε, το 2011, δεν σώθηκε η χώρα;» Διότι η απάντηση θα είναι απλή: «επειδή δεν την έσωσες εσύ. Επειδή καθένας περίμενε κάποιον άλλο να την σώσει. Και αυτός ο άλλος ήθελε να αλλάξουν όλα, εκτός -φυσικά- από τα κεκτημένα του». Ελπίζω ότι τότε, το 2031, θα έχει αλλάξει τουλάχιστον αυτό. Θα έχουμε σταματήσει να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας...

* Ο κ. Πάσχος Mανδραβέλης είναι δημοσιογράφος

Πηγή:www.capital.gr

ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

2011-06-01T14:04:00.000-07:00

Μετά από πολλή σκέψη, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι εδώ και ένα χρόνο γράφω βλακείες. Ό,τι έχετε διαβάσει από αυτήν τη στήλη είναι ανάξιο λόγου. Πλέον, συντάσσομαι ανεπιφύλακτα με το αίτημα του Μίκη Θεοδωράκη, των Αγανακτισμένων, των συνδικαλιστών των ΔΕΚΟ, του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και όλων των άλλων δημοκρατικών δυνάμεων και ενώνω τη φωνή μου με τους χιλιάδες συμπολίτες μου, που ζητούν να φύγει η Τρόικα.

Ναι, να φύγει. Να μην μας καταβληθεί η επόμενη δόση. Και όσα χρήματα έχουν απομείνει στα ταμεία του κράτους, να δοθούν άμεσα σε αυξήσεις σε όλους. Ναι σε όλους. Και αν δεν έχουμε άλλα ευρώ να δώσουμε, να τυπώσουμε δραχμές. Και επίσης, να εφαρμοστεί ο νόμος του Λιντς για τους πολιτικούς, όπως ζητούν οι συγκεντρωμένοι στο Σύνταγμα. Και να προσληφθούν άλλα 100.000 άτομα στο δημόσιο, όπως προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ή μάλλον, γιατί να κάνουμε τσιγκουνιές; Άλλο 1.000.000 προσλήψεις στο δημόσιο. Τέλος, προτείνω να παραδοθεί η εξουσία της χώρας στις ακόλουθες επιφανείς προσωπικότητες: Πρόεδρος της Δημοκρατίας: Μίκης Θεοδωράκης. Πρωθυπουργός: Λάκης Λαζόπουλος. Υπουργός Οικονομικών: Ο πρωθυπουργός του Εκουαδόρ. Υπουργός Εξωτερικών: Αλέκα Παπαρήγα. Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Αλέκος Αλαβάνος. Αρχηγός της Αστυνομίας: Ο δήμαρχος Κερατέας. Υπουργός Εσωτερικών: Γιάννης Δημαράς. Υπουργός Ανάπτυξης: Αλέξης Τσίπρας. Τα υπόλοιπα υπουργεία θα μοιραστούν με κλήρωση στις «αυτόνομες συλλογικότες», οι οποίες δεν έχουν εκλεγεί από κανέναν, αλλά θεωρούν ότι μιλούν στο όνομα του λαού (όπως ο Πάπας είναι η φωνή του Θεού, ένα πράγμα).

Ναι λοιπόν, αυτό μας αξίζει σαν κοινωνία. Να φτάσουμε σε ένα επίπεδο οικονομικής οργάνωσης, που θα κάνει την Αλβανία του Χότζα να μοιάζει επί της γης παράδεισο. Γιατί μέχρι σήμερα, κάτι ηλίθιοι τύποι, από τον Βενιζέλο, μέχρι τον γέρο Καραμανλή και τον Σημίτη, αλλά και κάτι άθλιοι ξένοι, προσπαθούν με το ζόρι να μας κρατήσουν στη Δύση. Όμως, η Δύση δεν μας αξίζει. Είμαστε οι «τελευταίοι Οθωμανοί», που έτυχε να μιλάμε μια δυτική διάλεκτο. Και εξηγώ γιατί:

Ο – «ήμουν και γω στο κότερο» - εθνικός μας γελωτοποιός και πρώην αυλικός της Μιμής παρομοιάζει τον εκλεγμένο πρωθυπουργό της χώρας (όσο ανεπαρκής και αν είναι αυτός) με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Ο «I have a cunning plan» δαιμόνιος ρεπόρτερ «προτρέπει», υπό τη μορφή έμμεσης απειλής, τους βουλευτές να εγκαταλείψουν το κοινοβούλιο με ελικόπτερο και συγκρίνει την κυβέρνηση μίας αστικής δημοκρατίας με το καθεστώς Πινοσέτ.

Οι «Αγανακτισμένοι» που δεν προσλαμβάνουν πια τον γιόκα τους στο δημόσιο, στήνουν κρεμάλες έξω από τη Βουλή, ζητώντας α) να φύγουν οι πολιτικοί, β) να πτωχεύσουν οι τράπεζες και γ) να φύγει και η Τρόικα και να κηρύξει στάση πληρωμών το κράτος, δ) να μην πληρώνουν εισιτήριο στο μετρό (άσχετο, αλλά εύλογο αίτημα). Με άλλα λόγια, ζητούν την άμεση υποβάθμιση της Ελλάδας από τη θέση που κατέχει στα 20 πιο ανεπτυγμένα κράτη του κόσμου, σε Βιρμανία της Ευρώπης.

Οι πτωχευμένοι καναλάρχες χαϊδεύουν τα αυτιά των προαναφερθέντων εχθρών της δημοκρατίας, ελπίζοντας ότι αν επιστρέψουμε στη υποτιμημένη δραχμή, «θα κάνουν την καλή», με swap των ευρώπουλων που έχουν φυγαδεύσει στο εξωτερικό, σε ισοτιμία σκάνδαλο.

Μετά από 20 μήνες στην εξουσία, η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να μαζέψει ούτε ένα ευρώ από ιδιωτικοποιήσεις. Και καλά με τις περιπτώσεις επιχειρήσεων όπως η ΔΕΗ, όπου οι συνδικαλιστές απειλούν με μπλακ άουτ, αυτοπυρπολισμούς, απεργίες διαρκείας, κλπ. Για περιπτώσεις όπως τα καζίνο, το Ελ. Βενιζέλος, κ.α, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Το αποτέλεσμα είναι ο εθνικός εξευτελισμός της παραχώρησης της ουσιαστικής αρμοδιότητας για τη διαχείριση της δημόσιας περιουσίας, σε ξένους (μέχρι τώρα έλεγα μακάρι, από σήμερα όμως είμαι και γω στους αγανακτισμένους).

Οι κάτοικοι της Κερατέας, αφού τους νομιμοποιήσαμε τα αυθαίρετα, τώρα έχουν το θράσος να αγνοούν επιδεικτικά το κράτος, τη δικαιοσύνη και όλους τους θεσμούς και μας ζητούν να μην έχουμε ΧΥΤΑ, αλλά να καίμε τα σκουπίδια στις αυλές μας.

Η αριστερά δεν χάνει ευκαιρία να αγανακτήσει με την αστυνομική βία, αλλά ποτέ δεν έκανε πορεία διαμαρτυρίας για τους νεκρούς της Marfin, τον νεκρό 10χρονο Αφγανό, και τα θύματα που αφήνουν πίσω τους οι ημιπαράφρονες με τα κουμπούρια.

Η δεξιά δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της και ο Σαμαράς προτιμά να γίνει πρωθυπουργός της δραχμής, παρά να μείνει λίγο ακόμη στην αντιπολίτευση με ευρώ.

Οι φοροφυγάδες διαμαρτύρονται για τους φόρους.

Και κυρίως, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, που δεν ανήκουμε στις παραπάνω κατηγορίες, καθόμαστε και κοιτάμε, ενώ λυμαίνονται τη χώρα μας. Δεν κάνουμε τίποτε. Απολογούμαστε κιόλας επειδή έχουμε άλλη άποψη. Έχουμε παραδώσει το δικαίωμα της δημόσιας έκφρασης στους εχθρούς του πολιτεύματος. Σε φασίστες της δεξιάς και της αριστεράς. Ντροπή μας!

Ε ναι, λοιπόν, δεν μας αξίζει τίποτε καλύτερο από όσα εύχονται οι Αγανακτισμένοι. Και από σήμερα, δηλώνω συμπαραστάτης στον αγώνα που κάνουν για να αυτοκτονήσουμε μαζικά ως συντεταγμένη πολιτεία. Μπας και απαλλαγεί ο πλανήτης από την αθλιότητά μας...

ΑΠΟ TO REPORTER.GR

ΡΑΓΙΣΕ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

2011-06-01T00:12:00.000-07:00

Ράγισε η εικόνα του ειρηνικού κινήµατος, που επί έξι µέρες είχαν καταφέρει να διατηρήσουν οι «Αγανακτισµένοι» στην Πλατεία Συντάγµατος. Οµάδες διαδηλωτών απέκλεισαν χθες περίπου στις 10.30 το βράδυ τις εισόδους της Βουλής και εγκλώβισαν τους βουλευτές στο κτίριο.

Χρειάστηκε να στηθεί αστυνοµική επιχείρηση προκειµένου να αποχωρήσουν µε ασφάλεια τα µέλη του Κοινοβουλίου. Μια οµάδα οκτώ βουλευτών µάλιστα, που ήταν οιπρώτοι οι οποίοι βρέθηκαν αντιµέτωποι µε τους διαδηλωτές, αναγκάστηκαν να φύγουν από τον Εθνικό Κήπο και µε τη συνοδεία πυροσβεστών που κρατούσαν φακούς.

Μέσα σε λίγη ώρα στήθηκε αστυνοµική επιχείρηση αρχικά για να αποµακρυνθούν οι διαδηλωτές από τις εισόδους της Βουλής και στη συνέχεια για να εξασφαλιστεί η ασφαλής αποχώρηση των βουλευτών. Εννέα κλούβες των ΜΑΤπαρατάχθηκαν στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, παράλληλα στον Εθνικό Κήπο, δηµιουργώντας µια λωρίδα «ασφαλούς διέλευσης».

Οι συγκεντρωµένοι φώναζαν υβριστικά συνθήµατα εναντίον των πολιτικών, ενώ επί ώρα επικρατούσε ένταση και φόβος για την εκδήλωση επεισοδίων. Μάλιστα, ένα αστυνοµικό λεωφορείο εγκλωβίστηκε από τους διαδηλωτές την ώρα που κατευθυνόταν προς τη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, αλλά διµοιρίες έσπευσαν να αποµακρύνουντο πλήθος που εξακολουθούσε να γιουχάρει.

Τα συνθήµατα είχαν βασικό στόχο τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλο, ωστόσο σκηνές αγριότητας εκτυλίχθηκαν κατά την αποχώρηση των βουλευτικώναυτοκινήτων µε ορισµένους διαδηλωτέςνα χτυπούν µε τα χέρια τα αυτοκίνητα και να βρίζουν.

AΠΟ ΤΑ ΝΕΑ.GR

ΟΙ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΑΛΛΑ ΟΛΑ ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ ΓΙΑ ΝΕΟ ΔΑΝΕΙΟ

2011-05-30T00:23:00.000-07:00

Για πρωτοφανή σε χώρα-μέλος της ΕΕ παρέμβαση κάνουν λόγο οι Financial Times σε δυο δημοσιεύματα. Μιλούν για "δημοπρασία" της Ελλάδας καθώς και για διεθνή κηδεμονία στον φοροεισπρακτικό μηχανισμό και τις πωλήσεις περιουσίας.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες διαπραγματεύονται μια συμφωνία που θα οδηγούσε σε μια χωρίς προηγούμενο εξωτερική παρέμβαση στην ελληνική οικονομία, συμπεριλαμβανομένων τηςδιεθνούς εμπλοκής στην είσπραξη φόρων και στην ιδιωτικοποίηση κρατικής περιουσίας, με αντάλλαγμα νέα δάνεια διάσωσης για την Ελλάδα.

Πηγές που εμπλέκονται στις διαπραγματεύσεις δήλωσαν πως το πακέτο θα περιλαμβάνει καικίνητρα ώστε οι ιδιώτες κάτοχοι ελληνικών ομολόγων να παρατείνουν οικειοθελώς το πρόγραμμα αποπληρωμής της Ελλάδας, καθώς και για έναν ακόμα γύρο μέτρων λιτότητας.

Οι αξιωματούχοι ελπίζουν πως έως και το ήμισυ της νέας χρηματοδότησης ύψους 60 - 70 δισ. ευρώ που χρειάζεται η Ελλάδα μέχρι το τέλος του 2013 θα μπορούσε να προέλθει από νέα δάνεια. Στο πλαίσιο του προγράμματος που υποστηρίζουν ορισμένοι, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της χρηματοδότησης θα μπορούσε να καλυφθεί από την πώληση κρατικών περιουσιακών στοιχείων και από τις αλλαγές στους όρους αποπληρωμής για τους ιδιώτες ομολογιούχους.

Οι χώρες της ευρωζώνης και το ΔΝΤ θα χρειάζονταν να δανείσουν επιπλέον 30 - 35 δισ. ευρώ, πέραν του δανείου των 110 δισ. που έχουν ήδη υποσχεθεί στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του προγράμματος διάσωσης της χώρας που συμφωνήθηκε πέρυσι.

Οι αξιωματούχοι, ωστόσο, προειδοποίησαν πως σχεδόν κάθε στοιχείο του νέου πακέτου μπορεί να αντιμετωπίσει την αντίθεση τουλάχιστον μιας εκ των κυβερνήσεων και των θεσμών που εμπλέκονται στις τρέχουσες διαπραγματεύσεις και ότι η συμφωνία ίσως ναυαγήσει.

Την Παρασκευή η ελληνική κυβέρνηση απέτυχε να εξασφαλίσει τη συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης για τα νέα μέτρα λιτότητας, η οποία οι Ευρωπαίοι δανειστές επιμένουν πως είναι απαραίτητη για να χορηγηθεί νέο πακέτο διάσωσης.

Επιπλέον, η ΕΚΤ εξακολουθεί να είναι αντίθετη στο ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους που θα μπορούσε να θεωρηθεί credit event - μια αλλαγή δηλαδή στους όρους, η οποία θα μπορούσε τεχνικά να χαρακτηριστεί χρεοκοπία.

Ανώτατος Ευρωπαίος αξιωματούχος που εμπλέκεται στις διαπραγματεύσεις, ωστόσο, δήλωσε πως οι αντιρρήσεις της ΕΚΤ μπορούν να καμφθούν εάν ο επαναπρογραμματισμός του ελληνικού χρέους δομηθεί σωστά.
Παρά τα εμπόδια, οι πιέσεις εντείνονταν προκειμένου να υπάρξει συμφωνία εντός των επόμενων τριών εβδομάδων, λόγω της απειλής του ΔΝΤ να μη χορηγήσει το δικό του μερίδιο της επόμενης δόσης του δανείου, εάν η Ελλάδα δεν δείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί σε όλες τις απαιτήσεις της χρηματοδότησης για τους επόμενους 12 μήνες.

Οι αξιωματούχοι θεωρούν πως η χώρα δεν θα μπορέσει να επιστρέψει στις αγορές τον Μάρτιο -όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί στη συμφωνία για το τρέχον πακέτο των 110 δισ. ευρώ- και αυτό σημαίνει ότι το ΔΝΤ απαγορεύεται να χορηγήσει επιπλέον ρευστό. Χωρίς τα κεφάλαια του ΔΝΤ, είτε οι κυβερνήσεις της ευρωζώνης θα αναγκάζονταν να καλύψουν το χρηματοδοτικό κενό είτε η Ελλάδα θα οδηγούνταν στη χρεοκοπία.

Έτσι, για να γυρίσει το ΔΝΤ, η νέα συμφωνία θα πρέπει να επιτευχθεί μέχρι την προγραμματισμένη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της Ε.Ε., στις 20 Ιουνίου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι εκτός από το ρεπορτάζ στο editorial τους οι "F.T." αναφέρουν πως η Ελλάδα βγαίνει στο σφυρί, θέτοντας ερωτήματα για το κατά πόσον οι αποκρατικοποιήσεις θα συνεισφέρουν στο να απαντηθούν τα ερωτήματα σχετικά με τον τρόπο χρηματοδότησής της για τα επόμενα δύο χρόνια και με το αν θα πρέπει να υπάρξει αναδιάρθρωση του χρέους της.