ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ...

Του Σταυρου Λυγερου Εχει αποδειχθεί ότι οι κρίσεις λειτουργούν σαν καταλύτης. Στην Ελλάδα, η ανώμαλη προσγείωση στο χείλος της χρεοκοπίας προκάλεσε σοκ. Λόγω της βαθιάς ψυχολογικής επίδρασης που άσκησε διευκόλυνε την αλλαγή συμπεριφορών και νοοτροπιών. Κατέστησε εφικτό αυτό που πριν ήταν σχεδόν ανέφικτο. Από την αρχή οι Ελληνες δυσφορούσαν για τα μέτρα, αλλά κατανοούσαν ότι κάτι έπρεπε να γίνει για να μην πέσει η χώρα στον γκρεμό. Η αμφιθυμία των πολιτών διευκόλυνε την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων, που πριν από την εκδήλωση της κρίσης θα προκαλούσαν κύμα κοινωνικών αντιδράσεων.

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΥ

Του Κωστα Σημιτη
Διάφοροι πολιτικοί και εμπειρογνώμονες μάς διαβεβαιώνουν ότι έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν είναι δυνατή, διότι δεν προβλέπεται από τις Συνθήκες η αποχώρηση χώρας ή η αποπομπή της. Μας καθησυχάζουν, λοιπόν, λέγοντας: μη φοβάστε, δεν συμφέρει την Ενωση να αποχωρήσουμε, δεν θα εμμείνουν στις απαιτήσεις τους, γιατί αλλιώς θα καταστραφούν και οι ίδιοι. Αλλοι ισχυρίζονται ότι «καμιά από τις ισχυρές χώρες της Ευρώπης δεν επιθυμεί την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, κάτι που αποσαφηνίσθηκε από τις δηλώσεις Μέρκελ - Σαρκοζί». Εχουμε άρα ελευθερία κινήσεων. Υπάρχουν επίσης εκείνοι που πιστεύουν ότι η Ευρωζώνη έτσι κι αλλιώς θα καταρρεύσει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να ακολουθούμε περιορισμούς. Το κλίμα ότι έχουμε πολύ μεγαλύτερα περιθώρια πρωτοβουλιών, απ’ ό,τι αρχικά πιστεύαμε, οδήγησε σε εφησυχασμό. Επιβεβλημένα μέτρα με πολιτικό κόστος αναβλήθηκαν ή τροποποιήθηκαν. Οταν δεν καταβλήθηκε η έκτη δόση του δανείου στα μέσα Σεπτεμβρίου, διαπιστώσαμε έκπληκτοι ότι οι εταίροι μας έχουν αρκετά διαφορετικές απόψεις από μας σε σχέση με το τι πρέπει να γίνει. Οι κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται ούτε με αβάσιμες ελπίδες ούτε με φαντασιώσεις. Η γνώση της πραγματικότητας είναι προϋπόθεση της αντιμετώπισής τους.

ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ ΤΟ ΤΣΑΝΤΗΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ σκιών υπάρχει η παράγκα του Καραγκιόζη. Στο θέατρο παραλόγου της ελληνικής πολιτικής υπάρχει η παράγκα του Δημοσίου.

ΚΑΘΕΝΑΣ προσθέτει κι από κάτι. Η διακυβέρνηση Καραμανλή είχε τα stages. Πεντάμηνες συμβάσεις μαθητείας - με λεφτά Ευρωπαϊκής Ενωσης - που τις «ρόλαραν», δηλαδή τις ανανέωναν, για μια πενταετία. Αναμφίβολα, υπάρχει στοιχείο ανθρώπινης εκμετάλλευσης εδώ. Οι γαλάζιοι κυβερνώντες έδιναν δουλειά - αλλά ποιους κορόιδευαν; Θα μπορούσε αυτό να κρατήσει για πάντα; Μετά ήρθε το ΠΑΣΟΚ της Λούκας. Πάλι με κοινοτικά λεφτά, στήθηκαν παράγκες Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων συσχετισμένων με επιμέρους πολιτικές ή συνδεδεμένων με το Δημόσιο. Νάτες πάλι οι ολιγόμηνες προσλήψεις ημετέρων!

H ΚΡΙΣΙΜΗ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ

Η περίοδος που διανύουμε είναι η πιο κρίσιμη στην σύγχρονη Ιστορία της χώρας. Το κλειδί σε όλες τις εξελίξεις είναι η πετυχημένη ανταλλαγή ομολόγων. Αν και εφόσον όλα γίνουν όπως συμφωνήθηκαν στις Βρυξέλλες, τότε ξεκαθαρίζει ο ορίζοντας και παίρνουμε όλοι βαθιές ανάσες. Αν κάτι πάει στραβά εκεί, τότε το κούρεμα είναι η μοναδική επιλογή που μένει, κάτι που θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες. 

ΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΤΕΛΙΚΑ, είναι η Ιστορία γραμμική ή κυκλική; Η απορία καθρεφτίζεται στη γλυκιά φυσιογνωμία του Λεωνίδα Κύρκου. Εφυγε προχθές σε ηλικία 87 ετών.

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ το 1924, ο Κύρκος έζησε τον «μικρό 20ό αιώνα». Σύμφωνα με την προσέγγιση του μαρξιστή ιστορικού Ερικ Χομπσμπάουμ, είναι η περίοδος από την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 έως την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης το 1989. Τα χρόνια αυτά προσδιορίζονται βεβαίως από τον κομμουνισμό, τον φασισμό και τον καπιταλισμό, που φάνηκε να επικρατεί στο τέλος.

Ο ΚΥΡΚΟΣ ενσαρκώνει τις ελπίδες, τους προβληματισμούς, τα διλήμματα, την ανανέωση και, τελικά, τα αδιέξοδα της Αριστεράς τα χρόνια αυτά. Δικτατορία του Μεταξά. Δεκεμβριανά. Βάρκιζα. Μακρόνησος. Εξορία. Πέτρινα μετεμφυλιακά χρόνια. Επταετία. Ηταν τα χρόνια όπου η ελληνική Αριστερά ήταν διωκόμενη και πολλές από τις εσωκομματικές συγκρούσεις της διεξάγονταν στην παρανομία. Η σημαντικότερη είναι, βεβαίως, το σχίσμα που παρήγαγε το ΚΚΕ Εσωτερικού.

ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΤΟΥΣ

Από πρώτη ματιά, η είδηση ήταν εντυπωσιακή: η κυβέρνηση της Γαλλίας αποφάσισε να μην ακολουθήσει το παράδειγμα της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Ελλάδας και, αντί να προχωρήσει σε περικοπή των κοινωνικών δαπανών όπως κάνουν εκείνες, να επιβάλει έκτακτο φόρο στους πολυεκατομμυριούχους. Στο κάτω κάτω εκείνοι το ζήτησαν, με γράμμα τους στον «Νουβέλ Ομπζερβατέρ». Η Λιλιάν Μπετανκούρ για παράδειγμα, η κληρονόμος της Λ' Ορεάλ, θεωρεί ότι θα μπορούσε να πληρώνει ένα λίγο μεγαλύτερο φόρο στα 34 εκατομμύρια ευρώ που βγάζει τον μήνα. Ανάλογη προθυμία έδειξαν οι πρόεδροι της Total, της Societe Generale, της Air France - KLM.

ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ

Στο μικροσκόπιο της κυβέρνησης μπαίνει η διαδικασία αξιολόγησης των υπαλλήλων στις ΔΕΚΟ προκειμένου να επιλεγούν όσοι παραμείνουν στους φορείς και όσοι θα αποτελέσουν το πλεονάζον προσωπικό και ως εκ τούτου θα ενταχθούν στους πίνακες εργασιακής εφεδρείας.

ΠΟΣΑ ΕΦΑΓΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

TOY TAKH MIXA

Ένα από τα πλέον δημοφιλή αίτια που αναφέρονται στην δημόσια συζήτηση για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι ότι «τα έφαγαν οι πολιτικοί». Αυτό το επιχείρημα επιτρέπει σε έκαστον από εμάς να αρνείται να κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια προσαρμογής στην σημερινή κατάσταση (είτε πληρώνοντας μεγαλύτερους φόρους είτε δεχόμενος μείωση μισθών/συντάξεων) με το δικαιολογητικό ότι στο βαθμό που τα «έφαγαν» άλλοι, δηλαδή οι πολιτικοί, αυτοί και μόνο αυτοί θα πρέπει να πληρώσουν το τεράστιο χρέος και τα ελλείμματα που έχουν συσσωρευθεί. Αυτή η άποψη πλέον σήμερα θεωρείται τόσο αυτονόητη ώστε, αν τολμήσει κανείς να την αμφισβητήσει, θα θεωρηθεί αυτόματα, αν όχι παράφρων, τότε τουλάχιστον «πράκτορας» της τρόικας, της Μέρκελ, των Εβραίων και γενικώς όλων όσων έχουν συσσωρεύσει τόσα δεινά για τον ελληνισμό -από τις Θερμοπύλες μέχρι σήμερα.

Η ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

Τη βία δεν την γέννησε η οικονομική κρίση. Η βία κυκλοφορεί ανάμεσά μας δεκαετίες τώρα σε όχι απαραιτήτως λανθάνουσα μορφή. Είναι προϊόν των προτύπων που έφτιαξε η ελληνική κοινωνία, είναι προϊόν του κατακερματισμού της, είναι προϊόν της παιδείας μας.

Οταν η παιδεία δεν σε μαθαίνει να διαμορφώνεις τις απόψεις σου συνθέτοντας αντικρουόμενες αλήθειες και να τις υποστηρίζεις επιχειρηματολογώντας, η κραυγή, η βρισιά και η χειροδικία έρχονται να αναπληρώσουν την ανεπάρκειά σου.

ΟΙ ΨΗΦΙΔΕΣ ΜΙΑΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ

Tου Πασχου Μανδραβελη

Κάποιοι δηλώνουν έκπληκτοι από την καταγγελία του κ. Αλέκου Αθανασιάδη, ο όποιος είπε σε τοπικό σταθμό ότι κάποιοι -και δη του εξωτερικού- τον απείλησαν να ψηφίσει «ναι» στο Μεσοπρόθεσμο. Κραυγάζουν «ω, σε τι κοινοβουλευτισμό ζούμε, μπαμπά, που εκβιάζεται η ψήφος των βουλευτών;».

Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο ευσταθούν οι καταγγελίες του βουλευτή ΠΑΣΟΚ Κοζάνης. Αρμοδιότεροι πρέπει να το ελέγξουν. Αυτοί, όμως, που προβληματίζονται, δεν έχουν περάσει από το Σύνταγμα; Το πανό που «προειδοποιεί» τους βουλευτές «όπου και να πάτε θα σας βρούμε» δεν το έχουν δει; Το άλλο που γράφει για «Γουδί» γιατί το προσπερνάνε; Εκτός αν οι εκβιασμοί των πανό καθαγιάζονται επειδή προέρχονται από κάποιο απροσδιόριστο «κίνημα» ή επειδή δεν γίνονται... «τηλεφωνικά από το εξωτερικό».

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ

ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ, στα δυο στενά ενός τοπικού τηλεοπτικού σταθμού, στήσαν ενέδρα στη Σούλα Μερεντίτη. Μαζεύτηκαν δηλαδή καμιά τριανταριά, εισέβαλαν στο στούντιο και με φωνές και συνθήματα εμπόδισαν τη βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ να δώσει συνέντευξη στον παρουσιαστή. Γιατί; Διότι ήταν μεταξύ των 154 της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της συμπολίτευσης που ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο. 

O ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΩΜΑΛΙΑ

Δεν έχω κανένα στοιχείο ότι οι αποδοκιμασίες, οι προπηλακισμοί και οι βιαιοπραγίες κατά πολιτικών υποκινούνται από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο - ως εκ τούτου, δεν θα κατηγορήσω κανέναν…

Είτε υποκινούνται είτε δεν υποκινούνται όμως, αποτελούν ένα εξαιρετικά επικίνδυνο φαινόμενο, αφού μεταφέρουν στη χώρα μας μεθόδους από ένα αποκρουστικό παρελθόν.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ Ή ΟΡΙΣΤΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ απ' το Μεσοπρόθεσμο ή την πέμπτη δόση, η μεγάλη είδηση του Σαββατοκύριακου ήταν το γύρισμα της τύχης του Ντομινίκ Στρος-Καν.
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ είναι γνωστά σε μια κοινή γνώμη αχόρταγη όπως πάντα για ιστορίες ανθρώπινου ενδιαφέροντος.

KINΔΥΝΕΥΕΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ;

TOY ANTΩΝΗ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΥ
Εδώ και μέρες η ερώτηση που όλοι κάνουν και κανείς δεν τολμάει να απαντήσει είναι μία και μόνο: κινδυνεύει ο Ολυμπιακός; Ο ίδιος ο Ολυμπιακός προσπαθεί να συμπεριφέρεται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η ομάδα κάνει μεταγραφές, ο πρόεδρος δηλώνει απηυδισμένος και τονίζει ότι όλα αυτά δεν τον αγγίζουν και γενικά γίνεται μια προσπάθεια να τηρηθεί η στρατηγική του Σωκράτη Κόκκαλη, που το 2002, όταν άρχισαν να παίζουν οι κασέτες στις εκπομπές του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, σήμανε σιγή ασυρμάτου. Ομως, η ερώτηση υπάρχει και καλά είναι να κάνουμε μια προσπάθεια να την απαντήσουμε.

ΕΜΠΟΡΙΟ ΧΑΟΥΣ

Εχω μια απορία. Υπάρχει λογικός άνθρωπος ο οποίος θα έλθει για διακοπές στη χώρα που βλέπαμε προχθές στις τηλεοράσεις; Ποιος θα θελήσει να επισκεφθεί μια πόλη η οποία πνίγεται στα δακρυγόνα, στην οποία καταστρέφονται οι πλατείες και πλιατσικολογούνται οι τράπεζες, η οποία θυμίζει Υεμένη ή Λιβύη κι όπου εκκενώνονται τα ξενοδοχεία από τους τουρίστες;